Morgunblaðið - 22.08.2022, Blaðsíða 19

ást, varst með hjarta úr gulli.
Við kynntumst fyrst í 9. bekk
í Hagaskóla þar sem þú, ég og
Helga urðum fljótt góðar vin-
konur. Ári síðar var Brokec-
hicks-vinahópurinn fullkomnað-
ur og það sem við höfum brallað
í gegnum tíðina myndi vera efni
í heila bók. Ég á óteljandi minn-
ingar af okkur saman og er hver
og ein þeirra dýrmæt. Minnist
allra ísrúntanna, utanlandsferð-
anna, sumarbústaðaferðanna,
vinkonuhittinganna og svona
gæti ég lengi talið. Ég minnist
sérstaklega með mikilli hlýju
þess tíma sem við bjuggum sam-
an á Eggertsgötunni. Okkur
þótti gaman að skemmta okkur
og bjóða vinum heim til okkar og
gerðum það líka óspart. Þú hafð-
ir líka svo notalega nærveru og
það var svo gott að vera í kring-
um þig. Mér þótti einstaklega
vænt um kósí kjúllakvöldin okk-
ar; þú eldaðir dýrindis kjúkling
sem var auðvitað borinn fram
með frönskum kartöflum og
hamborgarasósu, eftir matinn
skelltum við okkur saman fyrir
framan sjónvarpið með poka af
paprikustjörnum. Á þessum
tíma varstu líka búin að kynnast
sálufélaga þínum, honum Hann-
esi. Þið voruð mjög lukkuleg
hvort með annað og maður sá
bara eintóma ást og hamingju.
Nokkrum árum seinna eignuð-
ust þið tvær yndislegar stelpur
og var ómetanlegt að sjá þig
með stelpunum þinum, þú varst
svo umhyggjusöm og frábær
mamma.
Þú varst sterkur persónuleiki
og dáðist ég að þér fyrir það. Þú
varst ákveðin, hjartahlý, klár og
skemmtileg á alla vegu. Kímni
og orðhnyttni voru þér eðlisleg
enda vorum við líka yfirleitt
skellihlæjandi saman. Hins veg-
ar gat ég alltaf stólað á að leita
til þín ef eitthvað bjátaði á enda
varstu mjög ráðagóð, með gott
hjartalag og hafðir einstakt lag á
að láta manni líða betur.
Ég er þakklát fyrir að hafa
kynnst þér og hefur það gert líf
mitt og okkar allra fallegra.
Ég minnist þín með miklum
hlýhug og hugsa um allar góðu
stundirnar sem við áttum sam-
an.
Ég sendi mínar innilegustu
samúðarkveðjur til Hannesar og
stelpnanna, fjölskyldu og vina.
Þar til næst, við hittumst und-
ir fjólubláa ljósinu og fáum okk-
ur fyrirtaks veitingar. Hvíldu í
friði kæra vinkona.
Þín vinkona,
Helen.
Við vorum svo heppin að
kynnast Vilborgu í Háskóla Ís-
lands þar sem við tókum þátt í
starfi Vöku, félags lýðræðissinn-
aðra stúdenta. Frá fyrstu kynn-
um var augljóst að þar var bráð-
greind stelpa á ferð sem kunni
að spyrja réttra spurninga og
hugsaði bæði skýrt og gagnrýn-
ið. Hún hafði ótrúlegt lag á að fá
okkur til þess að deila öllum
okkar dýpstu hugsunum með sér
og tala okkur í gegnum öll
vandamál. Engin furða að hún
var í sálfræðinámi! Hannes var
að sjálfsögðu fljótur að sjá
hversu einstök manneskja hún
var og við vorum varla mætt í
fyrstu frambjóðendaferðina þeg-
ar ljóst var að þessi tvö ætluðu
sér eitthvað meira og stærra
saman.
Við höfum fengið að fylgja
þessum góðu vinum allar götur
síðan og fylgst með fjölskyldu
þeirra vaxa. Þvílíkt teymi sem
þar var á ferð, bæði svo traust
og Hannes alltaf hennar helsti
stuðningsmaður. Allt frá því að
styðja hana í námi og starfi í það
að skutlast með Hugrúnu Svölu í
brjóstagjöf til Hveragerðis svo
Vilborg gæti átt góðan dag með
okkur eða setja Íslandsmet í því
að skjótast eftir twister á meðan
hún var ólétt. Allt fram á síðasta
dag stóðu þau þétt saman, nú
síðast í lok júlí þegar við fórum
út að borða í tilefni afmælis
Sunnu kom Hannes að sjálf-
sögðu til að heilsa upp á sína
konu. Ekki áttum við von á því
að það yrði í síðasta skipti sem
við myndum hitta Vilborgu, en
eftir stendur þakklæti fyrir að
hafa fengið kvöldstund með
henni þar sem við ræddum
heimsmálin, vonir og þrár.
Vilborg var ein sú allra
skemmtilegasta, með kolsvartan
húmor í bland við kærleika og
hlýju. Hún var heimakær og
elskaði að verja tíma með fjöl-
skyldunni en gat líka verið síð-
asta manneskjan til að fara heim
úr góðu partíi, hoppa út á gólf og
dansa með Spice girls og hikaði
ekki við að skella sér á rapp-
tónleika. Vilborg tók veikindum
sínum af ótrúlegu æðruleysi eins
og hennar var von og vísa en við
héldum að hún fengi meiri tíma
og höfðum vonir um fleiri gæða-
stundir saman. Minning lifir um
trausta vinkonu sem setti sig inn
í öll mál og veitti alltaf góð ráð.
Elsku Hannes, Guðný Hekla,
Hugrún Svala og fjölskylda, við
sendum ykkur okkar innilegustu
samúðarkveðjur og þökkum fyr-
ir stundirnar sem við fengum að
njóta með elsku Vilborgu okkar.
Fyrir hönd vina úr Vöku,
María, Sandra og
Sigrún.
Það voru fremur áhyggjulitlar
og lífsglaðar stelpur sem byrj-
uðu í 10.T í Hagaskóla haustið
1999. Tvö vinkonutríó, hvort úr
sínum 9. bekknum sem urðu að
sex stelpna vinkvennahóp sem
með tímanum fékk hið ofursvala
nafn Brokechicks. Vilborg, Hel-
en og Helga, Nanna, Sunna og
Inga. Síðan þá höfum við fylgst
að í gegnum hæðir og lægðir
lífsins og nú standa fimm okkar
frammi fyrir nokkru sem okkur
óraði aldrei fyrir að myndi ger-
ast svo fljótt: að kveðja eina úr
hópnum. Elsku Vilborgu okkar.
Vilborg var einstök vinkona.
Hún var hrein og bein og sagði
það sem hún hugsaði. Hún var
skemmtileg, klár, meinfyndin,
kaldhæðin og alltaf til í gott
glens. Hvort sem það var að
syngja og dansa eftir nokkra
drykki á uppáhaldsstaðnum sín-
um, Ara í Ögri, eða í seinni tíð að
spjalla í sumarbústað yfir rauð-
vínsglasi í kindakósýgallanum
sem Vilborg gerði ódauðlegan.
Framhaldsskólaárin voru frá-
bær tími hjá litla vinkvenn-
ahópnum sem skemmti sér sam-
an við öll tækifæri og leysti
lífsins gátur þess á milli. Stund-
um í tímum í MR og stundum á
Gráa kettinum þegar mikilvæg-
ara þótti að fara yfir málin á
kaffihúsi en að mæta í tíma. Á
þeim árum fórum við allar sam-
an á Interrail um Evrópu þar
sem margar af okkar bestu
minningum urðu til.
Eftir menntaskólann lá leið
vinkvennahópsins í Háskóla Ís-
lands þar sem helmingur hóps-
ins reyndi fyrir sér í sálfræði,
Vilborg þar á meðal. Meirihluti
hópsins lét svo til sín taka í
starfi Vöku, félagi lýðræðissinn-
aðra stúdenta, þar sem mynd-
aðist stór og góður vinahópur
sem hefur haldið hópinn síðan.
Það var einmitt í einu Vökup-
artíinu, þrettándapartíi Vöku í
janúar 2007, sem Vilborg kynnt-
ist draumaprinsinum frá Akur-
eyri, honum Hannesi. Eftir gott
partí í Vökuheimilinu var farið í
eftirpartí á heimili þáverandi
forsætisráðherra þar sem Vil-
borg og Hannes deildu sínum
fyrsta kossi og urðu í kjölfarið
óaðskiljanleg.
Á sínum yngri árum var Vil-
borg þekkt fyrir að vera mikill
draslari en eftir að Hannes kom
til sögunnar batnaði umgengnin
til muna og áttu þau alltaf falleg
heimili sem voru full af kærleik
og hlýju. Vilborg var síðan sú
fyrsta af okkur sem eignaðist
barn. Hún var yndisleg mamma
og svo stolt af dásamlegu stelp-
unum sínum, Guðnýju Heklu og
Hugrúnu Svölu. Hún átti líka
alltaf góð ráð handa okkur hin-
um mömmunum í hópnum.
Lífið getur stundum verið
ósanngjarnt og óútreiknanlegt
og það á svo sannarlega við
núna. Stórt skarð er hoggið í
hópinn okkar en eftir situr
minning um dásamlega og dýr-
mæta vinkonu. Það er óbærileg
tilhugsun að halda áfram með
lífið án Vilborgar en við munum
gera okkar besta til að halda
minningu hennar á lofti. Dætr-
um hennar munum við segja
sögur af henni. Hversu
hjartahlý, ljúf og skemmtileg
hún var. Hannes og stelpurnar
verða alltaf hluti af hópnum okk-
ar og við sendum þeim okkar
dýpstu samúðarkveðjur.
Við erum þakklátar elsku Vil-
borgu fyrir vináttuna, gleðina og
góðar minningar; við sjáumst
svo allar seinna, klárar í Kana
og vinkonuskál.
Helen, Helga, Inga,
Nanna og Sunna.
Ég man alveg sérstaklega eft-
ir því þegar ég sá og hitti Vil-
borgu fyrst við upphaf áttunda
bekkjar í Hagaskóla haustið
1997. Hún var í hvítum fötum og
hvítleitum þykkbotna buffalo-
skóm, brosandi, skemmtileg og
falleg með lifandi glampa í aug-
unum. Tveimur árum síðar átt-
um við svo eftir að eyða löngum
stundum saman, vinkvennasex-
tett sem varð til í gegnum hlát-
ur, aulahúmor, lífsorku, djamm
og dans, samtöl um pólitík, sæta
stráka og allt þar á milli. Að
deila þessari tæru lífsorku á
ungdómsárunum en einnig um-
ræðum og samtölum um heims-
ins mál, lagði grunn að sterkum
og traustum vinkonuhóp sem
hefur náð að þroskast saman í
yfir tvo áratugi.
Vinkonuspjall með Vilborgu
hjálpaði mér ávallt við að leysa
hvaða vanda eða verkefni sem ég
stóð frammi fyrir. Vilborg hlust-
aði vel, hélt sig frá því að tala í
almennum klisjum og kom auga
á einstök karakterseinkenni vina
sinna eða það sem einkenndi að-
stæður eða vandamál sem þau
glímdu við. Þess vegna er henni
svo vel lýst sem ráðagóðri en
þessu fylgdi enn fremur hlýja,
kærleikur og einlægur stuðning-
ur við fólkið í kringum sig. Á
sama tíma gat hún einfaldlega
notið þess að horfa á raunveru-
leikasjónvarp og flissa yfir því
með okkur. Við skulum ekki
gleyma öllum Idol-keppnunum
sem við horfðum á saman í
kringum stúdentinn 2004-2005!
Vilborg var með yndisþýða rödd,
kunni alla texta og naut þess að
syngja og hlusta á fagra tóna.
Hún var líka alger gella, að fara
út á galeiðuna með henni var
ekki leiðinlegt. Sem glæsileg
gella var Vilborg samt aldrei stíf
eða eins og hún væri að „passa
upp á andlitið“. Hún gat skipt á
milli þess að vera fallegasta gell-
an á svæðinu yfir í að vera alger
haugur í jogginggalla með
ógreitt hár án nokkurra vand-
kvæða.
Vilborg var fyrst okkar til
þess að verða mamma og það
reyndist mér afar dýrmætt að
leita til hennar með spurningar
um foreldrahlutverkið. Vilborg
var alltaf fljót að tileinka sér
viðamikla þekkingu á því sem
hún tók sér fyrir hendur og var
móðurhlutverkið þar engin und-
antekning á. Þegar maður vissi
ekki hvernig best væri að bregð-
ast við nýjum uppátækjum hjá
börnunum eða hvernig mætti
stuðla að því að þau gætu
blómstrað, sem þeir einstakling-
ar sem þau væru, var gott að
geta leitað ráða hjá Vilborgu.
Núna síðasta árið var eigin-
lega ótrúlegt að fylgjast með
hvernig Vilborg tók þessum ör-
lögum sínum, að greinast með
krabbamein, af æðruleysi og ein-
lægni, með kortleggingu á stöðu
vísindaþekkingar á hennar
krabbameini, með bjartri von en
án afneitunar á aðstæðum sín-
um. Það þarf virkilega magnaða
manneskju til þess að geta þetta
og það var hún Vilborg okkar.
Það er búið að höggva mikið
skarð í sextettinn okkar, lífs-
glaða vinkonuhópinn, en alltaf
verðum við sextett. Hún verður
alltaf á einhvern hátt með okkur,
hljómfagra röddin hennar mun
fylgja okkur um ókomin ár.
Hugur minn er hjá Hannesi,
Guðnýju Heklu og Hugrúnu
Svölu og hjá fjölskyldu elsku,
kæru Vilborgu okkar, sem við
fylgjum nú til hinstu hvíldar í
þessu jarðlífi.
Nanna Hlín
Halldórsdóttir.
Það er ómögulegt að minnast
Vilborgar í fáum orðum; minn-
ingarnar eru jafn margar og
þær eru dýrmætar og ekki hægt
að gera upp á milli þeirra. Þegar
ég hugsa um Vilborgu þá flæða
fram fyrst minningar um okkur
sem stelpuskjátur í Hagaskóla.
Við vorum báðar í vinkonuhópi
sem fékk seinna meir viðurnefn-
ið „Brokechicks“ en við vorum
allar einfaldlega unglingsstelpur
á þröskuldinum að verða „full-
orðnar“. Á þeim árum vorum við
aðallega að reyna að vera töff og
líta út eldri en við vorum því
okkur langaði að komast í full-
orðinna manna tölu. Við lituðum
og klipptum á okkur hárið,
Tark-buxur, magabolir og buf-
falóskór voru einkennismerki
unglinga á þessum árum og svo
reyndum við að mála á okkur
„smokey eyes“ í Holly-
woodspeglinum hennar mömmu.
Þegar á hólminn var komið end-
uðum við iðulega uppi í sófa, stíf-
málaðar og fínar, borðuðum
nammi og horfðum á Friends.
Að liggja uppi í sófa, hlæja, fífl-
ast og röfla um sæta stráka.
Við fórum svo í menntaskóla
og þar tóku við ný ævintýri. Vin-
konuhópurinn var meitlaður í
stein á þessum árum og við
fögnuðum saman útskrift úr
menntaskóla með Interrail-ferð
um Evrópu. Sex 19 ára stúlkur á
flandri um Ítalíu og Grikkland
og það í svæsinni hitabylgju. Við
uppgötvuðum að raki og hiti gaf
Vilborgu nýjan hárstíl; afró-Vil-
borg. Sumar okkar voru svo
bitnar af mýflugum að þær litu
út eins og fílamaðurinn. Aðrar
voru svo sólbrenndar að það var
hægt að elda máltíð á þeim. All-
ar fengum við svo lús á skíta
Mario & Luigi-hostelinu í Róm.
Ekki beint draumastaða fyrir
táningsstúlkur og okkur var ekki
skemmt yfir þessum örlögum
okkar. En seinna meir gátum við
grenjað af hlátri yfir þessum
hrakförum. Þessi vinkonuhópur
hefur orð á sér fyrir að vera
frekar seinheppinn og við skipt-
umst reglulega á sögum um
hrakfarir okkar.
Vilborg var ótrúlega góð, hlý,
örlát, ljúf og mannbætandi
manneskja og er missirinn því
óbærilegur fyrir okkur sem eftir
sitjum. Veikindin bar svo brátt
að og ekki var langur tími sem
gafst áður en Vilborg kvaddi
okkur. En það er huggun harmi
gegn að vita að Vilborg lifði svo
fallegu og góðu lífi. Hún fann
ástina, sálufélaga sinn, Hannes,
og þau áttu svo fallegt líf saman.
Ég man það enn þegar stelp-
urnar sögðu mér að Vilborg væri
komin með kærasta og hún væri
varla viðræðuhæf því hún var á
bleiku skýi með Hannesi sínum
og bókstaflega að springa úr ást.
Þeirra samband var stútfullt af
ást og virðingu og því eru ávext-
ir þeirra eins fallegir og dásam-
legir og raun ber vitni, dætur
þeirra, Guðný Hekla og Hugrún
Svala. Vilborg skilur eftir sig
ríkulegt spor og gjöfula arfleifð.
Ég er ævinlega þakklát fyrir
að hafa kynnst Vilborgu og átt
hana að sem vinkonu. Ég á mín-
ar minningar sem ég gríp í þeg-
ar söknuðurinn er sem sárastur.
Fljúgðu hátt, kæra vinkona, og
við sjáumst í Sumarlandinu.
Ég votta Hannesi, Guðnýju
Heklu, Hugrúnu Svölu, Guðnýju,
Guðmundi, Hlyni, Hrund, Einari
og Lenu mína dýpstu samúð.
Inga Þórunn
Waage.
Það er sárt að horfa á bak
ungri konu í blóma lífsins kveðja
þessa jarðvist. Ég kynntist Vil-
borgu síðla árs 2017 er leiðir
okkar lágu saman í Öryggismið-
stöðinni þar sem Vilborg starfaði
sem stjórnandi á öryggissviði við
afar góðan orðstír. Hún kom inn
með miklum krafti og það var
aðdáunarvert að fylgjast með
henni takast á við hvert krefj-
andi verkefnið á fætur öðru eins
og hún hefði starfað í þessu um-
hverfi í lengri tíma. Styrkleikar
Vilborgar lágu víða og það skipti
ekki máli hvort verkefnin krefð-
ust skilnings og þekkingar á
fjárhagslegum rekstri eða hvort
þau væru á mannlegu nótunum
því Vilborg bjó yfir styrkleikum
á báðum sviðum.
Hún bar umhyggju fyrir
starfsfólki sínu, lagði sig fram
um að kynnast því og vera til
staðar fyrir þá sem þurftu á því
að halda og leiðbeina. Vilborg
var fyrirmyndarstjórnandi. En
hún var ekki síðri félagi, það var
alltaf gott og gagnlegt að setjast
með Vilborgu, ræða margvísleg
málefni og jafnvel skála með
henni í fölbleiku rósavíni. Hún
hafði alltaf eitthvað til málanna
að leggja og hún naut trausts
samstarfsmanna sinna. Dugleg,
ósérhlífin, kraftmikil, brosmild
og jákvæð. Sterkir eiginleikar
sem prýddu hana og ég veit að
hún nýtti til þess að takast á við
illvígan og erfiðan sjúkdóm.
Hugur minn, samstarfsmanna
og vina í Öryggismiðstöðinni er
hjá Hannesi, Guðnýju Heklu og
Hugrúnu Svölu, sem nú þurfa að
finna taktinn án þessarar öflugu
konu sem gegnt hefur mikilvæg-
asta hlutverkinu í lífi þeirra
allra. Við eigum dýrmætar
minningar um Vilborgu sem við
munum varðveita, erum þakklát
fyrir samfylgdina og vottum fjöl-
skyldu og vinum samúð á erf-
iðum tímum.
Auður Lilja
Davíðsdóttir.
MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 22. ÁGÚST 2022
Bróðir minn,
GUÐMUNDUR GUÐMUNDSSON,
fyrrverandi sýningarstjóri
Borgarleikhússins,
lést á hjúkrunarheimilinu Skjóli þriðjudaginn
9. ágúst. Jarðarförin fer fram frá
Fossvogskapellu miðvikudaginn 24. ágúst klukkan 15.
Sérstakar þakkir færum við starfsfólki Skjóls fyrir góða
umönnun.
Fyrir hönd ættingja,
Bjarni Guðmundsson
Elsku hjartans eiginkona mín, mamma
okkar, tengdamamma, amma
og langamma,
ANNA PÁLÍNA BALDURSDÓTTIR,
Vestursíðu 9, Akureyri,
lést á hjúkrunarheimilinu Lögmannshlíð
fimmtudaginn 18. ágúst. Útförin fer fram frá
Akureyrarkirkju miðvikudaginn 31. ágúst klukkan 13.
Eggert Eggertsson
Aðalheiður Eggertsdóttir Baldur Pálsson
Eggert Eggertsson Kolbrún Silja Ásgeirsdóttir
Anna Margrét Eggertsdóttir Elvar Knútur Valsson
barnabörn og barnabarnabörn
Elsku maðurinn minn, tengdasonur, faðir,
tengdafaðir, afi og langafi,
BJÖRGVIN RAGNARSSON
skipstjóri,
Stykkishólmi,
sem lést mánudaginn 15. ágúst, verður
jarðsunginn frá Stykkishólmskirkju
föstudaginn 26. ágúst klukkan 14.00.
Blóm og kransar afþakkaðir en þeim sem vilja minnast hans er
bent á krabbameinsfélögin. Hjartans þakkir til starfsfólks á blóð-
og krabbameinsdeildum Landspítala fyrir einstakan hlýhug og
umönnun.
Hulda Mjöll Hallfreðsdóttir
Helga Hjördís Þorvarðardóttir
Hallfreður Ragnar Björgvins. Halla Rán Friðgeirsdóttir
Lára Björg Björgvinsdóttir Guðmundur Helgi Hjartarson
Birkir Freyr Björgvinsson Sunna Harðardóttir
Helga Hjördís Björgvinsd. Steinar Már Ragnarsson
Svanhildur Dóra Björgvinsd. Auður Ýr Guðjónsdóttir
Gunnar Þór Björgvinsson
barnabörn og langafabarn
Ástkær bróðir okkar,
BALDUR ÁRNI GUÐNASON
frá Siglufirði,
lést 25. júlí á sjúkrahúsi í Alingsås í Svíþjóð.
Útförin fer fram frá Fossvogskirkju
miðvikudaginn 24. ágúst kl. 15.00.
Laufey Anna Guðnadóttir Medina
Jóhann Kristinn Guðnason
og fjölskyldur þeirra