Morgunblaðið - 06.09.2022, Blaðsíða 18

✝
Hólmfríður
Ingvarsdóttir
var fædd í Vest-
mannaeyjum 17.
maí 1950. Hún lést
á Landspítalanum í
Fossvogi 25. ágúst
2022.
Foreldrar henn-
ar eru Álfheiður
Sigurðardóttir, f. 6.
nóvember 1921, d.
7. september 1999,
og Ingvar Sigurjónsson, f. 7.
júní 1926, d. 15. júlí 2015. Systk-
ini hennar eru Sigþór, f. 1953,
Sigurlín Guðný, f. 1959, og Sig-
Bryndísi og Eyrúnu. 3. Vagn
Kristjánsson, giftur Lilju Filipp-
usdóttur og eiga þau Júlíu Mjöll
og Kristján Loga. 4. Inga Jóna
Kristjánsdóttir, gift Guðmundi
Orra Bergþórssyni og eru
þeirra dætur Helga Berglind og
Sólveig María.
Fríða flutti upp á land 1968
og kom alflutt norður til Ak-
ureyrar 1978 þar sem þau hjón-
in undu sér alla tíð best um-
kringd góðum vinum og fjöl-
skyldu. Fríða lærði til sjúkraliða
og starfaði lengst af á á Hlíð,
öldrunarheimili Akureyrar, eft-
ir að börnin voru orðin stálpuð
og eignaðist hún þar góða og
trygga vini. Hún var m.a. dygg-
ur félagi í Oddfellowreglunni
frá árinu 1997.
Útför hennar fer fram frá Ak-
ureyrarkirkju í dag, 6. septem-
ber 2022, klukkan 13.
urjón, f. 1962.
Hólmfríður var
gift Kristjáni
Vagnssyni, f. 28.
maí 1946, d. 19.
október 2015, frá
Reykjavík og eiga
þau fjögur börn. 1.
Álfheiður Svana
Kristjánsdóttir, gift
Jóni Kjartani Jóns-
syni og eiga þau
dæturnar Elísa-
betu, Fríðu Kristínu og Katrínu
Dóru. 2. Rannveig Kristjáns-
dóttir, gift Þorvaldi Arnfinns-
syni og eiga þau börnin Hauk,
Móðir mín kæra er farin á braut,
til mætari ljósheima kynna.
Hún þurfti að losna við sjúkdóm og
þraut,
og föður minn þekka að finna.
Vönduð er sálin, velvildin mest,
vinkona, móðir og amma.
Minningin mæta í hjartanu fest,
ég elska þig, ástkæra mamma.
Þakka þér kærleikann, hjartalag hlýtt,
af gæsku þú gafst yl og hlýju.
í heimi guðsenglanna hafðu það blítt,
uns hittumst við aftur að nýju.
(Höf. ók.)
Með þökk fyrir allt elsku
mamma okkar.
Álfheiður Svana, Rannveig,
Vagn og Inga Jóna.
Minningarnar spretta fram
allan daginn alla daga. Fríða
hefði ekki viljað að ég væri að
skrifa eitthvað lofrugl um hana
en því fær hún ekki ráðið í dag.
Þessi frábæra kona, sem tók mig
inn í fjölskyldu sína og allt sem
henni tilheyrði fyrir nærri 30 ár-
um, reyndist mér frábærlega,
alla tíð frá því að ég laumaði mér
fyrst í Huldugilið með Álfheiði.
Henni var margt til lista lagt.
Hélt óaðfinnanlegt heimili,
prjónaði og saumaði út og var
umhyggjusamur sjúkraliði. Hún
var hamhleypa til allra verka og
leið best við vinnu eða spil í góðra
vina hópi. Keppnismaður var hún
mikill. Á yngri árum var hún í
handbolta og frjálsum og alla tíð
mjög áhugasöm um allar íþróttir.
Þannig lá það beint við að mæta
á handboltaleiki hjá mér. Þar
voru andstæðingar og dómarar
oftar en ekki látnir heyra það og
hún stundum til í að fara heim í
hálfleik. Seinna fórum við saman
á völlinn og reyndum að ræða
stöðuna af meiri yfirvegun, eftir
leik. En ef við vorum að horfa á
leiki í sjónvarpinu þá þurfti hún
stundum að standa upp og taka
leikhlé á meðan leikmennirnir
skyldu reyna að taka sig saman í
andlitinu. En bak við þessa
svakalegu keppniskonu var alltaf
stutt í glettni og kaldhæðni sem
passaði mér vel og eru þessar
stundir dýrmætar minningar um
skemmtilega tíma.
Fríða var trygglynd, hrein og
bein, stundum orð hvöss og bein-
skeytt, en ást og vináttu hennar
voru engin takmörk sett. Hún
var höfðingi heim að sækja og
bauð alla velkomna, hvort sem
það voru vinir hennar eða vinir
mínir. Fermetrinn, sem er risa-
vaxin marengs kaka, er þekkt í
mínum vinahópi já og meira að
segja var keyrður einn fermetri í
lesstofu okkar í Háskólanum í
prófatíð eitt árið þegar ég taldi
mig ekki komast í sunnudags-
kaffi.
Fríða vildi láta hlutina ganga
hratt og örugglega og segja má
að síðustu vikur hafi verið í henn-
ar anda, en við sem vorum henni
samferða hefðum gjarnan viljað
fá meiri tíma. Minningin mun lifa
um frábæra tengdamömmu og
félaga, dugnaðarfork, mjúkt
hörkutól og jaxl sem gerði allt
fyrir aðra, ekki síst mig, en
kannski stundum of lítið fyrir
sjálfa sig. Ég mun sakna hennar.
Jón Kjartan.
Ég kynntist Fríðu fyrir 5 ár-
um þegar ég kom inn í fjölskyld-
una sem tengda-barnabarn í
gegnum unnustu mína, Elísa-
betu.
Það fyrsta sem ég heyrði af
Fríðu var að hún væri með sér
reglur í rommí og að hún ætti til í
að henda spilunum í fólk þegar
hún tapaði fyrir þeim. Fríða
henti aldrei spilunum í mig en nú
spila ég aldrei rommí nema það
sé með hennar reglum.
Fríða var með þannig nær-
veru að mér fannst gott að vera
með henni og tala við hana. Mér
leið ávallt vel að vera í kringum
hana og var hún mikið fyrir að
spjalla. Hún fylgdist vel með því
sem var að gerast í lífi ástvina
sinna, þar á meðal mínu. Hún
lagði sig fram við að fylgjast með
komandi viðburðum, náminu sem
ég var í og öðru sem ég tók mér
fyrir hendur. Sem dæmi má
nefna að í veskinu hennar fannst
handskrifaður miði þar sem hún
hafði skrifað niður hvað við El-
ísabet vorum að læra, enda
námsleiðirnar ekki þær þjálustu.
Samverustundirnar með
Fríðu voru margar, en áttu að
vera mun fleiri. Hún var órjúf-
anlegur hluti af tengdafjölskyldu
minni. Þannig spurði mamma
mín mig stundum hvort þau
kæmu öll í mat og átti þá við
hvort Fríða kæmi með.
Fríða var ótrúlega góð við sitt
fólk. Til dæmis bakaði hún alltaf
tebollur fyrir Elísabetu á afmæl-
inu hennar. Þegar við fluttum út
og hún gat það ekki lengur þá
bakaði hún þær í gegnum mig og
var það mikill heiður að vera
treyst fyrir því verki. Það var
meiri bakstur á döfinni hjá okkur
enda var Fríða dugleg að skapa
samverustundir. Eftir að við
fluttum erlendis var ekki óvenju-
legt að Elísabet kæmi inn í eld-
hús í lok dags með ömmu sína í
símanum að segja henni frá deg-
inum frá deginum, fékk hún þá
oft að vera með í eldamennsk-
unni eða gestur við matarborðið.
Það eru einmitt þær, samveru-
stundirnar, sem ég mun sakna
mest. Það er stórt skarð höggvið
í fjölskylduna en Fríða skilur þó
eftir sig allt það stórkostlega fólk
sem hún safnaði í kringum sig og
minningarnar eru margar og
góðar.
Baldur Sverrisson.
Elsku amma Fríða.
Þegar mamma spurði okkur
hvað kæmi upp í huga okkar þeg-
ar við hugsuðum til þín þá var
það fyrsta sem kom upp allar
skemmtilegu stundirnar þegar
við sátum hjá þér á Akureyri eða
þú hér hjá okkur í Danmörku að
spila ólsen ólsen og veiðimann.
Spenningurinn var mikill þegar
við unnum, því stundum áttir þú
til að þykjast vera fúl og henda í
okkur spilunum. Okkur leiddist
það ekki. Það var alltaf til Cocoa
Puffs og Cheerios sem við feng-
um á morgnana hjá þér og inni í
ísskáp var til ísköld kókómjólk.
Það var líka svo gaman að fara
með þér í göngutúra og að fá sér
ís saman.
Takk fyrir alla umhyggjuna og
ástina. Við munum sakna þín
elsku amma.
Þín
Haukur, Bryndís
og Eyrún.
Amma Fríða var einn af klett-
unum í lífi okkar systra, í ekki
nema stuttri göngufjarlægð frá
okkur. Alla okkar barnæsku vor-
um við ávallt með annan fótinn í
Huldugili 60. Þar beið amma okk-
ar með mjólkurkex og tekex með
smjöri og osti og kakómalt með.
Hún var hjartahlý og hugulsöm.
Knús heima hjá ömmu með
heimabökuðu góðgæti þar sem
hún oftar en ekki bakaði eitt-
hvað sem hún vissi að var í sér-
stöku uppáhaldi hjá einhverjum.
Matarboð þar sem hún eldaði
kjötfars (fyrir mömmu) eða
kjúklingarétt (fyrir Katrínu
Dóru) eða fisk (án hvítlauks fyrir
Elísabetu).
Amma var skemmtileg,
ákveðin og fylgdist vel með því
sem gekk á í lífi okkar, og vina
okkar líka. Hún vissi ávallt hve-
nær stór próf eða verkefnaskil í
skólanum voru framundan og
fylgdist með okkur þegar við
fórum í ferðalög, hvort sem það
var til Reykjavíkur eða út fyrir
landsteinana. Hún var sjálf dug-
leg að ferðast og bauð hún okkur
öllum þremur þegar við urðum
10 ára að fara í dekurferð til
Danmerkur. Einnig standa upp
úr álíka ferðir til Vestmannaeyja
þar sem hún sýndi okkur eyjuna
sína. Bílferðir til Reykjavíkur
voru stuttar með ömmu, enda
teknar snemma morguns og
ekki stoppað nema pissustopp í
Staðarskála. Hún var stundvís,
svo stundvís að öruggast var að
miða við að amma væri komin
um það bil 10-20 mínútum fyrir
umsaminn tíma. Sem dæmi um
stundvísi hennar má nefna það
að í einu ferðalagi til Vest-
mannaeyja lá henni svo á að ná
bátnum að við vorum mættar á
undan starfsfólki Herjólfs.
Amma var alltaf til í að skutlast
með okkur um. Kippa okkur með
í hádegis- eða kvöldmat þegar
við vorum einar heima, þar sem
hún tók okkur oft út að borða.
Við þurftum að sjálfsögðu aldrei
að bíða eftir henni.
Amma var þolinmóð á ýmsum
sviðum og vorum við orðnar læs-
ar áður en við komum í grunn-
skóla, þökk sé ömmu. Hún gat
púslað tímunum saman og aldrei
var handavinnan langt undan.
Enda eru engir vettlingar betri
en prjónaðir ömmuvettlingar.
Eigum við henni einnig spila-
áhugann að þakka en enginn úr
okkar fjölskyldu fer langt án
þess að spilastokkur sé með í
tösku svo hægt sé að spila
rommí eða leggja kapal. Amma
gaf líka ekkert eftir og vissum
við að sigurinn var verðskuldað-
ur, þegar við loks unnum, því þá
kastaði amma spilunum í okkur.
Amma var svo sterk og hraust
að það var óhugsandi þar til fyrir
viku að hún kæmi ekki til með að
dansa í brúðkaupum okkar allra
systranna. Amma skilur eftir sig
stórt gat í lífi okkar og fjöldann
allan af ljúfum minningum. Það
verður skrítið að vera án hennar
en staðfesta hennar, dugnaður
og umhyggja fylgir okkur. Hún
kenndi okkur að rækta vina- og
fjölskyldusambönd og eftir að
afi dó sýndi hún okkur hve mik-
ilvægt er að halda áfram að lifa,
prófa nýja hluti og heiðra þannig
minninguna. Við munum halda
því áfram og fylgja fordæmi
ömmu.
Elísabet, Fríða Kristín og
Katrín Dóra Jónsdætur.
Elsku amma.
Þú varst skemmtileg amma
sem brasaðir ýmislegt með okk-
ur. Það var svo gaman að fara
með þér í bíltúra, þegar þú eld-
aðir góðan mat handa okkur og
uppáhaldið okkar, þegar þú spil-
aðir við okkur. Þú kenndir
Helgu Berglindi rommý og gast
endalaust spilað Ólsen og Ólsen
upp og niður við Sólveigu Maríu.
Þú vannst oftast en mikið var
gaman þegar við unnum, þá kom
púkasvipur á þig og stundum
hentirðu spilunum í okkur og svo
skellihlógum við saman.
Þegar við vorum á Tenerife
saman um jólin 2019 þá nennt-
irðu alltaf að sitja með okkur í
skugganum á svölunum uppi á
herbergi og spila, svo þegar við
ætluðum að skrifa stigin þá var
ekkert blað svo prakkarinn þú
skrifaðir á borðið.
Við erum þakklátar fyrir að
þú komst oft í heimsókn til okk-
ar og varst lengi hjá okkur, áttir
meira að segja orðið þitt eigið
herbergi hjá okkur. Við munum
halda áfram að gera þig stolta.
Í bljúgri bæn og þökk til þín,
sem þekkir mig og verkin mín.
Ég leita þín, Guð, leiddu mig
og lýstu mér um ævistig.
(Pétur Þórarinsson)
Við elskum þig og söknum þín
Þínar ömmustelpur,
Helga Berglind og
Sólveig María.
Við systkinin urðum þeirrar
gæfu aðnjótandi árið 1969 nýflutt
í Garðahrepp að Hólmfríður
frænka okkar fór ung að vinna á
Vífilsstaðaspítala, stutt frá heim-
ili okkar.
Hún varð strax frænka númer
eitt og hélt þeim titli alla tíð. Hún
varð vinkona mömmu, kynntist
hennar vinkonum en varð líka
vinkona okkar systkina.
Hún fór með okkur systur í
Vífilsstaðastrætó á skauta niður í
bæ og gaf okkur smart leikfimi-
handklæði. Minnugar erum við
og höfum oft hlegið að þegar hún
gaf Magga pínulitlum kók í pela.
Einnig þegar hún eina pössunar-
helgina snaraðist út á náttkjóln-
um til að ná í Jóhönnu hjá vin-
konu sinni niðri í bæ.
Alla tíð fylgdist hún með okk-
ur af áhuga með símtölum og
skemmtilegum heimsóknum.
Ótalmargar ánægjustundir höf-
um við átt með henni og hennar
fjölskyldu í gegnum árin á Ak-
ureyri, saman og hvert í sínu lagi.
Höfum við systkinin alltaf litið
svo á að við ættum aukafjöl-
skyldu á Akureyri.
Að leiðarlokum viljum við
þakka henni og fjölskyldu hennar
ævarandi vináttu og umhyggju
sem við, foreldrar okkar, börn og
barnabörn höfum notið alla tíð.
Við kveðjum með stolti yfir því
að hafa átt hana sem okkar.
Jóhanna, Áslaug og
Magnús Oddur.
Mig langar með örfáum orðum
að minnast hennar Hólmfríðar
eða Fríðu eins og hún var kölluð.
Ég kynntist henni þegar sonur
minn og Inga Jóna dóttir hennar
fóru að vera saman fyrir 16 árum.
Það tókust góð kynni með okkur
hjónum og Kristjáni manni henn-
ar, sem féll frá allt of snemma.
Þegar Fríða kom til Reykjavíkur
var hún vön að koma við hjá okk-
ur. Eins, þegar við fórum norður,
heimsóttum við hana. Fyrir
tveimur árum fórum við saman
til Tenerife og Inga Jóna með
sína fjölskyldu. Þetta var um jól
og áramót og áttum við góðar
stundir saman. Oft minntist
Fríða á hvað hana langaði að fara
aftur því að hún var svo ánægð
með ferðina. Ég bauð henni í
snemmbúinn páskamat um síð-
ustu páska því ég var að fara í frí
um páskana, í hamborgarhrygg
og meðlæti. Allt í einu bað hún
mig um matskeið, setti fullt af
sósu á diskinn, sneri sér að mér
og sagði „Mér er alveg sama um
hamborgarhrygginn. Þú mátt
sleppa honum en ekki sósunni.“
Hún var mjög hrifin af sósugerð
minni, og hafði ég gaman af, mér
fannst þetta lýsa Fríðu svo vel að
segja ákveðin sína skoðun á hlut-
unum. Þarna fann ég að hún var
ekki alveg hress og smám saman
fannst mér að hún væri eitthvað
að gefa sig. Síðast hitti ég Fríðu á
afmælisdegi Sólveigar Maríu,
þann 20. júlí. Þá fórum við hjónin
í morgunkaffi til hennar. Svo
hittumst við aftur seinnipartinn
til að drekka afmæliskaffið að
Halllandi og þá var Fríða farin að
þreytast, úthaldið hafði minnkað
mikið hjá henni en góðan dag átt-
um við saman. Engum datt í hug
að Fríða væri orðin svona veik er
hún fór í fermingarveislu til Dan-
merkur fyrir þremur vikum en
kom heim í sjúkraflugi heltekin
af krabbameini og andaðist viku
síðar. Ég vil þakka henni fyrir
samfylgdina. Hennar verður sárt
saknað af okkur hjónum en minn-
Hólmfríður
Ingvarsdóttir
18 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 6. SEPTEMBER 2022
Ástkær eiginmaður minn, faðir, tengdafaðir,
afi og langafi,
ÞÓRARINN HJÖRLEIFUR
SIGVALDASON,
Ofanleiti 3,
lést í faðmi ástvina á líknardeildinni í
Kópavogi 31. ágúst.
Útför hans fer fram frá Háteigskirkju miðvikudaginn
7. september klukkan 13.
Kransar eru afþakkaðir en þeim sem vilja minnast hans er bent á
líknarfélög.
Jóhanna Þrúður Jóhannesdóttir
Sigvaldi Búi Þórarinsson
Jóhannes Arnljóts Ottósson Rakel Ólafsdóttir
Ingveldur S. Þórarinsdóttir
Kristjana Þórarinsdóttir Guðni Halldórsson
Friðrikka E. Þórarinsdóttir Einar Ó. Speight
Atli Arnljóts Þórarinsson Þóra S. Bromell
barnabörn og barnabarnabarn
Ástkær systir okkar og stjúpmóðir
SIGRÚN JÓNA JÓNSDÓTTIR
hjúkrunarfræðingur,
Dianalund, Danmörku,
andaðist föstudaginn 2. september á
Slagelse Sygehuset í Danmörku.
Jarðað verður í kyrrþey að hennar ósk.
Stefán Þórður Guðjónsson
Ása Hildur Guðjónsdóttir
Vilhjálmur Jón Guðjónsson Guðmundur A. Þorvarðarson
Páll Guðjónsson
Katrine Duus-Boolsen
Dorte Sofie Duus
og fjölskyldur
Elskulegur faðir okkar, tengdafaðir, afi,
langafi og langalangafi,
JÓN ÍSLEIFSSON,
fyrrverandi útibússtjóri,
lést á Hrafnistu Nesvöllum í Reykjanesbæ
laugardaginn 3. september.
Útför hans fer fram frá Keflavíkurkirkju
föstudaginn 9. september klukkan 12.
Ísleifur Jónsson Steinunn S. Magnúsdóttir
Svanlaug Jónsdóttir Ólafur E. Júlíusson
Hildur Nanna Jónsdóttir Sigtryggur Leví Kristófersson
barnabörn og barnabarnabarn
Elskulegur eiginmaður minn, faðir okkar,
bróðir og mágur,
KRISTINN BJÖRNSSON,
Kjarnagötu 12,
Akureyri,
lést sunnudaginn 28. ágúst.
Útför hans fer fram frá Akureyrarkirkju fimmtudaginn
8. september klukkan 13.
Amphon Bansong
Sindri Bansong Kristinsson
Máni Bansong Kristinsson
Fannar Bansong Kristinsson
Úlfar Kristinsson Hafdís Sigmarsdóttir
Guðrún Kristinsdóttir Ómar Torfason
Óskar Teitur Kristinsson