Sjómannablaðið Víkingur - 01.04.2019, Blaðsíða 12

12 – Sjómannablaðið Víkingur
F orsaga þessara frásagnar var að ég var á þessum tíma hjá
Eimskip og ýmist þá sem fyrsti stýrimaður eða skipstjóri
í afleysingum. Í ágúst 1986, en ég var þá í sumarfríi í
Danmörku, fékk ég boð frá Eimskip um að fara til Antwerpen
og taka við skipstjórn á skipi sem Eimskip hafði keypt. Það
hafði verið kyrrsett fyrir um tæpu ári en hafði áður verið í
eigu Hafskips sem þá var gjaldþrota. Mér var jafnframt til-
kynnt að ég væri skrifaður sem eigandi skipsins og er til Ant-
werpen kom skrifaði ég undir móttöku skips fyrir hönd Eim-
skips og sel ég þetta ekki dýrara en ég keypti.
Í svelti
Er ég kom til Antwerpen voru þar þegar komnir nokkrir
áhafnarmeðlimir og var gist eina nótt á hóteli. Síðan var farið
um borð í Ms. Skaftá, sem síðar fékk nafnið Múlafoss. Ekki var
aðkoman upp á það allra besta. Ekkert drykkjarvatn og hafði
vatnsleiðslan að vatnstankinum sprungið um veturinn og
ýmislegt var að í vél og í eldhúsi og fleira.
Nokkur tími fór í að gera eldhús og ljósavélar klárar og ým-
islegt fleira og vorum við nokkra daga á hóteli yfir nætur en um
borð á daginn. Allt komst þetta í lag og við gátum farið að elda
og sofa um borð eftir nokkra daga.
Utan á okkar skipi lá annað kyrrsett skip sem var frá Portú-
gal með um fjögra manna áhöfn. Einhver samskipti höfðu aðrir
skipsmenn á Múlafossi við áhöfn þessa skips til að byrja með
og var það aðallega til að lána verkfæri og annað sem ég hafði
ekki tölu á.
Einn daginn ákvað ég að gefa mig á tal við áhöfnina á portú-
galska skipinu. Þegar ég var að fara um borð í það portúgalska
tók ég eftir hundi sem lá á þilfarinu og var ansi ræfilslegur og
leit varla á mig þegar ég kom um borð. Svo ég snéri við og sótti
vænan kjötbita um borð í Múlafoss og gaf hundinum. Þvílíkt
sem hann tók við sér þegar hann fékk kjötið, hann hreinlega
gleypti kjötið á nokkrum sekúndum. Ég sá að hundgreyið var
glorsoltið.
Ég gaf mig á tal við áhöfnina og spurði hvort hundurinn
hefði ekkert fengið að borða í einhverja daga? Þeir sögðu að
þeir sjálfir hefðu ekki borðað mat í nokkra daga nema óætt
snarl og vatn og allur matarforði væri uppurinn. Þeir hefðu
látið útgerðarmanninn vita en hann hefði ekki látið sjá sig enn-
þá. Eins sögðu þeir að skipið hefði verið kyrrsett fyrir þó
nokkrum mánuðum út af skipstjóranum sem hefði verið fullur
er þeir komu til Antwerpen. Hann hefði skemmt og laskað brú
þegar þeir sigldu í höfn í Antwerpen og væri hann nú í fangelsi
og óvíst hvenær hann losnaði þaðan. Það var út af skipstjór-
anum sem skipið hafði verið kyrrsett.
Ég bauð áhöfn portúgalska skipsins að snæða með okkur
eina máltíð á dag á meðan málin leystust með „kostinn“ og
sambandið við útgerðarmanninn. Þetta var um tíu leytið um
morguninn og klukkan 12:00 á hádegi voru þeir allir mættir
um borð hjá okkur til að snæða með okkur hádegisverð, kaffi
og meðlæti og nesti yfir daginn. En það mætti einn gestur að
Portúgalski skips-
hundurinn „Hvutti“
Guðmundur Kr. Kristjánsson skipstjóri
Ms. Múlafoss (áður Skaftá).
Í matsal í Ms. Múlafossi. Talið frá vinstri; Ásgeir Sumarliðason, 1. vélstjóri,
Halldór Ágústsson yfirvélstjóri, Guðmundur, sögumaður og skipstjóri, og Haf-
steinn Böðvarsson matsveinn.
Í brúnni á Ms. Múlafossi.