Morgunblaðið - 04.07.2022, Side 18

18 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 4. JÚLÍ 2022
✝
Baldvin Ár-
sælsson fædd-
ist 22. janúar 1928 í
Reykjavík. Hann
lést 22. júní 2022 á
hjúkrunarheim-
ilinu Grund.
Foreldrar hans
voru Ársæll Brynj-
ólfsson, f. 11.3.
1888, d. 27.6. 1960,
og Arndís Helga-
dóttir, f. 8.1. 1893,
d. 20.6. 1986. Systkini Baldvins
voru Anna, f. 13.12. 1913, Helgi,
f. 19.8. 1915, Svava, f. 1.12. 1916,
Brynjólfur, f. 7.8. 1918, Har-
aldur, f.11.3. 1920, Sigrún, f. 1.4.
1924, Ásdís, f. 10.4. 1926, og
Hreiðar, f. 20.11. 1929.
Eiginkona Baldvins var Þor-
björg Guðmundsdóttir, f. 16.1.
1936, d. 27.3. 2015. Foreldrar
hennar voru Guðmundur Sig-
urðsson, f. 13.11. 1902, d. 21.9.
1974, og Helga Kristjánsdóttir,
f. 19.3. 1903, d.
22.6. 1982.
Dóttir Baldvins
er Ása, f. 14.6.
1955. Hún er gift
Albert Jónssyni, f.
28.12. 1952.
Börn þeirra eru:
1) Baldvin, f. 1.5.
1983. Hann er
kvæntur Örnu Þor-
leifsdóttur og eiga
þau Tjörva og Ásu
Láru; 2) Auður, f. 15.10. 1989.
Hún er í sambúð með Jóhanni
Ólafssyni og þau eiga Ólaf og
Orra.
Baldvin ólst upp í Vesturbæ
Reykjavíkur. Hann var prentari
alla starfsævina. Baldvin var
virkur félagi í Golfklúbbi Ness,
skíðadeild KR og í Oddfellow-
stúkunni Leifi heppna.
Útför Baldvins fer fram frá
Landakotskirkju í dag, 4. júlí
2022, kl. 15.
Í dag verður gerð útför
tengdaföður míns, Baldvins Ár-
sælssonar. Gælunafnið Dússi
festist við hann á barnsaldri og
ættingjar og margir vina hans
kölluðu hann ætíð Dússa. Hann
átti stórt net vina og kunningja
vegna starfa sinna sem prentari í
Steindórsprenti og hjá Kassa-
gerðinni, í gegnum gömul tengsl
við skíðadeild KR, áratuga langa
þátttöku í Golfklúbbi Ness og
starf fyrir klúbbinn, og í gegnum
starf í Oddfellowstúkunni Leifi
heppna.
Baldvin ræktaði þetta net vel
enda hafði hann mikinn áhuga á
fólki og var sækinn í félagsskap.
Naut þess að skrafa og spjalla.
Minnið var alla tíð gott – ótrúlega
svo – og þjónaði vel ríkum áhuga
hans á mönnum og málefnum.
Hann var, jafnvel umfram
okkur flest, maður sumarsins.
Þrátt fyrir skíðaáhugann fram
eftir aldri olli veturinn og
skammdegið honum leiða, jafnvel
að kalla mætti þunglyndi. Sum-
arið var tíminn til að njóta úti-
veru – nema ef rigndi. Rigning
var óveður í augum sóldýrkand-
ans, sem var ætíð vel sólbrúnn
frá vori og fram á haust.
Eina hobbí Baldvins að heita
má var golf. Hann spilaði mikið
og tók þátt í ótal mótum. Nesvöll-
urinn var honum kær ekki bara
golfsins vegna heldur og vegna
náttúrunnar þar en einkum
fuglalífsins. Hann byggði sum-
arbústað í landi Miðdals, jörð
skammt frá Laugarvatni sem Hið
íslenska prentarafélag átti. Þótt
hann nyti þess að vera í bústaðn-
um og hefði ástríðu fyrir trjá-
rækt þar með góðum árangri fór
mest af frítímanum í golfið.
Næstum alfarið svo eftir að hann
hætti að vinna og fór á eftirlaun.
Fyrir nokkrum árum tók
Baldvin kaþólska trú og sótti eft-
ir það messu í Landakotskirkju á
sunnudögum hvenær sem því
varð við komið. Að gerast kaþ-
ólskur reyndist honum heillarík
ákvörðun, sem gaf honum gleði
og veitti ný tækifæri síðustu árin
til að hitta fólk. Hann eignaðist
vini í kirkjunni sem sýndu honum
mikla ræktarsemi, sem við Ása,
dóttir hans, erum afar þakklát
fyrir.
Þorbjörg Guðmundsdóttir,
eiginkona Baldvins, lést fyrir níu
árum eftir löng og erfið veikindi.
Baldvin sinnti Þorbjörgu á heim-
ili þeirra meðan fært var og kom
til hennar að heita mátti hvern
dag eftir að hún flutti á hjúkr-
unarheimilið Grund þar sem hún
dvaldi eftir að sjúkdómurinn
ágerðist. Sjálfur bjó hann síðustu
árin á Grund og naut þar þeirrar
elsku, umhyggju og öryggis sem
frábært starfsfólk Grundar veitir
vistmönnum.
Baldvin átti í öllum aðalatrið-
um gott líf með fjölda vina og
vinnufélaga og með fjölskyld-
unni; einkadóttur sem var honum
allt eftir að Þorbjörg veiktist,
tveimur barnabörnum sem sjald-
an viku úr huga hans og fjórum
langafabörnum sem oft vitjuðu
hans og glöddu síðustu árin sem
hann lifði.
Myndin sem geymist í hug-
skotinu af Baldvini er af fjörleg-
um félagslyndum manni, sem
naut samvista við aðra og gaf
ríkulega af sér til þeirra.
Blessuð sé minning Baldvins
Ársælssonar.
Albert Jónsson.
Það er föstudagur og ég sit
aftur í gamla Saab-inum hans afa
og heyri niðinn í vélinni. Við er-
um að keyra Sæbrautina á leið
niður í bæ. Við fáum stæði beint
fyrir utan Café París við Aust-
urvöll. „Auðvitað, við erum alltaf
svo heppin þegar við erum sam-
an,“ sagði hann. Það var alveg
rétt hjá honum. Við vorum bæði
heppin en ég var alveg sérstak-
lega heppin með hann.
Afi Dússi hefur verið alltaf
verið stór hluti af lífi mínu. Hann
var alltaf svo grobbinn af okkur
systkinunum og svo mikill afi.
Þegar við Baldvin vorum í grunn-
skóla sótti hann okkur á hverjum
föstudegi og gaf okkur að borða.
Yfirleitt annaðhvort franska
pylsu í Laugardal eða vöfflu á
Café París. Eftir það tók við bíl-
túr sem endaði alltaf úti á Nesi. Í
þessum bíltúrum fræddi afi okk-
ur um hver byggði hvaða hús og
hvort hann hafi verið drullusokk-
ur eða ekki. Afi var ekkert sér-
staklega hræddur við að segja
hvað honum fannst um fólk, þá
bæði jákvætt eða neikvætt. Hann
var heldur ekki hræddur við að
beygja reglur eða þykjast ekki
heyra vinsamleg tilmæli. Það
sást kannski síðast núna í vor
þegar hann byrjaði að fara einn,
aðeins vopnaður göngugrind, út í
Hólavallakirkjugarð. Þess má
geta að hann heyrði frekar illa og
sá enn verr og hafði verið beðinn
að gera þetta ekki. Hann hló nú
bara að þeim tilmælum og fór
samt. Sem betur fer enduðu
þessar ferðir hans allar vel. Ann-
að dæmi er þegar við vorum einu
sinni tvö saman í Saab-inum og
hann sagði við mig: „Nú prófar
þú að keyra.“ Ég hef líklega verið
nýfermd eða svo og með enga
þekkingu á því að keyra bíl. En jú
jú, ég settist í bílstjórasætið og
hann við hliðina á mér. Ég sá um
stýrið, kúplinguna og bensíngjöf-
ina á meðan hann stýrði gír-
stönginni. Vettvangur glæpsins
var vegurinn frá Nesbala og út að
golfvelli og fórum við nokkrar
ferðir, áfallalaust. Eða þar til lög-
reglubíll birtist. Sem betur fer
vorum við þá búin að leggja á
bílastæðinu við golfvöllinn og afi
skipaði mér að halla mér alveg
niður þannig við sæjumst ekki.
Lögreglubíllinn keyrði í burtu og
við stuttu síðar. Og afi þá í bíl-
stjórasætinu. Svona var afi, pass-
lega stjórnsamur og hvatvís en
líka úrræðagóður.
Elsku afi. Það var svo viðeig-
andi hvernig þú kvaddir, um það
leyti sem dagurinn er lengstur.
Þú elskaðir sólina og hún elskaði
þig, hún gerði þig svo fallega
brúnan og lét þér líða svo vel. Ég
er svo hamingjusöm að þú náðir
nokkrum sólardögum áður en þú
kvaddir. Ég mun sakna þess að
koma til þín, taka í höndina þína
og strjúka yfir hvíta hárið þitt.
Ég mun sakna hlýjunnar í rödd-
inni og fallega brossins þegar þú
fattaðir að þetta var ég sem var
komin. Elsku afi minn. Takk fyr-
ir alla bíltúrana, ísbúðarferðirnar
og gistingarnar á Fálkagötunni.
Takk fyrir öll símtölin þar sem
þú spurðir hvort ég væri ham-
ingjusöm og hvort það væri ekki
nóg að gera. Takk fyrir að styðja
mig í öllu því sem ég tók mér fyr-
ir hendur og gleðjast með mér.
Takk fyrir að vera yndislegur
langafi barnanna minna sem var
alltaf til í að prakkarast og gefa
nammi. Takk fyrir að vera afi
minn.
Auður Albertsdóttir.
Hinn mikli sómamaður, prent-
ari, golfari og KR-ingur, Baldvin
Ársælsson, hefur kvatt þessa
jarðvist.
Það var sumarið 2009, stuttu
eftir að við Baldvin byrjuðum að
vera saman, að ég kom ein heim í
sumarfrí frá London.
Ég hafði aldrei hitt tilvonandi
tengdafjölskylduna mína, ein-
ungis á Skype. Það fór svo að ég
fór í kaffi á Laugateiginn og svo
kíkti ég á Fálkagötuna til afa
Dússa. Mér þótti vissara að af-
greiða allan pakkann fyrst ég var
að þessu á annað borð. Ég kom
færandi hendi með siginn bútung
að vestan. Mikið sem þessi fyrsti
fundur okkar var ljúfur eins og
allar okkar samverustundir þar
eftir.
Afi Dússi var hann kallaður,
bæði af Baldvini mínum og börn-
unum okkar Tjörva og Ásu Láru.
Þau elskuðu hann heitt og það
verður tómlegt lífið án hans. Þau
munu sakna heimsóknanna á
Grund, hlusta á sögur af afa þeg-
ar hann lék sér í flæðamálinu
sem polli vestur í bæ, þegar hann
sá pýramídana. Það var líka svo
góður brjóstsykurinn hjá afa og
knúsin svo hlý.
Honum var annt um alla í fjöl-
skyldunni og spurði iðulega hvort
við værum ekki hamingjusöm.
Ég held hann hafi kvatt lífið glað-
ur og yfir sig stoltur af hópnum
sínum. Nú hafið þið hjónin sam-
einast á góðum stað.
Með þökk fyrir allar yndislegu
minningarnar sem munu veita
okkur hlýju það sem eftir er.
Arna Þorleifsdóttir.
Baldvin Ársælsson var kominn
á níræðisaldur þegar við kynnt-
umst gegnum afkomendur en
sonur okkar og dótturdóttir
Baldvins búa saman og eiga tvo
syni.
Á langri ævi hafði hann sann-
arlega skilað góðu dagsverki og
marga fjöruna sopið í starfi og
leik. Brauðstritinu þurfti að
sinna en meðfram gafst tóm til að
sinna hugðarefnum. Þau hjónin
Baldvin og Þorbjörg – eða Dússi
og Dista eins og þau voru kölluð –
höfðu komið sér upp bústað í
sælureit prentara nálægt Laug-
arvatni og þess njóta nú afkom-
endur þeirra. Lengi vel voru þau
máttarstólpar í skíðadeild KR og
sáu oft um skála deildarinnar í
Skálafelli. Í því sjálfboðastarfi
kynntust þau mörgu ágætu fólki
og mynduðu varanleg tengsl. Þá
var hann um skeið knattspyrnu-
dómari og til síðasta dags mikill
KR-ingur. Ekki má gleyma golf-
bakteríunni, hún nær mörgum
þegar árunum fjölgar.
Dússi tók veikindi og andlát
Distu mjög nærri sér en auðn-
aðist svo að aðlagast breyttum
aðstæðum. Það var tvímæla-
laust mikið gæfuspor þegar
hann fékkst til að fara í hvíld-
arinnlögn á Grund og fljótlega
eftir það fluttist hann þangað al-
farinn. Þar var vel um hann
hugsað.
Um tíma sótti Baldvin Grens-
áskirkju með okkur og Óla yngri
en þegar þeim tíma lauk end-
urnýjaði hann gömul kynni af
Landakoti og fór alla leið: Kom-
inn á tíræðisaldur fermdist hann
inn í kaþólsku kirkjuna. Þar var
honum auðsýnd mikil um-
hyggja.
Hrörnun og dauði er eðlilegt
framhald eftir vaxtar- og blóma-
skeið lífsins. Sjón og heyrn hafði
daprast og þegar daginn fór aftur
að stytta eftir lengstan sólargang
sofnaði Baldvin frá birtu íslenska
sumarsins inn í þá birtu eilífð-
arinnar sem aldrei dofnar. Hann
er kvaddur í virðingu, með þökk
fyrir allt gott sem líf hans færði
öðrum.
Þóra Harðardóttir og
Ólafur Jóhannsson.
Baldvin Ársælsson
✝
Skarphéðinn
Jónas Olgeirs-
son, alltaf kallaður
Deddi, fæddist í
Skálabrekku á
Húsavík 6. júní
1948. Hann varð
bráðkvaddur á
heimili sínu, Laug-
arbrekku 13,
Húsavík, 24. júní
2022.
Foreldrar hans
voru Ragnheiður Friðrika Jón-
asdóttir, f. 28. apríl 1924, d. 9.
apríl 2007, og Olgeir Sig-
urgeirsson, f. 22. maí 1924, d.
20. febr. 2006. Þau bjuggu í
Skálabrekku á Húsavík.
Skarphéðinn var 6. í röð 11
Skálabrekkubræðra, þeir voru:
Sigurður Valdimar, f. 23. maí
1942, d. 15. okt. 2005. Hreiðar
Ófeigur, f. 26. maí 1943, d.
18.1. 2016, óskírður sonur, f.
10. ágúst 1944, d. 10. ágúst
1944. Pétur Sigurgeir, f. 12.
okt. 1945, Jón, f. 6. maí 1947,
dóttir, og Jakob Héðinn, f.
2005. 3) Katla Sóley, f. 1977,
maki Björn Kennedt Froholdt,
f. 1974, dætur þeirra eru
Katrín Björk, f. 2010, og
Kristjana Vaka, f. 2012. 4)
Jóna Rún, f. 1986.
Skarphéðinn og Kristjana
giftu sig 1974, hófu búskap á
Húsavík og bjuggu þar allan
sinn búskap að undanskildum
tveimur árum sem þau voru í
Kollavík við að endurbyggja
íbúðarhús foreldra Jönu sem
varð illa úti í bruna.
Deddi ólst upp í Skála-
brekku í stórum bræðrahópi,
stundaði nám við barna- og
gagnfræðaskóla Húsavíkur.
Strax að loknu skyldunámi 15
ára fór Deddi til sjós, síðar
sótti hann sér 1. stigs
vélstjórnarréttindi og var vél-
stjóri lengst af á Kristbjörgu
ÞH 44 með Hreiðari bróður
sínum, en lauk sinni sjósókn
um borð í hvalaskoðunarbátum
Norðursiglingu á Húsavík sem
vélstjóri og viðhaldsmaður.
Síðustu starfsárin eftir að
hann var kominn í land vann
hann hjá Söginni ehf.
Útför Skarphéðins fer fram
frá Húsavíkurkirkju í dag, 4.
júlí 2022, kl. 14.00.
Egill, f. 24. ágúst
1949, Aðalgeir, f.
2. apríl 1952, d. 6.
apríl 2006, Krist-
ján Bergmann, f.
1. júlí 1960, Björn,
f. 23. febr. 1962,
og Heiðar Geir, f.
18. júlí 1967. Þá
eiga þeir eina hálf-
systur á Húsavík,
Ásdísi, f. 10.2.
1954.
Eftirlifandi eiginkona
Skarphéðins er Kristjana Vil-
borg Ketilsdóttir frá Kollavík
í Þistilfirði, f. 15.11. 1948.
Börn þeirra eru: 1) Karólína,
f. 1972, maki Sigmar Stef-
ánsson, f. 1972, dætur þeirra
Lovísa Björk, f. 1998, og
Marta Sóley, f. 2003. 2) Róbert
Ragnar, f. 1974, maki Ágústa
Pálsdóttir, f. 1972, þeirra
börn Jana Björg, f. 1997, kær-
asti Pétur Þórarinsson, Páll
Vilberg, f. 2001, hans kærasta
Ragnheiður Ísabella Víðis-
Elsku Deddi minn.
Ég trúi ekki að þú sért farinn,
svona skyndilega. Margar góðar
minningar koma upp í hugann
sem erfitt er að setja í orð á þess-
ari stundu. Hjartans þakkir fyrir
allt.
Ég sendi þér kæra kveðju
nú komin er lífs þíns nótt,
þig umvefji blessun og bænir
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði nú sorg mitt og hjarta
þá sælt er að vita af því,
þú laus ert úr veikinda viðjum
þín veröld er björt á ný.
Ég þakka þau ár sem ég átti
þá auðnu að hafa þig hér,
og það er svo margs að minnast
svo margt sem um hug minn fer,
þó þú sért horfinn úr heimi
ég hitti þig ekki um hríð,
þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sigurðardóttir)
Minning þín mun lifa. Sjáumst
síðar.
Þín Jana
Kristjana Vilborg
Ketilsdóttir.
Afi Deddi var yndislegur mað-
ur og var alltaf til staðar fyrir
okkur. Hjá ömmu og afa í Laug-
arbrekkunni var alltaf opið hús
og allir velkomnir, bæði vinir og
ættingjar. Í gegnum árin höfum
við barnabörnin verið nær dag-
legir gestir þar sem heimili
ömmu og afa er nálægt fótbolta-
vellinum og sundlauginni. Það
passaði því vel að stoppa þar og
taka matarpásu á leiðinni á völl-
inn og síðan að fylla á tankinn eft-
ir æfinguna. Við fundum fyrir
einlægri gleði hjá afa í hvert
skipti sem við komum í heimsókn
og fundum við hversu stoltur
hann var af afrekum okkar,
stórum sem smáum. Þegar við
elstu barnabörnin sögðum afa í
hvaða nám við ætluðum var hann
jafn ánægður með það allt saman
því það væri nú gott að hafa
sjúkraþjálfara í fjölskyldunni og
viðskiptafræðing og ekki síst
lyfjafræðing. Afi var mikill húm-
oristi og tók hláturinn oft yfir áð-
ur en hann náði að klára sögurn-
ar. Afi var oft til í að taka í spil en
hann bauð þó einungis upp á ól-
sen-ólsen. Eitt helsta “starf“ afa
síðustu árin var að skutla okkur
um bæinn, var þá spjallað um það
sem við vorum að fást við og
sýndi hann því einlægan áhuga. Í
bílnum átti afi yfirleitt mola á
milli sætanna og passaði hann að
alltaf væri nóg til handa okkur.
Við barnabörnin áttum góða fyr-
irmynd í afa Dedda og kenndi
hann okkur margt sem við mun-
um taka með okkur út í lífið, eins
og hjálpsemi, góðvild, samvisku-
semi og að öll erum við jöfn.
Elsku afi Deddi, við þökkum
þér fyrir allt sem þú gerðir fyrir
okkur og allar samverustundirn-
ar, heima í Laugarbrekkunni, í
bústaðnum og á ferðalögum. Þín
verður sárt saknað og minning
þín mun lifa í hjörtum okkar.
Þín afabörn
Lofisa, Marta, Jana,
Páll og Jakob.
Deddi, eins og Skarphéðinn
bróðir var alltaf nefndur, var
kallaður burt óvænt úr þessari
tilvist föstudagsmorguninn 24.
júní. Ég var á minni daglegu
morgungöngu þegar Róbert son-
ur hans hringdi og sagði að pabbi
sinn hefði orðið bráðkvaddur. Ég
hraðaði mér á Laugarbrekkuna,
þar var fólkið hans mætt, börn,
tengdabörn og hluti barna-
barnanna. En þetta var búið,
bróðir hafði kvatt og var farinn í
sumarlandið.
Það tók mig nokkurn tíma að
átta mig á því að elsku bróðir
hefði kvatt þessa jarðvist. En
smátt og smátt kom maður aftur
til sjálfs sín og áttaði sig á að
þetta var raunveruleikinn og
hugurinn leitaði til baka til
bernskunnar og góðu minning-
anna heima í Skálabrekku. Að
alast upp í stórum bræðrahópi
voru forréttindi, að vera þátttak-
andi í daglegu lífi fjölskyldunnar í
faðmi ástríkra og vinnusamra
foreldra.
Á milli okkar Dedda hefur allt-
af verið sterk taug enda var hann
aðeins árinu eldri og höfum við
átt því láni að fagna að hafa fylgst
að næstum allt okkar líf. Í æsku
okkar voru foreldrar okkar með
kindur og kú eins títt var á Húsa-
vík, vorum við aldir upp við að
annast dýrin og var Deddi mjög
natinn við það. Leikvöllurinn var
Brekkan, fjaran og lífið við höfn-
ina. Áhugi Dedda var mikill í
kringum skepnurnar, en í minn-
ingunni voru íþróttir mikið
stundaðar af bræðrum. Hann
hefur bætt um betur með að
fylgja börnum sínum og barna-
börnum í starfi Völsungs þar sem
mörg þeirra eru afreksfólk. En
hjá Dedda, eins og öðrum á þess-
um árum, var æskan í styttra lagi
og upp úr fermingu hafist handa
við að afla tekna.
Að loknu skyldunámi var hald-
ið til sjós og það gert að ævistarfi.
Deddi var vel liðinn og skyldu-
rækinn, ekki síst eftir að hann
varð vélstjóri, enda lengst af með
sömu skipstjórum.
Á einni af sinni fyrstu síldar-
vertíðum lenti hann í því á mið-
unum austur af landinu að fá
heilablóðfall og vera fluttur í land
meðvitundarlaus. Var hann flutt-
ur með flugvél til Danmörku í
höfuðaðgerð, tókst það farsæl-
lega og eftir endurhæfingu virtist
hann ná sér, þó mann gruni að af-
leiðingar þessa hafi háð honum
allt lífið.
Það var Dedda stærsta happ í
lífinu að hitta hana Jönu sína,
ekki síst eftir erfið ár í kjölfar
veikindanna. Þau giftu sig 1974
og hófu sambúð á Húsavík, hafa
verið farsæl og afar samstiga um
að búa sér gott heimili og eignast
saman myndarlega fjölskyldu
sem bundist hefur traustum fjöl-
skylduböndum.
Við bræður höfum báðir starf-
að lengi saman í Kiwansklúbbn-
um Skjálfanda, þar sem hann var
öflugur félagi og verður sárt
saknað.
Samskipti okkar bræðra og
fjölskyldna hafa verið góð, ekki
síst síðustu árin þar sem við höf-
um búið hvor á móti öðrum við
Laugarbrekkuna. Sjaldan hefur
liðið sá dagur að við eða konurnar
kæmum ekki við hvert hjá öðru.
Ef eitthvað vantaði eða þurfti að
gera var haft samband yfir göt-
una, Deddi var alltaf tilbúinn að
hjálpa.
Elsku Jana, við Pálína sendum
okkar bestu samúðarkveðju til
þín og fjölskyldunnar.
Minningin er björt um góðan
bróður, takk fyrir samfylgdina og
hvíl í friði.
Egill Olgeirsson
Skarphéðinn Jónas
Olgeirsson