Morgunblaðið - 10.06.2022, Síða 18

18 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 10. JÚNÍ 2022
✝
Inga Hrund
Kjartansdóttir
fæddist í Reykjavík
27. júní 1985. Hún
lést á krabbameins-
deild Landspítalans
26. maí 2022.
Foreldrar henn-
ar eru Rósa Þóris-
dóttir kennari, frá
Laugarvatni, f. 10.
ágúst 1955 og
Kjartan Þorkelsson
lögreglustjóri, frá Austurey í
Laugardal, f. 16. september
1954, kona hans er Arnheiður
Harðardóttir, f. 28. september
1965.
Systkini Ingu Hrundar eru
Matthildur Kjartansdóttir, f. 25.
Inga Hrund bjó á Hvolsvelli
til fjögurra ára aldurs er fjöl-
skyldan flutti í Ólafsfjörð. Þeg-
ar hún var níu ára fluttist fjöl-
skyldan á Blönduós. Inga Hrund
lauk stúdentsprófi frá Mennta-
skólanum á Akureyri vorið
2005. Hún lærði sjúkraþjálfun
við Háskóla Íslands og útskrif-
aðist þaðan vorið 2011. Eftir út-
skrift starfaði hún hjá Sjúkra-
þjálfuninni Afli. Inga Hrund og
Rúnar bjuggu í Norðlingaholti í
Reykjavík.
Inga Hrund var mikið fyrir
útivist og íþróttir frá unga
aldri. Hún lagði mikla rækt við
uppruna sinn og sótti mjög í
Laugardalinn og þar byggði
hún ásamt manni sínum sum-
arhús á síðasta ári. Þá naut hún
þess að ferðast, vera með fjöl-
skyldunni og í návistum við ætt-
menni sín.
Útför Ingu Hrundar fer fram
í Árbæjarkirkju í dag, 10. júní
2022, kl. 15.
apríl 1983, Eden
Frost Kjartansbur,
f. 28. október 2004
og Bríet Járngerð-
ur Unnardóttir, f.
10. maí 2008.
Inga Hrund gift-
ist Rúnari Marinó
Ragnarssyni, f. 30.
október 1972, þann
25. nóvember 2019.
Börn þeirra eru Ás-
dís Rúnarsdóttir, f.
30. ágúst 2015, og Heiðdís Rún-
arsdóttir, f. 24. mars 2017.
Stjúpbörn Ingu Hrundar og
börn Rúnars eru Sunna Rós
Rúnarsdóttir, f. 23. júní 1996,
og Guðjón Ingi Rúnarsson, f. 1.
nóvember 2000.
Það er svo sárt að þurfa að
kveðja þig, Inga mín, alltof
snemma, lífsglaða og hláturmilda
eiginkona mín með stóra brosið.
Þú hafðir þann einstaka hæfileika
að vakna alla daga brosandi og
með æðruleysi að leiðarljósi í líf-
inu tókst þér ávallt að gera hvers-
dagsleikann skemmtilegan og
lifðir svo sannarlega í núinu.
Þegar ég horfi yfir tímann sem
við áttum saman þá fyllist ég
þakklæti en jafnframt söknuði.
Tíminn leið hratt og einkenndist
af gleði og glensi, engir tveir dag-
ar voru eins og lífið með þér eitt
stórt ævintýri.
Tilveran snerist um að gera
skemmtilega og uppbyggjandi
hluti. Heilbrigður lífsstíll og
áhugi á hreyfingu gerðu það að
verkum að við áttum svo margar
samverustundir á hlaupum, hjól-
andi, á skíðum og í gönguferðum.
Óteljandi hlaupa- og hjólatúrar
um bakgarðinn okkar Heiðmörk
gáfu okkur hugmynd að nafni
Heiðdísar, yngri dóttur okkar.
Veraldlegir hlutir höfðuðu ekki
mikið til þín, þú vildir frekar
ferðast og skapa skemmtilegar
minningar, minningar sem í dag
eru dýrmætar fyrir litlu stelpurn-
ar okkar. Við eigum svo ótrúlega
margar fallegar minningar öll
saman í Taílandsferðunum, skíð-
um í Austurríki, Mýrarboltanum
á Ísafirði, nú eða bara heima á
kvöldin að hlæja og hafa gaman.
Ólíkt flestum pörum vorum við
saman nánast allan sólarhringinn
því við kynntumst á vinnustað
okkar og unnum saman alla okkar
sambúð. Eitt sinn var ég spurður
hvernig ég gæti eiginlega bæði
búið og unnið með konunni minni
og fengi aldrei „frí“ frá henni,
svarið var einfalt: Inga er
skemmtileg.
Ég gleymi aldrei örlagaríka
árinu 2019 þar sem allt breyttist í
lífi fjölskyldunnar. Eftir að hafa
hlaupið saman í Kaupmanna-
hafnar-maraþoninu og átt frá-
bært sumarfrí með fjölskyldunni
uppgötvaðir þú hnúta í brjósti.
Illvígt krabbamein hafði bankað
upp á og átti það eftir að dreifa
sér um líkamann þrátt fyrir harð-
ar lyfjameðferðir og skurðað-
gerðir. Við fjölskyldan horfðum
vanmáttug en full aðdáunar á
hvernig þú barðist við sjúkdóm-
inn, jákvæð og bjartsýn þrátt fyr-
ir verkina, minnkandi færni,
þverrandi þrek og skert lífsgæði.
Þú varst staðráðin í að berjast og
kaupa eins mikinn tíma og þú
gætir með fjölskyldunni. Að
kvarta var ekki í þínum karakter
og uppgjöf ekki í boði. Engan bil-
bug var á þér að finna og þótti
mér svo vænt um þegar þú fár-
veik, síðustu dagana okkar sam-
an baðst mig að koma með þér á
stefnumót. Því stefnumóti náðum
við aldrei.
En þrátt fyrir baráttuanda
hugans kom þó að því að uppgef-
inn og veikur líkaminn gat ekki
meira og þú þurftir að kveðja
okkur.
Ég veit að nú ertu á góðum
stað í sumarlandinu, ástin mín,
hlaupandi um verkjalaus með
bros á vör og blik í augum.
Takk fyrir allt, Inga mín, við
söknum þín og elskum afar heitt.
Rúnar.
Yndislega tengdadóttir mín
Inga Hrund Kjartansdóttir er lát-
in langt fyrir aldur fram. Inga
barðist við illvígt krabbamein,
sem að endingu sigraði þrátt fyrir
hetjulega baráttu hennar.
Inga var sjúkraþjálfari og náði
miklum árangri í meðferð skjól-
stæðinga sinna og það var ekki
síst gleði hennar, brosinu og auð-
vitað mikillar kunnáttu í sínu fagi
að þakka.
Það fór ekki fram hjá neinum
sem þekkti Ingu að þar fór
íþróttakona. Langhlaup og fjalla-
hlaup heilluðu hana og það stund-
uðu þau Rúnar mikið saman. Ég
man að ég tók á móti henni eftir
að hún hljóp Laugaveginn og mér
fannst hún ekki blása úr nös. Hún
bara brosti eins og venjulega.
Mér fannst þetta ótrúlegt afrek.
Hlaupin voru ekki eina áhuga-
mál Ingu og Rúnars, náttúran og
þá sérstaklega ástin á Laugar-
vatni og nágrenni átti hug þeirra
beggja. Þau ákváðu að byggja sér
sumarbústað við Apavatn þar
sem rætur Ingu voru. Hún náði
að sjá bústaðinn nánast tilbúinn
áður en yfir lauk.
Þau Inga og Rúnar gáfu mér
gamla karlinum ekki aðeins gleði
heldur einnig tvær dásamlegar
afastelpur, þær Ásdísi og Heið-
dísi, til viðbótar við öll hin flottu
barnabörnin. Þær báðar hafa
fengið íþróttagenin frá foreldrum
sínum.
Það var mér mikill lærdómur
að verða vitni að æðruleysi og
baráttuvilja Ingu í bardaganum
við þennan vonda sjúkdóm. Alltaf
var hún með bros á vör og bjart-
sýn á að næsta lyfja- og geisla-
meðferð virkaði. Það gerðist ekki.
Ég votta aðstandendum Ingu,
þeim Rúnari, Ásdísi, Heiðdísi,
Sunnu Rós, Guðjóni Inga, Kjart-
ani, Heiðu og Rósu, samúð.
Ragnar og Þórdís.
Elsku hjartans Inga, stóra
frænka mín, vinkona og fyrir-
mynd, alla tíð og um ókomna tíð.
Það þarf einstaka manneskju
til að takast á við það erfiða verk-
efni sem þér var veitt af slíkri já-
kvæðni, einlægni og af baráttu-
vilja líkt og þú sýndir undafarin
ár. Þú sannarlega sýndir styrk
þinn en allan þennan tíma varstu
hugrökk gagnvart veikindum þín-
um, staðráðin í að lifa lífinu og
verja tímanum með fólkinu þínu.
Undanfarna daga hafa minn-
ingarnar streymt fram en allt frá
því ég man fyrst eftir mér hef ég
litið upp til þín. Samverustund-
irnar okkar í æsku voru yndisleg-
ar og það var alltaf gaman að
leika saman. Mig langaði alltaf
svo að vera eins og þú, jafnvel
þegar þú klipptir á þig drengja-
koll og rakaðir Leiftur aftan í
hnakkann. Lífið var þá svo einfalt
og toppurinn á tilverunni var að fá
að leika í hjólhýsinu í Eyjabóli eða
spranga um Laugarvatn. Í eld-
húsinu hjá ömmu og afa fengum
við skúffuköku og hlógum að því
að ruglast á pöbbum, því þeir
voru svo líkir. Eitt sinn enduðum
við á krakkaballi í Héraðsskólan-
um á Laugarvatni þar sem við
stóðum úti í horni og fylgdumst
með hinum skemmta sér. Við vor-
um þá svo litlar og feimnar að við
enduðum á því að hlaupa heim í
Eyjaból að sækja mömmu og
Hildi til þess koma og dansa með
okkur fram á kvöld.
Á háskólaárunum urðum við
öflugt gengi, ég, þú og Erla, þar
sem vinátta okkar þróaðist í takt
við tilveru okkar, frá því að vera
áhyggjulausir námsmenn yfir í
ábyrgðarfullar mæður. Aðdáun
mín á þér breytist þó aldrei og ég
mun alltaf minnast væntumþykju
þinnar, einlægni og lífsgleði af
hlýhug.
Ég votta fjölskyldu þinni mína
dýpstu samúð og með sorg í
hjarta kveð ég þig, elsku Inga,
stóra frænka mín, vinkona og fyr-
irmynd.
Stella Björk
Hilmarsdóttir.
Elsku Inga Hrund, frænka og
vinkona, er farin í sína hinstu
ferð, allt of fljótt. Hún sem átti
eftir að fara í svo margar ferðir
með fjölskyldu sinni, en krabba-
meinið tók völdin. Það er þyngra
en tárum taki að horfa á eftir lífs-
glaðri ungri konu hverfa á braut
og tilgangur lífsins verður eitt
stórt spurningarmerki.
Við minnumst Ingu sem bros-
andi ungrar konu sem kom alltaf
vel fyrir, hress og kát, fyrirmynd
á þann hátt, ákveðin og fylgin sér.
Rúnar og Inga voru samstillt og
til fyrirmyndar, alltaf stutt í grín
og glens og uppfull af hugmynd-
um um áskoranir í lífinu. Meðal
annars skoruðu þau á okkur að
taka þátt í Fossavatnsgöngu á
Ísafirði fyrir 5 árum og þar áttum
við ógleymanlega ferð með þeim.
Dugnaður og elja einkenndi
allar þeirra gjörðir og ekkert
nema björt framtíð sem blasti við
með dætrunum tveimur og eldir
systkinum. Okkar kynni af fjöl-
skyldunni urðu meiri í seinni tíð,
við með barnabörn á svipuðum
aldri og dæturnar og þau náðu vel
saman þegar þau hittust.
Inga var hjálpleg og reyndist
móður sinni ómetanleg stoð síð-
ustu ár og gat nýtt sér menntun
sína sem sjúkraþjálfari til góðra
verka. Missir Rósu er því mikill á
þessari stundu.
Það var erfitt að kyngja frétt-
um um krabbameinið og allra von
að tækist að vinna á því. Þrátt fyr-
ir það bar hún sig vel og nýtti sér
keppnisskapið í baráttunni. Hún
setti alla sína umframorku frá
veikindunum í dæturnar ungu og
fjölskyldu.
Inga Hrund kunni að lifa lífinu
á jákvæðan hátt og hún var alltaf
með markmið hvort sem það var
hlaup, göngur, eða ferðalög. Inga
ræktaði sinn uppruna í Laugar-
dalnum sem endurspeglast í
dugnaði og elju þeirra hjóna að
koma upp draumasumarbústað,
sem Rúnar lagði nótt við dag að
koma upp til að hún fengi að njóta
áður en baráttunni lyki. Þar náðu
þau að eiga stundir fram á það
síðasta má segja.
Við sendum okkar innilegustu
samúðarkveðjur til Rúnars, Ás-
dísar, Heiðdísar, Sunnu Rósar og
Guðjóns Inga. Einnig foreldra og
systkina, Rósu, Kjartans, Matt-
hildar, Bríetar, Eden Frost og
annarra aðstandenda.
Megi minningin um Ingu
Hrund lifa með okkur öllum.
Ég krýp hjá þér á kné,
og kveð þig nú.
Í huga hetju sé,
heila í styrk og trú.
Kærleikskveðja,
Þórir, Margrét
Rósa og fjölskylda.
Það er með miklum trega og
sorg í hjarta sem við þurfum að
kveðja hana Ingu Hrund, þessa
lífsglöðu og kraftmiklu ungu
konu, sem nú er látin, hrifsuð frá
ungri fjölskyldu, ástvinum, ætt-
ingjum og samstarfsfólki af vo-
veiflegum sjúkdómi, þegar hún
ætti að vera í blóma lífsins og geta
litið til bjartrar framtíðar og sam-
verustunda með öllu því góða
fólki sem hún hafði snert á ekki
lengri ævi.
Við þessar aðstæður ber að
minnast hins góða; fjörkálfs og
orkubolta í æsku, sem hafði
ásamt Matthildi systur sinni
endalaust gaman af að tala við og
leika við frændfólkið, var forvitin
og fróðleiksfús um allt sem hinir
fullorðnu voru að tala um og gátu
sagt henni frá; ungrar konu sem
fann sinn farveg í starfi sem hún
elskaði, hafði eignast eiginmann
sem elskaði hana og vildi allt fyrir
hana gera, og einnig tvær dætur,
sem sáu ekki sólina fyrir mömmu
sinni.
Við nutum eftirminnilegra
samverustunda með skemmtileg-
um systrum í Ólafsfirði og
Blönduósi, boltaleikja og fjörs í
sundlaug í Flórídaferð, og síðar
að sjá sjálfsörugga unga konu
velja sér ævistarf og finna sér
maka. Loks munum við ylja okk-
ur við góðar samverustundir í
sumarbústöðum í Krossholti síð-
ustu æviár Ingu Hrundar, sér-
staklega síðasta Krossholtsdag-
inn áður en sjúkdómurinn barði
að dyrum, þegar dætur hennar og
frændsystkinin léku sér innan um
fjölskylduna. Þessar stundir
munu lifa í minningunni.
Það hefur verið höggvið stórt
skarð í líf Rúnars og dætranna
tveggja, sem og í líf foreldra,
systkina, ættingja og allra sem
náðu að kynnast þeirri persónu
sem Inga Hrund var. Við sendum
öllum viðkomandi okkar innileg-
ustu samúðarkveðjur, og verður
ætíð hugsað sérstaklega til Rún-
ars og dætranna á þessum sorg-
artímum.
Margrét
Þorkelsdóttir,
Eiríkur Þorláksson.
Inga Hrund kom skælbros-
andi inn í mitt líf fyrir tæpum
áratug. Alltaf jákvæð, orkumikil
og kát. Hún var með skýr mark-
mið um að aðstoða fólk til að ná
betri heilsu. Láta gott af sér
leiða. Yfirveguð og drífandi.
Mikil íþróttakona sem hafði já-
kvæð áhrif á fólkið í kringum sig,
hvort sem það var fyrir fjöl-
skylduna, skjólstæðinga í
sjúkraþjálfun eða félagana í
hlaupahópnum.
Hún var mjög hvetjandi þegar
ég byrjaði að hreyfa mig aftur og
gaf góð ráð. Við hlupum stund-
um saman og mér er sérstaklega
eftirminnileg ein hlaupaferðin
okkar í Taílandi. Í steikjandi hita
og rakamettuðu loftinu kom ekki
til álita að hægja á eða drífa sig
bara heim í sundlaugina.
„Förum aðeins lengra. Förum
Inga Hrund
Kjartansdóttir
Tengdamamma
er orð sem ber í
sér lotningu. Hún
bar nafnið með virðingu,
tengdamamma mín og minn
lottóvinningur. Þessi kona var
flott á allan hátt og vorum við
kannski svolítið líkar, stutt í
húmorinn og brosið. Tengda-
mamma mín var algjör barna-
gæla og voru börnin hænd að
henni og skiptu hana miklu
máli. Tengdamamma var söng-
elsk og dugleg að rækta sjálfa
sig.
Ég hafði þau forréttindi að
vera mikið á ferðinni vegna
vinnu og gat gefið mér tíma til
að stoppa lengi hjá henni í
senn, og þar með talið okkar
bestu stundir við sjónvarpið,
báðar búnar að dotta yfir
lögguþætti eða grínþætti sem
henni líkaði eiginlega betur.
Reif hún sig oftar en ekki upp,
tölti fram og sótti mjólkurglas
og kex eða súkkulaði. Tengda-
mömmu var pínu annt um að
fólk tæki lífinu pínu létt, sér-
staklega með mikilli vinnu og
amstri dagsins. T.d. fyrir
langa löngu var hún búin að
ákveða að við þrjár tengda-
dæturnar og hún þyrftum að
skreppa í frí í desember og
vera til. Og byrjuðu þær ferðir
smátt, seinni partur á Akur-
eyri, kakó og vöfflur, smá tölt
í bænum og kíkt í búðir.
Svo þróuðust þessar ferðir
(alltaf í desember) smám sam-
an upp í helgarferð inn á Ak-
ureyri eða Reykjavík eða
Boston. Þetta voru stelpuferð-
ir og drengirnir hennar þrír
fengu aldrei að koma með.
Það var sárt að sjá hvernig
gigtin tók yfir líkama þessarar
yndislegu tengdamömmu þar
sem hún hafði aldrei beðið um
hjálp frá einum eða neinum og
hvað þá að láta stjórna sér í
göngugrind eða hjólastól. Já
lífið er spurning – af hverju?
En yndislega tengdamóðir
mín, söknuður út í eitt og þín
Klara Jenný
Arnbjörnsdóttir
✝
Klara Jenný
Arnbjörns-
dóttir fæddist 12.
mars 1941.
Hún lést 5. júní
2022. Útför fer
fram í dag, 10. júní
2022, kl. 15 frá
Ólafsfjarðarkirkju.
verður sárt sakn-
að af fjölskyld-
unni. Tengda-
mamma kvaddi
með reisn. Hvíl í
friði, elsku
tengdamamma.
Þín Soffía
tengdadóttir.
Soffía Húnfjörð
Hún Klara er
farin frá okkur. Hún er
fimmta skólasystirin úr ár-
gangi 1962 til 1963 frá Hús-
mæðraskólanum Ósk á Ísa-
firði sem kveður þessa
jarðvist.
Það er svo auðvelt að hugsa
fallega til Klöru. Hún var svo
lifandi og skemmtileg. Hún
átti alltaf til skemmtilegar
sögur um menn og málefni og
sagði vel frá.
Skólavistin í Ósk markaði
okkur fyrir lífstíð. Þarna hitt-
ust þrjátíu og fjórar ungar
stúlkur víðsvegar af landinu
með það að markmiði að læra
og njóta lífsins. Á heimavist
eins og við vorum í þurftu
nemendur að sjá sjálfir um að
skemmta sér og halda uppi
fjöri. Þarna naut Klara sín
vel, hún samdi leikþætti, söng,
spilaði á gítar og náði til allra.
Sem dæmi um kraftinn og
orkuna sem hún átti var að
hún gekk með barn þennan
vetur og eigum við þar af leið-
andi skólabróður, hann Dag
Óskar, sem fæddist nokkrum
dögum eftir skólaslit.
Við höfum hist nokkuð oft í
gegnum árin bæði innanlands
og erlendis og notið þess hvað
við vorum tengdar sterkum
böndum. Við eigum eftir að
rifja upp nokkrar þeirra
skemmtisagna næst þegar við
hittumst.
Klara, þú varst svo lasin
þegar við skólasysturnar úr
Ósk hittumst síðast. Við
hringdum til þín og sungum
fyrir þig „Í draumanna
heimi“. Þú tókst undir með
okkur og naust þess að við
hugsuðum hlýlega til þín.
Við skólasysturnar vottum
öllum ættingjum og vinum
Klöru innilega samúð.
Fyrir hönd skólasystranna,
Steinunn S.L.
Annasdóttir.
Elsku mamma, sætasta stelpan okkar,
tengdamamma, amma, langamma og
langalangamma,
ELÍN HÖGNADÓTTIR,
lést á Tenerife 12. maí. Útförin hefur farið
fram í kyrrþey að hennar ósk.
Kjartan Heiðberg Ósk Ársælsdóttir
Svanhvít Helga Heiðberg
Þórey Hildur Heiðberg Steindór Grétarsson
Ragnhildur Heiðberg
barnabörn, barnabarnabörn og barnabarnabarnabörn
Ástkær móðir okkar, amma og langamma,
UNNUR ÞÓRÐARDÓTTIR,
andaðist á hjúkrunarheimilinu Mörk
31. maí. Útför hennar hefur farið fram í
kyrrþey að ósk hinnar látnu. Minningarorðin
hafa birst á meðfylgjandi slóð:
https://ornbardur.com/2022/06/08/unnur-thordardottir/
Fyrir hönd aðstandenda,
Yrsa og Ýmir
börn og barnabörn