Morgunblaðið - Sunnudagur - 17.07.2022, Side 14

VIÐTAL
14 MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 17.7. 2022
nafnið. Það var meiri aksjón í gömlu myndinni
sem fjallaði um mann sem vaknaði með
sprengju grædda í höndina og hún átti að
springa eftir 90 mínútur. Myndin gerðist í
rauntíma.“
– Hvers vegna kláraðirðu ekki þá mynd?
„Tja, maður þarf að útskrifast,“ svarar hann
hlæjandi. „Og svo var ég líka að vinna með
náminu.“
Aðdragandinn er þó mun lengri en Heimir
ákvað strax fimm ára gamall að hann ætlaði að
verða kvikmyndagerðarmaður. „Það var þeg-
ar ég sá fyrstu Indiana Jones-myndina. Hún
er allt í lagi fyrir fimm ára börn sem mynd
númer tvö er ekki,“ segir hann hlæjandi.
„Kvikmyndir hafa alla tíð mótað mig og opnað
heiminn fyrir mér.“
Amma og langamma í myndinni
Lengi vel vissi Heimir þó lítið sem ekkert um
kvikmyndagerð enda eru foreldrar hans bæði
tannlæknar, Kristín Heimisdóttir og Bjarni
Elvar Pétursson, og engir kvikmyndagerð-
armenn í ættinni. „Langamma mín, Sigríður
heitin Helgadóttir, var að vísu áhugaleikkona
sem kom fram í Spaugstofunni, Fóstbræðrum,
101 Reykjavík og Opinberun Hannesar, þar
sem hún er skotin með haglabyssu, og fleiru.
Ég man eftir að hafa rætt þessi mál við hana
og svo skemmtilega vill til að hún fer með lítið
hlutverk í Þroti. Þá var hún orðin háöldruð og
komin á Grund og vissi í raun ekki hver ég var.
En þegar við stilltum upp fyrir tökuna vissi
hún upp á hár hvað hún átti að gera. Hljóð-
maðurinn var ekki með í för daginn sem við
tókum atriðið upp og við ætluðum bara að
koma seinna og taka upp hljóðið. Í millitíðinni
dó langamma hins vegar, þannig að ég varð að
fá föðurömmu mína, Grétu Guðlaugu Bjarna-
dóttur, til að döbba hana. Þær eru því báðar í
myndinni.“
Ást Heimis á kvikmyndum óx bara og óx og
meðan hann bjó í Sviss frá fjögurra til 11 ára
aldurs, þar sem foreldrar hans voru við nám
og síðar störf, urðu þær hans besti vinur. „Mér
gekk illa að aðlagast umhverfinu í Sviss, átti
ekki marga vini og var satt best að segja lagð-
ur í mikið einelti. Mállýskan sem töluð er á
svæðinu sem við bjuggum kallast svissneska
og er talsvert frábrugðin þýskunni og ég náði
aldrei nógu góðu valdi á henni. Ég hef heldur
aldrei verið góður í hópíþróttum sem er oft
leið inn í hópinn. Eins og þú heyrir þá á ég
ekkert allt of góðar minningar frá Sviss og er
ekkert sérstaklega hrifinn af landinu. En það
er frábært að fara þar á skíði; ég mæli ein-
dregið með því.“
Hefði hann ekki haft bíómyndirnar þá hefði
Heimir, að eigin sögn, ábyggilega orðið mjög
seinþroska. „Ég kynntist lífinu út frá þeim og
þær hafa alltaf verið mitt bakland. Ég kynnt-
ist dauðanum þegar ég sá My Girl, ástinni í
You’ve Got Mail og, alls ekki síst, risaeðlunum
í Jurassic Park.“
Metnaðurinn frá foreldrunum
Hann segir foreldra sína hafa sýnt þessum
mikla kvikmyndaáhuga skilning og stutt hann
alla tíð. „Annars hefði það engu breytt. Þau
hefðu alveg getað verið hart á móti þessu en
ég myndi samt sem áður sitja hérna með mína
fyrstu bíómynd. Mamma og pabbi tengja við
og skilja ástríðuna enda eru þau bæði mjög
metnaðarfull í sínu fagi. Ég hef fengið þann
eiginlega frá þeim.“
Það virðist enn vera framandi konsept í
hugum sumra að menn fáist alfarið við kvik-
myndagerð; í öllu falli fær Heimir alltaf annað
slagið spurninguna: „Það er fínt hobbí en hvað
ætlarðu í alvöru að gera?“
Hann hlær.
Afi hans og nafni, Heimir Sindrason, er
einnig tannlæknir, auk þess að hafa lengi
fengist við tónlist. Heimir segir þó enga
pressu hafa verið á sér að leggja fyrir sig
tannlækningar. „Gréta Rut, systir mín, sem er
einu ári eldri en ég, tók það að sér,“ segir hann
brosandi. „Það gaf mér ábyggilega frelsi til að
vera ég. Annars held ég að mömmmu og
pabba sé slétt sama hvað við systkinin gerum
svo lengi sem við blómstrum og erum ham-
ingjusöm.“
Heimir á einnig bróðurinn Tryggva, sem er
níu árum yngri. „Við erum öll mjög ólíkir ein-
staklingar sem er mjög skemmtilegt.“
– Varstu skrýtið barn?
„Já, ég held það. Um tíma var ég hálfgert
partítrikk. „Spurðu hann um einhverja bíó-
mynd! Hann veit allt um leikarana, leikstjór-
ana og lengdina,“,“ rifjar Heimir upp hlæj-
andi. „Það hefur svo sem lítið breyst – nema
hvað ég er ekki lengur eins upptekinn af lengd
myndanna. Ég hef safnað kvikmyndum á
DVD síðan ég var krakki og á ábyggilega yfir
2.000 stykki. Umslögin heilluðu mig snemma
og stundum fékk ég að kaupa myndir, sem ég
mátti ekki horfa á fyrr en seinna, og sat þá
tímunum saman og dáðist að umslögunum.“
– Er enn þá hægt að fá bíómyndir á DVD?
„Já, heldur betur, og ég er fastagestur í búð
á Hverfisgötunni sem selur þær. Menn eru
löngu farnir að heilsa mér þar með nafni. Sum-
ir safna málverkum, ég safna bíómyndum –
sem er miklu ódýrara hobbí.“
Eftir flutninginn heim til Íslands árið 2006
styrktist félagsleg staða Heimis aðeins en
sama vandamál angraði hann eftir sem áður.
„Ég gat ekki samsamað mig neinum hópi. Ég
var allt of ágengur í að reyna að aðlagast og
breyta hegðun minni og skoðunum. Ég vissi í
raun og veru ekkert hver ÉG var.“
Trúður og „crazy“-gaur
Tíminn í Versló var blendinn. Hann lærði
margt og eignaðist góða vini en óöryggið var
samt sem áður leiðarstef gegnum mestalla
skólagönguna. „Í efri bekkjum grunnskóla
reyndi ég að vera trúðurinn til að uppskera
hláturinn en í Versló tók við of mikið djamm
og drykkja. Ég gekkst upp í því að vera
„crazy“-gaurinn til að fá athygli. Það getur
aldrei endað vel. Ég var dálítil þversögn á
þessum tíma, hafði komplexa út af því að ég
hélt alltaf að ég þyrfti að vera einhver ákveðin
týpa.“
Með tímanum náði Heimir betri tökum á lífi
sínu og það að var stór varða á vegferð hans
þegar hann kom út úr skápnum 15 ára gamall.
Það var að sjálfsögðu eftir að hafa horft á bíó-
mynd, Óróa eftir Baldvin Z. „Það var algjör
hugljómun og ég hugsaði með mér: Svona er
ég! Það er dásamlegt að til sé íslensk kvik-
mynd sem talar svona sterkt til manns. Til að
byrja með kom ég að vísu bara út fyrir systur
minni. Það liðu tvö ár þangað til ég kom út
gagnvart öllum öðrum.“
– Hvernig stóð á því?
„Það var eitthvað óöryggi; ég var bara ekki
100% viss. Um tíma var ég eins og milli svefns
og vöku. Ég var alls ekki týpan sem var líkleg
til að koma út úr skápnum; var þekktur sem
hálfgerður „hustler“, sem eftir á að hyggja var
bara óöryggi, og það voru bara strákar í vina-
hópnum.“
– Kom þetta fólki þá á óvart?
„Já, mjög svo. Ég sagði einum vini mínum
frá þessu á Stjörnutorgi [í Kringlunni] og
hann hélt að það væri falin myndavél.“
Hann hlær.
„Annars sló ég bara 1.400 flugur í einu
höggi og skrifaði grein í Verslóblaðið. Mér
hefur alltaf þótt þægilegast að skrifa – er góð-
ur með pennann.“
Hann segir foreldra sína og aðra nánustu
aðstandendur hafa tekið fréttunum vel. „Ég
hef að vísu aldrei spurt hvaða samtöl fóru
fram bak við tjöldin,“ segir hann glottandi.
„Nei, nei, mér hefur bara verið vel tekið af
fjölskyldu og vinum. Fólk tekur mér eins og
ég er.“
Spurður hvort hann sé í sambandi svarar
Heimir játandi. „Auðvitað dreymdi mig um að
rekast bara á þann eina rétta úti í búð, eins og
í kvikmyndunum, en því miður er það ekki
þannig í veruleikanum,“ segir hann hlæjandi.
„Eftir að hafa gefist upp á öllum þessum
stefnumótaöppum skráði ég mig í sjónvarps-
þáttinn Fyrsta blikið á Stöð 2 í vetur sem leið
og það gekk svona líka ljómandi vel. Þar
kynntist ég kærastanum mínum, Úlfari Vikt-
ori Björnssyni, og við erum búnir að vera sam-
an í fimm mánuði. Það er kannski ekki langur
tími en samt með þeim lengstu samböndum
sem ég hef verið í.“
Góður skóli í Prag
Sumarið eftir útskrift úr Versló tók Heimir
þátt í gerð sinnar fyrstu kvikmyndar, hroll-
vekjunnar It Hatched eftir Elvar Gunnarsson
og segir það hafa verið mikinn og góðan skóla.
Þaðan lá leiðin í kvikmyndaskóla í Prag. Vinir
hans, tvíburabræðurnir Jónas Bragi og Jakob
Gabríel Þorvaldssynir, höfðu sótt þar sum-
arnámskeið og mæltu eindregið með skól-
anum. Það reyndist gæfuspor.
„Skólinn var mjög verklegur og á einu ári
kom ég að gerð um 40 stuttmynda. Maður
hafði aðgang að búnaði og leikurum og gat
prófað sig áfram með hvað sem er. Sjálfur
þurfti ég að gera sex stuttmyndir sem eru mis-
jafnar að gæðum. Ég myndi til dæmis aldrei
sýna eina þeirra opinberlega. Sennilega lærði
ég þó mest af henni. Hún fjallar um skotárás í
skóla og gerist meðan árásarmennirnir eru að
leggja á ráðin. Hugmyndin var mjög óskýr og
ég vissi ekki hverju ég ætlaði að ná fram með
myndinni enda voru viðbrögðin eftir því. Fólk
kom upp að mér eftir sýningu og spurði ein-
faldlega: Hvað var þetta?“
Hann hlær að þessari minningu.
Kært er með Heimi og tíkinni Rip-
ley sem fylgir húsbónda sínum
hvert fótmál og var á öxlinni á hon-
um meðan hann klippti Þrot.
Morgunblaðið/Árni Sæberg
Snemma
beygðist
krókurinn.
Heimir ungur
að árum með
eigin teikningu
af kvikmynda-
hetjunni
Shrek.
’
Handritsskrif Þrot var ekki bara vinna fyrir mér heldur sálfræði-
meðferð sem tók mig fjögur ár að klára. Ég spegla mig mikið í aðal-
persónunum þremur enda hafa þær alla eiginleika sem ég ber sjálfur
og með því að kryfja þær náði ég skýrari mynd af sjálfum mér. Sam-
hliða því að klára handritið áttaði ég mig betur á sjálfum mér.