Sjómannablaðið Víkingur - 01.04.2019, Blaðsíða 32

að viðkomandi skoðunarmaður hafi
skoðað skipið eftir bestu getu og reglum
og hafi þannig góða samvisku.
Vinna við sjómannadaginn
Á Sjómannadaginn í Eyjum er ávallt
haldin minningarathöfn og borinn blóm-
sveigur að minnismerkinu við Landa-
kirkju um þá sem hafa farist í sjóslysum,
hrapað eða farist í flugslysum. Um þessa
athöfn sá Einar J. Gíslason frá árinu
1957 til 1993 eða í 37 ár og gerði það
óaðfinnanlega. Ég er viss um að í hugum
sjómanna og þeirra sem voru viðstaddir
þessar minningarathafnir var þetta eftir-
minnilegasta stund sjómannadagsins í
Vestmannaeyjum. Mér er minnisstætt að
gosárið 1973 lét Sjómannadagsráð Vest-
mannaeyja hreinsa ösku frá minnisvarð-
anum og var Einar fenginn til að fara út í
Eyjar með einkaflugvél til að flytja minn-
ingarathöfn við minnisvarðann svo þessi
þáttur sjómannadagsins félli ekki niður,
þó hátíðarhöldin hafi að öðru leyti verið
haldin í Reykjavík.
Vestmannaeyingar hafa lengi verið í
forustu hvað varðar öryggismál sjó-
manna og þurft að hafa fyrir því að
koma sínum sjónarmiðum um öryggis-
búnaði á framfæri, má þar nefna gúmmí-
björgunarbátana. Verðugt er að halda
minningu þeirra manna á lofti sem unnu
hér áður fyrr gott brautryðjendastarf að
öryggismálum sjómanna, Einar J. Gísla-
son var einn af þeim.
Einar lést 14. maí 1998. Blessuð sé
minning hans.
Heimildir:
Sjómannadagsblað Vestmannaeyja, Minn-
ingargrein eftir Friðrik Ásmundsson, Einar í
Betel æviminningar, Morgunblaðið.
Gúmmíbátur sýndur á sjómannadaginn í Eyjum 1955. Ljósm: Friðrik Jesson
Skúli Sveinsson, sem lést á síðasta ári, var
einn af hinum nafnkunnu Hvannstóðs-
bræðrum. Hann var stýrimaður, vert og
ferðamálafrömuður og sóttu um 400
manns jarðarför hans, sem sýnir hversu
vinsæll hann var.
Á námsárum Skúla í Stýrimannaskólan-
um á níunda áratug síðustu aldar var stofn-
aður sérstakur styrktarsjóður sem nemend-
ur voru látnir greiða í fyrir hverja önn.
Síðan gátu þeir sótt um styrk úr sjóðnum
ef þeir voru illa staddir fjárhagslega. Skúli
hóf nám um haustið en hætti tímabundið
um áramót.
Ásgeir Logi, sonur Sæunnar Axels út-
gerðarmanns, var í stjórn sjóðsins, ásamt
Guðjóni Ármanni Eyjólfssyni skólastjóra.
Þegar Skúli kemur svo á ný í skólann
seinna um veturinn fara þeir að rukka
hann aftur um gjald til sjóðsins sem hann
var auðvitað búinn að borga um haustið.
Skúli segir svo frá:
„Ég er náttúrlega þrjóskur eins og ég á kyn
til og vildi ekki borga þetta aftur og þeir
voru með mér í þessu strákarnir þarna í
skólanum að ég ætti ekki að gera það. Og
svo er Guðjón alltaf að rukka mig og bú-
inn að fá ritarann í lið með sér. Ég var nú
orðinn helvíti leiður á tuðinu í karlinum
þannig að ég fer í bankann og læt skipta
upphæðinni allri, sem var eitthvað tvöþús-
undkall þá, í krónur og fimmtíuaura. Síð-
an fer ég með þetta inn á skrifstofu til
karlsins og skelli pokanum með smáaurun-
um á borðið. Hann var svolítið kindarleg-
ur þegar hann tók við þessu en sagði
seinna að hann hefði nú ekki talið þetta
sjálfur!“
– * –
Og Skúli heldur áfram:
„Svo var Guðjón Ármann alltaf að setja
eitthvað út á mig og segja mér að girða
mig. Einu sinni sem oftar, í frímínútum á
skólaganginum, innan um fullt af nemend-
um, kallar hann yfir hópinn:
„Skúli! Girtu þig, þarna.“
Og margendurtók þetta. Ég var nú orðinn
leiður á þessu helvítis þrasi. Horfi svo á
hann drykklanga stund og segi síðan:
„Ja, þér veitti nú ekki af að greiða þér ef út
í það er farið!“
En Guðjón Ármann er nauðsköllóttur
eins og menn vita!
Eftir þessa verkun steinhætti hann öllum
aðfinnslum í garð Skúla.
– * –
Ný ráðskona kom til Skúla um sumarmál.
Hún kynnti sig með þessum orðum:
„Ég heiti Sigríður og ég er lesbísk.“
„Ég er það nú líka,“ svaraði Skúli.
Þóttist nú Skúli hafa himin höndum tekið
að fá konu til sín af svipaðri gerð. Leið nú
og beið þangað til Sigríður hætti snögglega
í vistinni og vissi Skúli ekki gjörla hver
ástæðan var.
Hann komst seinna að því að hér hefði
orðið skemmtilegur misskilningur. Skúli
var nefnilega lesblindur og hélt að stúlkan
væri það líka!
– * –
Bjarni Sveins bróðir Skúla er oft skemmti-
lega annars hugar og þá koma mörg gull-
korn frá honum. Þeir voru saman til sjós
Bjarni og Eiður frændi þeirra Hvannstóðs-
manna. Bjarni fer að segja Eiði að hann
hafi skotið álftir þegar hann var yngri og
það væri besta ket sem hann hefði smakk-
að.
Síðan eru þeir frændur að búa sig í róður
og stoppa aðeins á leiðinni út í höfn hjá
Lómatjörn til að virða fyrir sér spekings-
legar álftirnar.
Bjarni er alveg hugfanginn og Eiður segir:
„Þú færð bara vatn í munninn.“
Bangsi svarar náttúrlega engu enda í leiðslu
yfir þessari fallegu sýn á tjörninni. Nema
þegar þeir eru komnir út í höfn og búnir
að leysa landfestar, þá kippist Bjarni allt í
einu við, snýr sér að Eiði og segir:
„Eiður. Hvað varstu að segja þarna áðan í
sambandi við vatnið?“
Úr nýútkominni bók Gunnars
Finnssonar „Það eru ekki svellin“,
sögur og sagnir af Borgfirðingum.
Taldi ekki sjálfur...
32 – Sjómannablaðið Víkingur