Morgunblaðið - 10.06.2022, Side 19

upp þessar tröppur. Þar er hof
og örugglega útsýni!“
Það voru orð að sönnu. Þarna
uppi var upplifun og útsýni sem
gaf ferðinni aukið gildi. Lýsandi
fyrir Ingu. Það þarf að leggja að-
eins á sig til að sjá meira. Upplifa
meira.
Inga var umhyggjusöm móðir
og góður uppalandi. Ásdís og
Heiðdís eru skýr dæmi þess. Já-
kvæðar og orkumiklar, gengur
vel í skólanum og fljótar að læra á
allt sem lífið hefur lagt fyrir þær.
Þeirra framtíð er björt og þær
búa að því sem mamma lagði inn.
Síðast en ekki síst var Inga
kærleiksríkur maki og eiginkona.
Þau Rúnar bróðir minn voru
hamingjusöm og lifðu lífinu fal-
lega og uppbyggilega. Voru tilbú-
in að leggja á sig þetta „aðeins
meira“ sem gefur lífinu gildi. Að
elska, ferðast og njóta. Og að
skapa fjölskyldu.
Þín er sárt saknað, kæra Inga,
heimurinn er allur annar án þín
en ég trúi því að þú vakir yfir okk-
ur og fylgist með stelpunum
þroskast. Skælbrosandi og hvetj-
andi.
Róbert
Ragnarsson.
Símtalið kom að lokum, Inga er
dáin. Símtalið sem var viðbúið að
kæmi fyrr en seinna, krabbinn
búinn að vinna. Margt fór í gegn-
um hugann. Það var fyrir rúmum
12 árum sem ég kynntist Ingu
þegar ég kom nýr inn í fjölskyld-
una. Lífsgleðin leyndi sér ekki,
lífið allt framundan. Það var svo
gaman að fylgjast með þér og
Rúnari, hlaupin og ferðalögin.
Hitta á ykkur í Laugavegshlaup-
inu, Tenerife-ferðin með öllum
krökkunum. Öll afmæli, heim-
sóknir, matar- og kaffiboð og aðr-
ir hittingar. Af nógu er að taka.
Minningarnar hverfa ekki. Sjá
brosið á krökkunum þegar
minnst var á að heimsækja Ingu
frænku og Rúnar. Tengingin milli
þín og þeirra leyndi sér ekki.
Fylgjast með ykkur systrum,
báðum barnshafandi á sama tíma
og fylgjast svo með frændsystk-
inunum, Kristni og Ásdísi,
stækka og dafna. Sjá tengslin
ykkar á milli. Fylgjast svo með
Heiðdísi bætast í hópinn. Svo
gerðist bara lífið, höggið þegar
krabbinn kom og setti allt á hlið-
ina. Áfallið fyrir alla fjölskylduna.
Vonin að allt myndi ganga upp og
svo fréttin í hvað stefndi. Lífið
getur verið svo ósanngjarnt.
Elsku Inga, takk fyrir allt. Elsku
Rúnar og börn, mínar dýpstu
samúðarkveðjur.
Ármann.
Brosmild. Falleg. Svo blíð og
góð. Það fyrsta sem kemur upp í
hugann þegar ég minnist elsku
Ingu Hrundar sem nú hefur kvatt
þessa jarðvist. Inga var baráttu-
jaxl sem tókst hetjulega á við
meinið sem á endanum hafði því
miður betur.
Ingu kynntist ég fyrst 8.1.
2006, í strætó frá lestarstöð í Søn-
derborg, á leiðinni í íþróttalýðhá-
skólann IHS. Ég hafði þó fylgst
með henni álengdar af og til í lest-
inni frá Kaupmannahöfn; sá ís-
lenska miða á töskunni og velti
fyrir mér hvort við værum á leið á
sama stað sem reyndist raunin.
Á slíkum stað, þar sem við
bjuggum og lærðum saman, já
hreinlega lifðum saman 24/7,
mynduðust tengsl sem ekki rofna
þótt lífið fari í ýmsar áttir. Unga
fólkið fullorðnast og heldur hvað í
sína átt og þessir góðu tímar
verða ljúfar minningar sem oft
leita á hugann.
Þessi tengsl, þessi þráður var
alltaf til staðar á milli okkar Ingu
þrátt fyrir að í seinni tíð yrði fjar-
lægðin meiri og samtölin fátíðari.
Hvert sinn var þó eins og við hefð-
um heyrst í gær. Inga hafði svo
notalega nærveru og það geislaði
af henni hlýja og birta. Hún snerti
við öllum sem henni kynntust og
til vitnis þar um er að síðan fréttir
af andlátinu bárust hafa margir
dönsku félaganna úr IHS minnst
hennar, sem flestir höfðu ekki hitt
hana frá 2006, en einmitt þannig
var Inga – skildi eftir sig spor í
huga hvers sem hana hitti. Trina
vinkona frá Kanada kom þessu
eiginlega best í orð: „She was
such a force of a personality!
Equally kind and funny, she
really was an incredible person.“
(Hún var svo kraftmikill persónu-
leiki! Jafn ljúf og hún var
skemmtileg, hún var alveg ótrú-
leg manneskja). Orð að sönnu.
Mér er sérstaklega minnisstæð
heimsókn Ingu til mín árið 2012,
þegar ég var nýbyrjuð með
Bjarna mínum og þau Rúnar
byrjuð að draga sig saman. Við
áttum saman dýrmætt stelpu-
kvöld og minntumst þess oft í
spjalli okkar síðar eins og hún
skrifaði í haust þegar við rifjuðum
þetta upp: „Við báðar hittum nú
heldur betur góða menn.“ Þótt ég
hafi ekki kynnst Rúnari fór ekki á
milli mála að þar hafði Inga mín
fundið sinn besta vin og lífsföru-
naut. Þau áttu greinilega einkar
kærleiksríkt samband, og fallega
fjölskyldu með eldri börnum Rún-
ars og litlu stúlkunum. Stórt
skarð er höggvið í hana og er hug-
urinn hjá þeim.
Á svona stundu er sárt og erfitt
að búa erlendis og geta ekki
kvatt. Ég hef hugsað daglega til
vinkonu minnar síðustu daga þeg-
ar ég hjóla yfir Nyhavn á leið til
vinnu hér í borginni sem hún elsk-
aði, með fallegu sólarupprásina
og útsýnið yfir sundin – eins og
þegar hún sagði mér hvað borgin
væri henni kær.
Ég minnist vinkonu minnar,
hugrekkis hennar og hlýju nær-
veru, þakklát fyrir að þrátt fyrir
að hafa ekki hist oft sl. ár sagði ég
henni oft í skrifum okkar að hug-
urinn væri mun oftar hjá henni en
ég tjáði.
Elsku Inga mín. Nú hefur þú
fengið hvíldina og ert laus úr viðj-
um þessa illvíga sjúkdóms. Ég
veit að þú fylgist með fólkinu þínu
og passar það. Takk fyrir allt, þú
munt alltaf eiga sérstakan stað í
hjarta mínu.
Rúnari, dætrunum, stjúpbörn-
unum, systkinum, foreldrum og
öðrum aðstandendum votta ég
innilega samúð.
Guð blessi minningu Ingu
Hrundar Kjartansdóttur.
Aldís
Guðmundsdóttir.
Við Inga Hrund kynntumst
haustið 2015. Dætur okkar, Ásdís
og Védís, fæddust með sólar-
hrings millibili örfáum vikum áð-
ur. Við vorum ekki bara nýbak-
aðar mæður sem gengu hundruð
kílómetra með dísirnar sínar í
snjósköflum þann veturinn. Við
vorum líka nágrannar, hlaupa-
félagar og trúnaðarvinkonur sem
vissu fátt betra en að setjast niður
með gott rauðvínsglas. Rúnari
hafði ég kynnst nokkrum árum
áður en það varð til vinskapur
með fjölskyldum okkar sem
styrktist enn frekar þegar við
Bjarki fluttum í Lindarvaðið.
Krakkarnir okkar hafa hlaupið á
milli húsa og verið hálfgerðir
heimalningar á báðum stöðum.
Þvílík lífsins lukka að eiga svona
góða granna og við höfum skapað
margar góðar minningar undan-
farin ár. Mér þykir sérstaklega
vænt um Þorláksmessuhefðina
okkar og alltaf jafn ánægjulegt að
hittast og fanga andartakið með
góðum vinum rétt fyrir jól. Inga
kunni svo sannarlega að njóta og
eftir okkar kynni mun ég alltaf
passa upp á að eiga súkkulaði með
kaffinu. Það er bara svo miklu
betra að drekka kaffi ef maður
fær mola með og það voru þessir
litlu hlutir sem hún átti til að
minna mig á. Það er alveg ótrú-
lega magnað að hugsa til þess að á
þessum fáu árum höfum við vin-
konurnar eignast fjögur börn til
samans og hlaupið hvert mara-
þonið á eftir öðru til skiptis, þrátt
fyrir að covid og krabbamein hafi
þvælst fyrir okkur. Það var bara
einhvern veginn þannig með Ingu
að þrátt fyrir að vera yfirveguð og
mikil rólyndismanneskja þá féll
henni sjaldan verk úr hendi og
henni tókst að framkvæma ótrú-
legustu hluti án þess að það færi
mikið fyrir því. Kjólarnir sem hún
saumaði á stelpurnar sínar í Ljós-
inu eru dæmi um slíkt en hún
hafði lag á að nýta orkuna sína í
góða hluti. Við vinkonurnar ætl-
uðum svo auðvitað að hlaupa
Laugaveginn saman þegar færi
að róast í barnapakkanum. Það
verður ljúfsárt að fara í það verk-
efni núna í sumar án Ingu minnar.
Við ætluðum að gera þetta sam-
an. Ég mun hlaupa fyrir okkur
báðar og hugsa til hennar þegar
það koma brekkur. Án þess að
hafa ætlað sér það kenndi hún
okkur hinum svo margt og hefur
sýnt ótrúlegan styrk í þessu stóra
verkefni sem hún fékk. Við fáum
sem betur fer tækifæri til að sýna
örlítinn þakklætisvott í verki með
því að vera áfram til staðar fyrir
Ásdísi og Heiðdísi í þessum
ósanngjörnu aðstæðum.
Þakkir fyrir hvern fagran morgun,
þakkir, fyrir hvern nýjan dag.
Þakkir, þú vilt mér lýsa,
leiða lífs um æviveg
Þakkir, þú gefur góðan vini.
Þakkir, Guð elskar sérhvern mann.
Þakkir, að ég get endurgoldið
og elsku veitt í mót.
Þakkir, jafnt fyrir grát og gleði,
þakkir, þú gefur styrk og þor.
Þakkir, þú sorgir berð á burt
og bætir angur allt.
Drottinn, náð þín er veitt án enda,
Drottinn, ávallt ég treysti þér.
Drottinn, ó, Drottinn þér ég þakka
að ég þakka kann.
(Kristján Valur Ingólfsson)
Daldís Ýr
Guðmundsdóttir.
Elsku Inga Hrund mín.
Það er enn svo óraunverulegt
að þú sért farin, það skellur á mér
eins og öldur í stormi á milli þess
sem ég tek upp símann og held ég
geti heyrt í þér. Það er ómögulegt
að lýsa því með orðum hversu
dásamleg manneskja þú varst,
hversu yndislegt samband við átt-
um og hversu mikið ég mun sakna
þín. Við þurftum ekki alltaf orðin,
þú skildir mig á einhvern annan
hátt en aðrir. Þú varst sú fyrsta
sem ég leitaði til á hamingjurík-
ustu stundum lífs míns sem og
þeim myrkustu og ég veit ekki
hvernig ég fer að án þín.
Ég er svo þakklát fyrir að hafa
átt þig sem bestu vinkonu. Við
vorum að byrja í 4. bekk þegar við
hittumst fyrst, töffarinn þú með
fallega brosið, stutthærð, sólbrún
og átta ára mér fannst það merki-
legast að þú varst alltaf bara í
sundskýlu í sundi. Við urðum síð-
an nánari með árunum og á ung-
lingsárum orðnar bestu vinkonur.
Síðan höfum við fylgst að í gegn-
um lífið. Frá því að við máluðum
okkur í fyrstu skiptin og fórum í
Skjólið, borðuðum ógrynni af
ristabrauði með banana, stálumst
of ungar inn á Skímó-ball, lædd-
umst út með klingjandi breezer-
flöskur í bakpoka á leið á okkar
fyrsta fyllerí, fluttum að heiman í
litla herbergið okkar á vistinni,
hlátursköstin, hangsið, gráturinn
og faðmlögin, öll ferðalögin og
ævintýrin, æfingarnar, matarboð-
in og hversdagsleikinn. Þú tókst
ástfóstri við börnin mín og ég
fékk að fylgjast með þér falla
kylliflöt fyrir elsku Rúnari þínum
og sjá hvernig hann hvatti þig
áfram í lífinu, hvernig þið byggð-
uð upp ykkar einstaklega fallega
samband og fjölskyldulíf. Fyrst
með yndislegu heilsteyptu Sunnu
og Guðjóni og síðan bættust við
elsku stuðboltarnir, Ásdís og
Heiðdís.
Þú gafst alltaf svo mikið af þér,
með breiða brosið, gleðina og góð-
mennsku. Þú gast haldið uppi
stuðinu án vandræða og hikaðir
ekki við að fara upp á svið og
syngja hæst þótt þú héldir varla
lagi eða kynnir textann. Það sem
ég á eftir að sakna þín og allra
litlu hlutanna: Vellíðunarhljóðið
sem þú gafst frá þér þegar þú
borðaðir góðan mat og tókst síðan
að smita Rúnar af, fallega brosið
þitt og öll samtölin, þú með te-
bolla með rjóma og smá súkku-
laði.
Þú kunnir að lifa lífinu lifandi.
Ferðaðist, stundaðir áhugamál og
naust hversdagsleikans á milli
þess sem þú toppaðir sjálfa þig í
öllum verkefnum sem þú tókst
þér fyrir hendur hvort sem það
var hlaupakeppni, markmið í
námi eða vinnu, hlutverk þitt sem
eiginkona og mamma eða barátta
við illvígt krabbamein. Fyrir-
mynd mín sem kenndir mér svo
margt, til dæmis að bíða ekki með
draumana og að í myrkustu að-
stæðum er líka von og gleði.
Ó hvað það var sárt að kveðja
þig um daginn þegar við vissum
að tíminn var að renna út. Þakklát
fyrir að við létum ekkert ósagt og
ég bíð eftir öllum skilaboðunum
að handan sem þú lofaðir að reyna
að senda mér. Ég mun leggja mig
alla fram við að halda utan um
elsku Ásdísi og Heiðdísi, rifja upp
dásamlegar minningar og segja
þeim sögur af yndislegu mömmu
þeirra. Ég elska þig og mun
sakna þín að eilífu.
Þín
Dagrún.
Elsku besta Inga Hrund.
Frá því að ég man eftir mér
hefur þú verið ein af mínum allra
mestu uppáhaldsmanneskjum.
Það fylgdi þér mikil gleði, húmor
og uppátækjasemi. Þú varst mikil
fjölskyldumanneskja, traust og
auðvelt að tala við þig um alla
hluti. Það var alltaf gaman að
hitta þig.
Þegar við vorum yngri, skor-
uðum við á Steinar og Matthildi í
fótbolta, settum upp leikrit og
jörðuðum dauða fugla í Kross-
holti. Þú varst alltaf góð í íþrótt-
um og æfðir frjálsar og fótbolta
eins og ég. Við vorum pennavin-
konur og þú sagðir mér frá
íþróttaafrekum þínum og spurðir
mig út í mín, alltaf hvetjandi.
Þannig hélst það, íþróttir og
hreyfing voru stór hluti af þér og
þú hafðir jákvæð áhrif á alla í
kringum þig í þeim efnum sem og
öðrum.
Við vorum á sama tíma í há-
skólanum og brölluðum ýmislegt
á þeim tíma, allt frá hlaupaæfing-
um til Þjóðhátíðar- og utanlands-
ferða. Við héldum svo sameigin-
lega útskriftarveislu, þar sem
meirihluti gesta var okkar stóra
fjölskylda. Vá, hvað við vorum
glæsilegar þá.
Síðastliðinn vetur lukuð þið
Rúnar við að byggja sumarbú-
staðinn ykkar í Krossholti en þar
fannst þér alltaf gott að vera. Þær
hafa verið dýrmætar stundirnar
þar með þér og yndislegt að sjá
dætur okkur hlæja saman yfir
pissukúlum, líkt og við gerðum,
og veltast um í sömu þúfunum og
við veltumst eitt sinn um í.
Söknuðurinn er mikill og
kveðjustundin kom alltof
snemma. Minningarnar eru ótal
margar og þú verður alltaf í
hjarta mínu. Hvíl í friði, ástkæra
frænka.
Elsku Rúnar, Ásdís og Heið-
dís, innilegar samúðarkveðjur.
Ég veit, að vorið kemur,
og veturinn líður senn.
Kvæðið er um konu,
en hvorki um guð né menn.
Og svipur hennar sýndi
hvað sál hennar var góð.
Það hló af ást og æsku,
hið unga villiblóð.
Ég bý að brosum hennar
og blessa hennar spor,
því hún var mild og máttug
og minnti á jarðneskt vor.
(Davíð Stefánsson)
Erla Arnardóttir.
Elsku Inga Hrund mín.
Þegar ég hugsa til þín sé ég
strax fyrir mér stóra, bjarta bros-
ið þitt og hlýja augnaráðið sem
yljaði manni alltaf um hjartaræt-
ur. Þú hafðir svo dásamlega góða
nærveru og það var alltaf eins og
við hefðum hist síðast í gær, þótt
oft hefði liðið alltof langur tími
milli þess sem við hittumst. Ég
dáði alltaf í fari þínu hve einlæg,
hreinskilin og traust þú varst og
með þér fann ég að ég gat alltaf
verið ég sjálf. Við gátum spjallað
um allt milli himins og jarðar, rifj-
uðum gjarnan upp gamlar minn-
ingar, töluðum um hversdagslega
hluti, hlógum að uppátækjum
barna okkar og núna undir lokin
hlógum við líka að því hve mið-
aldra við værum orðnar að hlusta
á sjálfsævisögur og spá í ætt-
fræði. Mikið sem mér þótti vænt
um þegar þú tókst þig til og
flaugst norður skottúr bara til að
koma í gæsunina mína. Við vorum
þá báðar með barn á brjósti og
þegar leið aðeins á daginn skellt-
um við okkur saman í mjaltavél
eins og beljur á bás til að létta að-
eins á okkur og hlógum mikið.
Það var líka svo yndislegt hvað þú
hafðir gaman af að syngja, sér-
staklega vegna þess hve slétt
sama þér var þótt þú héldir ekki
alltaf fullkomlega lagi. Ég man
einmitt svo vel eftir einu skipti
þegar þú söngst Baywatch-lagið
af mikilli innlifun og þegar kom að
hluta í laginu þar sem þú kunnir
ekki alveg textann söngstu bara
bla, bla, bla, bla… af jafn mikilli
innlifun eins og textinn hefði aldr-
ei verið öðruvísi. Það sem ég á eft-
ir að sakna þín og stundanna okk-
ar, elsku Inga. Þegar ég settist
niður til að skrifa þessi orð flaug
þetta ljóð í gegnum huga mér:
Gulli og perlum að safna sér
sumir endalaust reyna.
Vita ekki að vináttan er
verðmætust eðalsteina.
(Hjálmar Freysteinsson)
Mér finnst það eiga vel við,
enda var vinátta þín mér dýrmæt-
ari en nokkur veraldlegur hlutur
og fyrir hana er ég svo óendan-
lega þakklát. Þú munt alltaf eiga
sérstakan stað í hjarta mér og í
huganum hljóma orðin: „Þegar þú
ert sorgmæddur, skoðaðu þá aft-
ur hug þinn og þú munt sjá að þú
grætur vegna þess sem var gleði
þín.“ Það á svo sannarlega við um
þig elsku Inga mín. Það er svo
sárt að þurfa að kveðja þig alltof
snemma, en þú lofaðir mér síðast
þegar við hittumst að við mynd-
um hittast aftur. Ég efast ekki um
að þú munir halda það loforð og
get ekki annað en hlakkað til end-
urfundanna.
Hvíldu í friði, elsku vinkona,
þín verður sárt saknað.
Elsku Rúnar, Ásdís, Heiðdís,
Sunna, Guðjón og fjölskyldan öll,
ykkur sendi ég mínar innilegustu
samúðarkveðjur. Megi góður Guð
vera með ykkur og styrkja ykkur
í sorginni.
Ásta Margrét.
Símtalið kom að morgni 26.
maí. Elsku Inga, þú hafðir kvatt
þennan heim eftir hetjulega bar-
áttu við krabbamein í að verða
þrjú ár. Alveg sama hvað, þá
varst þú staðráðin í því að berjast
og gerðir það fram á síðasta dag.
Síðustu samskipti okkar áttu sér
stað tveimur dögum fyrir andlát
þitt. Þú áttir þá í enn einni barátt-
unni, varst komin upp á spítala og
ætlaðir að láta mig vita hvenær ég
gæti komið í heimsókn. Heim-
sóknin varð því miður aldrei að
veruleika.
Í gegnum tárin birtast mér
margar fallegar minningar. Leið-
ir okkar lágu saman þegar við
hófum göngu í Menntaskólanum
á Akureyri árið 2001. Þú lýstir
upp umhverfið með þínu breiða
brosi og léttu lund. MA-árin voru
þó aðeins upphafið að okkar vin-
skap en þarna hafði ég eignast
vinkonu fyrir lífstíð.
Sú minning er mér kær að síð-
ast þegar við hittumst áttum við
gott spjall í góðra vina hópi, skál-
uðum og gátum hlegið að allri vit-
leysunni sem við gerðum á MA-
árunum. Það er stund sem ég
mun alltaf varðveita og hugsa til
með hlýju.
Eftir MA skelltum við okkur
fjórar saman í þriggja mánaða
ævintýraferð til Ástralíu. Við ætl-
uðum að halda áfram menntaveg-
inn og skráðum okkur í ensku-
skóla. Ekki fór betur en svo að við
hættum í skólanum eftir tvo mán-
uði því okkur fannst við læra
meira af því að ferðast um landið,
kynnast Áströlum og síðast en
ekki síst leggja okkur fram við að
kynnast næturlífinu í Sydney. Ég
er nokkuð viss um að ferðadellan
hafi klófest þig þarna og eftir að
þú kynntist Rúnari fóruð þið í ófá-
ar utanlands- og ævintýraferðir
saman.
Eftir því var tekið hversu mikil
fjölskyldumanneskja þú varst og
það skein í gegn hversu mikla
virðingu og ást þú barst til stelpn-
anna þinna og eiginmanns. Mat-
arunnandi og hlaupadrottning
eru einnig orð sem koma upp í
hugann þegar ég hugsa til þín.
Það er ekki annað hægt en að
hlæja þegar rifjuð eru upp öll
skemmtilegu augnablikin í mat-
arboðum og bústaðaferðum þegar
þú fékkst góðan mat. Ekki fór á
milli mála þegar þér líkaði mat-
urinn afar vel, það kom yfir þig
sælusvipur og þú gafst frá þér
stórkostleg hljóð sem gáfu þetta
sterklega til kynna. Hlaup voru
áhugamál sem þið Rúnar deilduð
og var dásamlegt að sjá ykkur
taka þátt í hverju hlaupinu á fæt-
ur öðru og spæna upp kílómetr-
ana. Þið voruð svo sannarlega
stuðningur og hvatning hvort fyr-
ir annað. Þó var keppnisskapið
aldrei langt undan og var einstak-
lega skemmtilegt að hlusta á ykk-
ur ræða hvort ykkar hefði verið á
undan í mark. Þú, Rúnar og stelp-
urnar ykkar eruð fjölskyldunni
minni afar kær og munum við
halda áfram að heiðra minningu
þína með góðum mat, víni og
súkkulaði.
Þú varst mér einstaklega
traust vinkona með fallegt hjarta.
Þú hreifst alla í kringum þig með
fallega brosinu þínu og smitandi
hlátrinum. Missirinn er mikill og
sorgin nístandi. Ég mun alltaf
sakna þín
Ég vil senda Rúnari, Ásdísi,
Heiðdísi, Sunnu og Guðjóni, fjöl-
skyldu Ingu og öðrum ástvinum
hennar mínar innilegustu samúð-
arkveðjur.
Takk fyrir samfylgdina í þessu
lífi elsku vinkona, hittumst síðar.
Þín
Linda.
Elsku Inga Hrund, þú fallega
sál.
Mikið var ég heppin að leiðir
okkar skyldu liggja saman og að
samverustundirnar yrðu ótelj-
andi margar. Okkar fyrstu kynni
voru á bílastæðinu fyrir utan und-
irbúningsnámskeið fyrir inntöku-
próf í sjúkraþjálfun. Þú varst að
ganga frá bílastæðinu upp að hús-
inu á sama tíma og ég og önnur
sem ég kannaðist við. Þú gafst þig
á tal við okkur og varst þar með
búin að blanda þér í hópinn. Ég
hélt raunar að þú og sú þriðja
þekktust eitthvað. Síðar spurði ég
þig og þá kom í ljós að þú vissir
ekkert hver hún var. Seinna sá ég
hvað þetta var skemmtilega
dæmigert fyrir þig og því langaði
mig að minnast á það hér. Þú
þekktir fólk alls staðar og gast
stigið inn í hvaða hóp sem var, al-
gjörlega áreynslulaust. Aldrei
með gassagangi eða fyrirferð
heldur með stökustu ró, brosi og
hlýju. Þú varst svo opin og til í að
gera skemmtilega hluti. Ef þér
bauðst að taka þátt þá slóstu til
enda varstu búin að ferðast tals-
vert og gera mikið.
Það er erfitt að lýsa því hversu
mikið gull þú varst. Það var svo
gott að vera í kringum þig. Þú
hafðir svo fallega nærveru að eftir
var tekið. Ég hef ekki tölu á
hversu oft fólk hefur nefnt það við
mig og notað hin ýmsu fallegu orð
til að lýsa þér síðastliðin 15 ár.
SJÁ SÍÐU 20
MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 10. JÚNÍ 2022