Morgunblaðið - 04.07.2022, Qupperneq 19

sókn. Eftir að Gógó,
eins og við kölluðum
hana alltaf fjölskyld-
an, þurfti að flytja á
hjúkrunarheimili og
bið tók við á stofn-
unum fjölgaði heim-
sóknum og urðu
margar í viku hverri,
sérstaklega síðast-
liðið ár. Það gerði
okkur enn nánari og
fyrir þessa vináttu
okkar er ég svo þakklát. Einnig
spjölluðum við mikið saman í síma
á kvöldin um heima og geima, en
skemmtilegast þótti Gógó að tala
um sveitina sína ástkæru.
Fjölskyldan varð glöð þegar
þú fluttir í Sóltún og gast fegrað
umhverfi þitt, en þangað var allt-
af gott að koma.
Það var erfitt að kveðja og
söknuðurinn er mikill og nístir
hjartað.
Mig langar enn og aftur að
þakka þér fyrir að taka mér opn-
um örmum og fyrir samveruna,
sem var alltaf falleg og góð.
Ég á eftir að sakna þín svo
lengi sem ég dreg andann. Guð
blessi þig og minningu þína og
alla sem minnast þín og sakna.
Þín tengdadóttir,
Hildur.
Mig langaði að
rita nokkur fátæk-
leg orð og minnast
elskulegrar tengda-
móður minnar sem
lést 16. júní sl.
Kynni okkar hófust fyrir rúm-
um fjórum árum með kaffibollum
og spjalli í litla fallega húsinu
hennar í Hjallaselinu, þegar ég
var svo lánsöm að kynnast hon-
um Bjössa mínum og fjölskyldu.
Elsku Gógó, alltaf fengum við
kaffi og kruðerí sem þú fannst til
fyrir okkur. Þótt sjónin væri far-
in að daprast mikið léstu það ekki
aftra þér frá því að hugsa um
gestina þína og taka betur til eftir
húshjálpina en þú varst svo
snyrtileg og áttir svo fallegt og
hlýtt heimili og rósunum í stof-
unni gleymi ég aldrei, þær báru
vott um mikla ást og umhyggju
sem þær fengu að njóta.
Heimsóknum okkar Bjössa
fjölgaði og vinátta okkar óx og þið
Pabló urðuð góðir vinir enda kom
hann yfirleitt með okkur í heim-
Vilborg
Eyjólfsdóttir
✝
Vilborg
Eyjólfsdóttir
fæddist 8. október
1932. Hún lést 16.
júní 2022. Útför fór
fram 27. júní 2022.
MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 4. JÚLÍ 2022
✝
Dagrún Erla
Ólafsdóttir
fæddist 6. nóv-
ember 1929 á Ísa-
firði. Hún lést 16.
júní 2022 á
Landspít-
alanum, Fossvogi.
Foreldrar henn-
ar voru Ólafur
Guðbrandur Jak-
obsson, f.
27.10.1892, d.
5.1.1963, og Anna Filippía
Bjarnadóttir, f. 9.7.1899, d.
15.4.1992.
Dagrún Erla var þriðja í röð
átta systkina, Systkini Dagrún-
ar Erlu: Bjarney Ingibjörg, f.
20.10.1923, d. 23.1.2003, Guð-
björg Guðríður f. 18.8.1927, d.
4.9.2011, Guðrún Elísa, f.
3.2.1932, d. 23.5.2010, Snjáfríð-
ur Arndís f. 7.6.1933, Anna
Ólafía, f. 20.5.1935, d.
11.1.1956,
Jakob Ingiberg f. 19.2.1937,
og Rut, f. 10.9. 1979.
Dagrún Erla kynntist núver-
andi eiginmanni sínum, Steinari
Erlendssyni, árið 1976. Þau
gengu í hjónaband 8.4.2009.
Dagrún Erla var handlagin
og eftirsótt til vinnu, hún hóf
starfsævi sína á klæðskera-
verkstæði Þorsteins Guð-
mundssonar á Ísafirði. Hún
starfaði einnig sem skipsþerna
á millilandaskipi um nokkurt
skeið, en lengst af starfaði hún
við umönnun barna og fullorð-
inna með fatlanir, lengi vel á
Sólheimum og einnig sam-
býlum. Þegar Dagrún Erla
hætti störfum vegna aldurs
fékk hún tækifæri til að sinna
sínu helsta áhugamáli, list-
sköpun. Hún sótti nám bæði
innanlands og erlendis í ým-
iskonar listsköpun þar á meðal
í olíumálun og keramik. Hún
hélt tryggð við listsköpunina
alla tíð og fengum við fjöl-
skyldan að njóta hennar stór-
kostlegu vatnslistaverka, því
sem hún saumaði út, öll gler-
listin fallega og hennar ein-
stöku leirlist.
Útför Dagrúnar Erlu fer
fram frá Grafarvogskirkju, í
dag, 4. júlí, kl. 15.
d. 31.3.2014 og Jó-
hanna Fjóla f.
9.7.1941.
Dagrún Erla
eignaðist dóttur
með Kjartani
Ólafssyni, f. 4.9.
1905, d. 9. mars
1994: Steinunni, f.
9.1. 1950. Börn
hennar: Anna
María Guðmunds-
dóttir, f. 6.4 1970
og Helena Margrét Friðriks-
dóttir, f. 2.11. 1988.
Dagrún Erla kvæntist Har-
aldi Sigurðssyni, f. 14.4.1930,
d. 11.3.2007, og eignaðist með
honum þrjú börn: 1) Ólafur, f.
15.3. 1955. Börn hans: Krist-
mundur Þór, f. 15.2. 1981 og
Dagrún Ása, f. 13.7. 1988. 2)
Þórarinn, f. 23.3. 1957. Sonur
hans: Rögnvaldur Gauti, f. 4.
5. 1982. 3) Arndís, f. 6.12.
1959, d. 11.4. 1993. Dætur
hennar: Sigríður, f. 5.8. 1977
Ungur drengur man ég að
mamma var öðruvísi en aðrar
mæður í hverfinu. Þær voru
flestar húsmæður með svuntuna
og gjarnan með Camel-sígarettu
í munnvikinu. Mamma var hins
vegar að mála myndir. Hún var
leitandi sál. Sótti námskeið í
heimspeki, guðspeki og listum.
Á þessum tíma þótti fólk eins og
mamma skrýtið.
Við bjuggum í Hólmgarði 5.
Pabbi var bóndasonur og vann
sem sjómaður og drakk eins og
sjómenn gerðu. Og þótt hann
væri söngelskur hafði hann fyr-
irlitningu á öllu andlegu rugli og
menntafólki. Hann skildi ekki
móður mína. Hann reyndi að
setja mömmu í bás, sem var
vonlaust. Upp kom ágreiningur
og brestir í hjónabandið. Hönd-
in var því miður laus. Bitur
skilnaður tók við sem virtist
hafa engan enda. Systkini mín,
Óli og Addý, fylgdu mömmu
með úrskurði og ég fór til
pabba.
Fyrir hjónaband foreldra
minna, þegar mamma var 20
ára, átti hún Steinunni systur
mína með eldri manni. Sú
mannleysa skipti sér aldrei af
þeim mæðgum. Sökum fátæktar
endaði Steinunn á vöggustofu.
Það var myrkrið í huga móður
minnar sem hún gat aldrei talað
um. Mér skilst að þegar mæður
komu í heimsókn á vöggustof-
una hafi þær ekki mátt snerta
börnin sín og máttu aðeins
fylgjast með þeim í gegnum
gler.
Sem einstæð móðir þyngdist
lífsbarátta mömmu. Með mikilli
vinnusemi tókst henni að kaupa
íbúð í Álftamýri 40. Bjartari
tímar tóku við og hún fór að
vinna að listinni af fullum krafti
og hélt því áfram alla ævi. Hún
málaði með akríllitum, vatnslit-
um og með olíulitum. Hún gerði
skálar og önnur verk í leir. Hún
vann með gler. Hún saumaði og
skrifaði fallegar sögur. Listin
var ástríða mömmu alla ævi og
það sem hélt henni gangandi. Í
hana fóru allir hennar aukapen-
ingar og allur tími sem aflögu
var. Nær alla sína starfsævi
vann mamma við umönnunar-
störf á mörgum sambýlum. Eitt
þeirra var Sólheimar. Umhyggj-
an og náungakærleikurinn var
það sem einkenndi mömmu.
Hún mátti ekkert aumt sjá.
Mér eru minnisstæð símtölin
við mömmu úr vinnunni frá
Noregi. Fyrstu fimm mínúturn-
ar snerust um heilsufar móð-
urættarinnar, sem er stór. Það
gat verið blöðrubólga, verkir í
mjöðm eða stundum bara ein-
hver pest. Það fór ekkert fram
hjá henni. Mér fannst þessir
pistlar ekki skemmtilegir hjá
henni en lét mig hafa það að
hlusta hljóður, vitandi að
mamma hafði þessar áhyggjur.
Seinni maður móður minnar
er Steinar. Þau kynntust 1976
og giftust þegar mamma var 80
ára í mjög fallegu brúðkaupi. Í
brúðkaupinu var hún mikil
skvísa. Það var eins og tíminn
stöðvaðist á skrifstofu borgar-
dómara þegar mamma kom í
skrautbúningi sínum.
Hjónabandið var farsælt. Síð-
ustu árin sem mamma lifði ann-
aðist Steinar hana af miklum
kærleik og ástúð alla daga. Fyr-
ir mér var mamma ankerið í til-
verunni. Fallega brosið og faðm-
urinn sem var svo stór. Hún var
kærleikurinn í fallegustu merk-
ingu þess orðs. Takk fyrir lífið
elsku besta mamma í heimi.
Þórarinn.
Elsku amma var mögnuð
kona, alveg einstök. Bernsku-
minningarnar okkar með ömmu
einkennast af skemmtilegum
gæðastundum og amma stakk
alltaf upp á einhverju nýju og
spennandi til að gera saman.
Við tókum upp viðtöl og heilu
leikritin með segulbandstækinu
hennar, teiknuðum, máluðum,
ferðuðumst og vorum úti í nátt-
úrunni. Heima hjá ömmu var
lykt af reykelsi, fjaðrir í vasa,
einstök húsgögn og ógrynni af
allskonar dóti, bæði fyrir handa-
vinnu en líka allt mögulegt ann-
að. Amma henti fáu og átti til
dæmis hafsjó af allskonar
skemmtilegum fötum sem við
gátum mátað og farið í búninga-
leiki með.
Amma bar virðingu fyrir líf-
inu, hún talaði við blómin sín og
grínaðist mikið. Hún var líka
mjög trúuð kona og alltaf þegar
við komum til hennar drógum
við litla miða úr krukku sem vís-
uðu í sálma í biblíunni. Amma
lét okkur finna sálminn í biblí-
unni og lesa hann upp fyrir
hana, alltaf var hún jafn spennt
að heyra lesturinn. Aldrei
þröngvaði hún þó sínum skoð-
unum á okkur heldur sýndi hún
okkur hvað trúin gerði fyrir
hana og hvernig maður getur
dregið lærdóm af lífinu.
Frá því við munum eftir okk-
ur þá var amma að starfa við
umönnun, sér í lagi með fötluð
börn og ungmenni. Hún starfaði
lengi vel á Sólheimum og sam-
býlum og hafði unun af starfinu.
Amma var nákvæmlega það sem
hún gaf sig út fyrir að vera og
sýndi það sífellt í verki.
Eftir að mamma okkar dó,
við 13 og 15 ára á þeim tíma,
kom amma enn meira inn í líf
okkar og samband okkar við
hana varð sterkara. Amma var
alltaf til staðar, vildi vita hvað
við vorum að kljást við hverju
sinni og tók virkan þátt í lífi
okkar. Þegar við eignuðumst
svo börn sjálfar varð hún ofur-
langamma.
Amma var mjög listræn. Hún
teiknaði, málaði, prjónaði, hekl-
aði, saumaði, leiraði og hvað
annað sem henni datt í hug að
gera. Hún var meira að segja
með stærðarinnar ofn heima hjá
sér til að brenna keramikverkin
sín, svo fátt eitt sé nefnt.
Amma fór í enskuskóla og
listnám erlendis á sjötugs- og
áttræðisaldri, hún fór létt með
tæknimálin og var klárlega
flottasta amman og langamman
á Facebook.
Það virtist einhvern veginn
ekkert stöðva ömmu í því að ná
markmiðum sínum. Þrátt fyrir
að hún hafi þurft að klífa marg-
ar brekkur í lífinu, þá virðast
þær hafa gert hana sterkari.
Frábært viðhorf ömmu hefur
gefið tóninn fyrir okkur systur,
allt er mögulegt ef viljinn er
fyrir hendi og hindranir eru til
að læra af þeim.
Minningarnar sem við eigum
um elsku ömmu eru ómetanleg-
ar. Góðar samverustundir,
ferðalög, spjall um allt á milli
himins og jarðar, traustið, virð-
ingin, listin, þolinmæðin og
þaulseiglan. Allt sem við lærð-
um af henni munum við taka
með okkur í framtíðina. Við
munum sakna ömmu mikið en
við minnumst hennar með þakk-
læti í hjarta og ósk um að hún
og mamma okkar séu saman á
ný.
Sigríður (Sísí) og Rut.
Á leið minni í skemmtiferð
með ferju frá Skagen fékk ég
símleiðis þá sorgarfrétt að
Dagga systir mín væri látin. Allt
í einu breyttist gleðin í sorg og
leiða yfir að vera ekki nær fjöl-
skyldu hennar á Íslandi. Til að
lina sorgina hugsaði ég um okk-
ar dýrmætu sameiginlegu
stundir. Hún opnaði t.d. áhuga
minn á heimspeki og listum og
kynnti mig fyrir Þorsteini eig-
inmanni mínum. Við vorum ekki
bara systur, við vorum góðar
vinkonur.
Dagga elskaði heimabæ sinn
Ísafjörð og heimsótti hann eins
oft og mögulegt var. Hún minnt-
ist oft á umhyggjusömu foreldra
okkar og hve dásamlegt það
hefði verið að alast upp hjá
þeim þrátt fyrir fátæktina og
þrengslin á heimilinu. Sem bet-
ur fór var nógu vítt á milli
veggja í umhverfinu og hlíðin,
fjöllin og fjaran gáfu ótal mögu-
leika til leikja og samveru-
stunda. Þá léku börn sér meira
úti en inni. Í einni heimsókn
sinni til Ísafjarðar setti hún nið-
ur tré og blómafræ í opið skarð
í hlíðinni. Þar myndaðist falleg-
ur lundur sem er nú kominn
undir varnargarð.
15 ára gömul fór Dagga að
heiman, þá var tekin fjölskyldu-
mynd hjá Símson áður en hún
færi. Ferðin var til Svíþjóðar
þar sem hún sinnti börnum og
heimili Auðar Auðuns (síðar
borgarstjóra) og maka hennar.
Dagga lauk prófi við Hús-
mæðraskólann á Ísafirði og
vann ýmis störf á lífsleiðinni.
Þar má nefna saumavinnu, mat-
reiðslu og umönnun fatlaðra.
Einnig vann hún sem skips-
þerna og í mörg á listasafni Ein-
ars Jónssonar.
Hún vélritaði mikið fyrir
Kjartan Ólafsson, hagfræðing
og rithöfund. Árið 1950 eign-
uðust þau dótturina Steinunni
sem varð fóstursystir mín þegar
ég var níu ára. Þá hafði ég lengi
verið yngsta barnið á bænum og
fagnaði því að eignast litla fal-
lega systur sem var yngri en ég.
Með eiginmanni sínum Har-
aldi Sigurðssyni eignaðist
Dagga yndislegu börnin Ólaf,
Þórarin og Arndísi, sem lést að-
eins 33 ára gömul.
Árið 2009 giftist Dagga Stein-
ari Erlendssyni eftir margra ára
sambúð. Alltaf var yndislegt að
eiga stundir með þeim. Steinar
er umhyggjusamur maður og
veitti Döggu mikinn stuðning
þegar hún missti heyrn og sjón-
in var orðin léleg.
Dagga var hugmyndarík fjöl-
listakona sem fór snemma að
teikna og mála. Síðar sótti hún
mörg listnámskeið og stundaði
nám við Myndlistarskólann í
Reykjavík og síðar við Central
Saint Martins í Englandi. Eftir
hana liggja ótal fögur listaverk,
málverk, teikningar, keramik,
glermunir og handverk. Hún
var ekki fyrir að vera með list-
sýningar þrátt fyrir ótal áskor-
anir. Hún var gjöful og gaf
mörg þeirra t.d. til barna sinna,
systkina, ættingja og vina.
Tónlistin var henni í blóð bor-
in. Hún hafði hljómmikla og fal-
lega söngrödd og spilaði á gítar.
Elskaði sving, dægurlög, ljóða-
söngva, rómansa og ýmsar arí-
ur. Það var svo gaman að
syngja með henni í röddum við
gítar- eða píanóundirleik. Það
gerðum við eiginlega alltaf þeg-
ar við heimsóttum hvor aðra.
Elsku Steinar, Steinunn, Óli
og Þórarinn, ég og fjölskylda
mín sendum ykkur og fjölskyld-
um ykkar hjartans samúðar-
kveðjur.
Lengi lifi minningarnar um
þig elsku systir.
Jóhanna Fjóla
Ólafsdóttir.
Dagrún Erla
Ólafsdóttir
✝
Margrét V.
Alfonsson
fæddist í Reykjavík
26.9. 1931. Hún lést
á hjúkrunarheim-
ilinu Eir 24. júní
2022.
Foreldrar: Guð-
ríður Guðmunds-
dóttir frá Sól-
heimum í
Hrunamanna-
hreppi, f. 13.1.
1909, d. 11.10. 1986, og Vigfús
Einarsson, f. 27.3. 1911, d.
23.11. 1973. Stjúpfaðir Matthias
Knútur Kristjánsson frá Stapa-
dal í Arnarfirði, f. 7.1. 1900, d.
29.9. 1985. Systir samfeðra Inga
Rún, f. 26.9. 1935, d. 3.11. 1986.
Systkini samæðra Matthías, f.
29.4. 1943, Guðrún,
f. 24.1. 1947.
Margrét ólst upp
hjá móður sinni og
stjúpföður frá
1942. Stundaði nám
í gunnskóla og
gagnfræðaskóla.
Vann við sauma hjá
Andrési klæðskera.
Margrét giftist
Jóhanni Þóri Alf-
onssyni 30.11.
1957, f. 5.12. 1930, d. 25.10.
2009.
Þau eignuðust eina dóttur,
Guðríði, f. 22.9. 1960, d. 6.10.
1999.
Útför hennar er gerð frá
Guðríðarkirkju í dag, 4. júlí
2022, klukkan 13.
Í dag kveðjum við elskulega
systur, sem var ótrúleg kona og
mikil fyrirmynd okkar allra.
Þrátt fyrir erfið áföll í lífinu þá
var hún endalaust þakklát og gat
alltaf gefið af sér hlýju og vænt-
umþykju. Hugsaði meira um
aðra en sjálfa sig! Hún sagði
stuttu áður en hún kvaddi: „Ég
er svo þakklát“ og það fékk
starfsfólkið á Eir oft að heyra,
enda fundum við hvað öllum þar
þótti vænt um hana! Við þökkum
þeim öllum fyrir einstaka umönn-
un og hlýju!
Hún eignaðist dásamlegan
eiginmann 30. nóvember 1957,
Jóhann Þóri Alfonsson, sem
lærði húsgagnasmíði og dreymdi
um að komast til Ameríku og
freista gæfunnar þar. Þau eign-
uðust dótturina Guðríði, sálfræð-
ing, 22. september 1960. Það var
mikill söknuður þegar þau fluttu
vestur um haf 1962. Ég gleymi
ekki fyrstu jólunum sem Magga
var ekki, það vantaði svo mikið!
En það var reynt að halda góðu
sambandi við þau með bréfa-
skriftum og síðar voru meiri
möguleikar að fara til þeirra, allt-
af tekið á móti okkur með mikl-
um höfðingsskap og gestrisni.
Magga var listakokkur, hafði
mikla ánægju af að galdra fram
ýmsa gómsæta rétti sem voru
svo fallega framreiddir og stjan-
aði síðan við okkur á alla lund.
Þau stofnuðu sitt eigið fyrir-
tæki JOMAR Construction sem
þau ráku meðan heilsa Þóris
leyfði. Magga vann með Þóri við
húsbyggingar og dró hvergi af
sér. Með þessari vinnu og heim-
ilsstörfunum tók hún að sér að
vera gjaldkeri Íslendingafélags-
ins í Washington DC og því sinnti
hún af mikilli samviskusemi og
nákvæmni. Þá byggðu þau sér
mjög fallegt hús í Waldorf í
Maryland. Þegar við vorum að
láta hanna húsið okkar í Stapa-
seli 1976 höfðum við húsið þeirra
í huga, eins og að hafa opið eld-
hús, samtengt stofunni. Magga
var mjög smekkleg í öllu sem hún
tók sér fyrir hendur.
Það var mikið áfall þegar
Gurrý greindist með krabbamein
um 1990 og lést 6.10. 1999 aðeins
39 ára gömul. Þórir greindist
með parkinsonsveiki um svipað
leyti og lést 25.10. 2009. Það var
aðdáunarvert að fylgjast með
hvað Magga tók þessu af miklu
æðruleysi og dugnaði og sinnti
þeim báðum eftir bestu getu í
þeirra erfiðu veikindum. Það var
mikið rétt sem Gurrý dóttir
hennar sagði: „Mamma, þú getur
þetta, þú ert af sterka stofnin-
um!“ sem ég held að hafi verið
satt hjá henni, hún var mjög
sterk kona bæði andlega og lík-
amlega. Guð blessi minningu
elsku Möggu okkar!
Matthías, Katrín
og fjölskylda.
Elsku systir, ég kveð þig með
miklum söknuði. Þú varst ein-
stök, alveg yndisleg, svo jákvæð
og þakklát, þú varst ekki bara
systir heldur líka eins og mamma
mín. Ég geymi allar minningarn-
ar, sem eru margar bæði í sorg
og gleði, í hjarta mínu. Fjölskyld-
an, makar og börnin okkar voru
númer eitt hjá þér, spurðir alltaf
hvort ekki væri allt gott hjá
þeim; „ef allt er gott hjá þeim þá
líður mér vel“ sagðir þú alltaf.
Nú ertu komin til Þóris þíns og
Gurrýjar sem umvefja þig ást og
kærleika.
Nú legg ég augun aftur,
ó, Guð, þinn náðarkraftur
mín veri vörn í nótt.
Æ, virst mig að þér taka,
mér yfir láttu vaka
þinn engil, svo ég sofi rótt.
(Sveinbjörn Egilsson)
Kveð þig eins og þú kvaddir
mig alltaf – með fingurkossi og
„Guð blessi þig“.
„Love!“
Þín systir,
Guðrún.
Margrét V.
Alfonsson