Sjómannablaðið Víkingur - 01.04.2019, Blaðsíða 5

engu fyrirætlanir FFSÍ. Var þá sem hlypi
eldmóður í blaðnefndina. Í snarheitum
var hinu nýja tímariti valið nafnið, Vík-
ingurinn, Bárður sat yfir káputeiknaran-
um og rak á eftir en í Ísafoldarprent-
smiðju var setning blaðsins hafin.
Um kvöldið og fram undir morgun
kepptist ritstjórinn við að pakka Vík-
ingnum; skera til pappírsarkir, líma og
brjóta utan um eintökin sem átti að
senda áskrifendum – og svo varð að
skrifa utan á allan bunkann.
Ásgeir vildi eitt blað
Skeytin héldu áfram að ganga á milli
FFSÍ og Fiskifélagsins. Orð Kristjáns
Jónssonar, erindreka Fiskifélagsins fyrir
vestan, um að FFSÍ ætti ekkert að skipta
sér af fiskimönnum og útvegsmönnum,
voru sem olía á eld. Hallgrímur Jónsson,
fulltrúi í blaðnefnd FFSÍ og formaður
Vélstjórafélags Íslands, skrifaði í Sjó-
mannablaðið Víking í október 1939 og
vandaði Kristjáni og Fiskifélaginu ekki
kveðjurnar. „Hálfvelgju- og varfærnis-
pólitík“ félagsins hefur fælt menn frá því,
fullyrti Hallgrímur, og hnýtti við:
„Mér detta í hug harðar umræður, sem
urðu einu sinni við matborðið, er ég var
á togara. Héldu hásetarnir því fram, að
við vélstjórarnir værum alls ekki sjó-
menn, og rökstuddu það með því, að við
gengjum ekki í sjómannastökkum, jafn-
vel ættum þá ekki til.
Svipaðar eru röksemdir erindrekans
og annarra, sem ekki eru nógu víðsýnir
til þess að sjá, að eigi merki sjómanna-
stéttarinnar ekki að falla í gras, þá þarf
hún að hefja sig yfir hreppapólitík starfs-
flokkanna og starfa sameinuð að einu
marki.“
Forseti Fiskifélagsins, Kristján Bergs-
son, varð líka fyrir hvössum skeytum á
síðum Víkings. Honum var meðal annars
ráðlagt „fá viðgerð á „toppstykkinu“.
Ráðleggingin var að vísu birt nafnlaus en
óneitanlega beinast böndin að sjálfum rit-
stjóra Víkings, Bárði Jakobssyni.
Þessi skrif, og fleiri í svipuðum dúr,
birtust öll í Víkingnum og studdu ekki
beinlínis að sameiningu tímaritanna
tveggja enda var ekkert um hana rætt á
Fiskiþingi 1940. Oddvitar Farmanna- og
fiskimannafélagsins voru þó ekki úrkula
vonar.
Það vissu allir hvern hug Ásgeir Sig-
urðsson, skipstjóri og fyrsti forseti Far-
manna- og fiskimannasambands Íslands,
bar til Víkingsins og sameiningarmál-
anna.
Ég vil eitt blað sjómanna, lýsti Ásgeir
yfir í nýársgrein í Víkingnum árið 1942:
„Samhent skipshöfn leysir oft vandasöm
störf af hendi. Samhent sjómannastétt
gæti velt stórum björgum.“
Og enn var skrifað um mikilvægi sam-
einingar blaðanna. Það vantar vekjarann í
starf Fiskifélagsins, staðhæfði Hallgrímur,
formaður Vélstjórafélagsins, enda hafa
stjórnvöld sniðgengið það og hreinlega
vantreyst til „gagnlegra framkvæmda.“
– Þetta hefði ekki gerst ef Fiskifélagið
stæði traustari fótum á landsbyggðinni en
einmitt með Víkingnum er möguleiki að
snúa þessari öfugþróun við, fullyrti Hall-
grímur í árslok 1941. Hann berst nú inn
á hátt á fjórða þúsund heimili og sér hver
í hendi sér hver áhrif slíkt blað getur haft
til að sameina og efla sjómannastéttina.
Vestfirskir sjómenn voru á sama máli
og sendu Fiskiþingi, sem þá stóð fyrir
dyrum, eindregna áskorun um að taka
þegar upp samstarf við FFSÍ um útgáfu
sjómannablaðs.
Greinilegt var að Ásgeir, og kannski
líka Hallgrímur, áttu von á jákvæðari af-
stöðu Fiskiþings en áður. Kristján, forseti
Fiskifélagsins, var hættur og Davíð Ólafs-
son kominn í hans stað. En þegar á
hólminn kom reyndist Davíð ekki síður
harður andstæðingur sameiningarinnar
en Kristján.
Áskorun þessi birtist í 1. tölublaði Víkings árið
1939.
Frívaktin var strax komin á dagskrá í 2. til 3. tölublaði Víkings árið 1939 sem gerir Frívaktina að elsta dag-
skrárlið blaðsins.
Sjómannablaðið Víkingur – 5