Morgunblaðið - 02.12.2022, Qupperneq 18

18 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 2. DESEMBER 2022
✝
Guðmundur Í.
Ívarsson fædd-
ist í Vestur-Meðal-
holtum í Flóa 18.
júní 1930. Hann lést
á hjúkrunarheim-
ilinu Móbergi 13.
nóvember 2022.
Foreldrar hans
voru hjónin Ívar
Helgason, bóndi í
Vestur-Meðal-
holtum, f. 9.2. 1889,
d. 28.12. 1962, og kona hans Guð-
ríður Jónsdóttir, húsfreyja í
Vestur-Meðalholtum, f. á Syðri-
Hömrum í Holtum 18.8. 1896, d.
14.5. 1974.
Systkini Guðmundar voru
Jón, bóndi í Vestur-Meðalholt-
um, f. 17.2. 1924, d. 6.8. 2013,
Helgi, bóndi í Vestur-Meðal-
holtum, f. 31.1. 1926, d. 21.6.
2002, Sigurður bóndi, f. 8.2.
1927, d. 25.1. 1964, Sigríður, f.
23.3. 1928, d. 22.4. 1951, Helgi,
bóndi á Hólum í Stokkseyrar-
hreppi, f. 2.6. 1929, d. 13.2. 2009,
Barnabarnabörnin eru fjögur.
Árið 1982 hóf Guðmundur
sambúð með Steinunni G.
Björnsdóttur, f. 4.10. 1944, d. 3.7.
2004. Börn hennar: Bjarni, Björn
Ingi, Sigurbergur (látinn) og
Guðmundur Geir (látinn).
Guðmundur ólst upp í Vestur-
Meðalholtum við almenn bústörf.
Snemma kom þó í ljós að hugur
hans stóð ekki til bústarfa, bílar,
vélar og tæki áttu hug hans all-
an.
Guðmundur fór ungur að
heiman og sótti ýmsa vinnu á
Selfossi, meðal annars var hann
hestasveinn hjá Jóni Pálssyni
dýralækni. Guðmundur lærði
vélvirkjun og bifvélavirkjun hjá
Kaupfélagi Árnesinga og lauk
þaðan sveinsprófi 1957. Hann
stundaði jafnframt leigubíla-
akstur og var með fyrstu leigu-
bílstjórum á Selfossi. 1958 keypti
Guðmundur sinn fyrsta vörubíl
og gekk í kjölfarið í Vörubíl-
stjórafélagið Mjölni. Síðustu ára-
tugina starfaði hann eingöngu
fyrir Vegagerðina sem verktaki,
jafnframt því að smíða yfirbygg-
ingar, palla og sturtur á vöru-
bíla.
Útför Guðmundar fer fram í
Selfosskirkju í dag, 2. desember
2022, klukkan 14.
og Helga, hús-
móðir í Reykjavík,
f. 4.1. 1934. d.
21.12. 2007.
Árið 1967 giftist
Guðmundur Sess-
elju Ólafsdóttur, f.
30.4. 1942. For-
eldrar hennar voru
Ólafur Einarsson,
bóndi á Þjótanda, f.
30.6. 1902, d. 25.6.
1962, og eiginkona
hans Ingileif Guðmundsdóttir, f.
5.6. 1909, d. 5.12. 1993. Þau slitu
samvistir.
Dætur Guðmundar og Sess-
elju eru: 1) Ingunn Hulda, f. 8.7.
1961, gift Pétri Péturssyni, börn
þeirra eru Bylgja Lind, Sunna
Rún og Magni Þór. 2) Harpa, f.
24.4. 1968, gift Guðmundi Þór
Péturssyni, börn þeirra eru Pét-
ur Steinn, Diljá og Una Björk. 3)
Ólöf Eir, f. 2.4. 1971. 4) Guðríður
Alda, f. 25.8. 1972, börn hennar
eru Ívar Örn, Katrín Erla og
Kári Freyr.
Ég kynntist Guðmundi Ívars-
syni fyrir réttum fjörutíu árum
þegar ég varð tengdasonur hans.
Konan mín er elsta dóttir hans,
Ingunn Hulda Guðmundsdóttir.
Mér leist strax vel á manninn.
Myndarlegur, hávaxinn, sterk-
byggður og bar sig vel. Handtak-
ið þétt og traust. Þá var hann á
góðum aldri, rétt rúmlega fimm-
tugur og í blóma lífsins.
Með okkur tókust góð kynni
og vinátta sem aldrei bar skugga
á. Guðmundur var afar rólyndur
og yfirvegaður og flanaði aldrei
að neinu. Traustur og áreiðanleg-
ur maður. Frábær verkmaður
bæði á tré og járn enda menntað-
ur bifvélavirki og vélvirki. Mjög
röskur til vinnu og það gekk nú
oft glatt þegar kappinn var kom-
inn af stað í verkið. Áhugamálin
voru mjög tengd ævistarfi hans.
Bílar,vélar og framkvæmdir.
Vegaframkvæmdir, stórar sem
smáar, áttu hug hans. Eitt af
hans uppáhaldsverkum var að
opna Kjalveg og leiðina inn í
Kerlingarfjöll, venjulegast sein-
nibpartinn í júní ár hvert. Þá var
hann í faðmi fjalla og öræfa í oft
hálfan mánuð. Þessu verkefni
sinnti hann í fjölda ára. Hann var
líka sérstakur áhugamaður um
bíla. Byggði palla á vörubíla, setti
upp sturtubúnað á þá og sinnti
alls konar viðhaldi. Toyota var
bíllinn hans. Landcruiser-jeppa
átti hann marga og lengi vel var
bílnúmerið hans X-90. Hann
fylgdist vel með stjórnmálum og
hafði ákveðnar skoðanir sem
hann trúði á. Ferðalög um Ísland
áttu hug hans meðan heilsan
leyfði. Strandirnar voru í uppá-
haldi og hálendi landsins. Fór oft
utan alfaraleiða og vildi kynnast
landinu sínu sem best. Vetrar-
ferðir í sólina fór hann nokkrar.
Kanaríeyjar voru í uppáhaldi hjá
honum. Hann var sólarþyrstur,
elskaði að sitja í sólinni, hvort
sem það var hérlendis eða utan-
lands. Líkamlegt atgervi hans
var mikið, geysilega sterkbyggð-
ur og vel á sig kominn, gekk und-
ir nafninu íslenska heljarmennið
á góðum stundum á sínum yngri
árum.
Hann stundaði fjallgöngur og
gekk oft daglega á Ingólfsfjallið
þegar vel viðraði. Síðan voru það
Atlas-æfingarnar að göngu lok-
inni. Þegar hann var áttræður
hjólaði hann frá Selfossi til
Reykjavíkur og oft hjólaði hann
Votmúlahringinn eins og ekkert
væri sjálfsagðara, kominn á ní-
ræðisaldur. Eitt sinn átti hann
tíma hjá hjartalækni í Reykjavík,
þá orðinn um áttrætt. Tímapönt-
un hafði eitthvað skolast til þann-
ig að hann hafði mætt of snemma.
Til að drepa tímann á meðan þá
gekk hann á Esjuna, alveg upp á
Þverfellshorn. Þegar hann mætti
svo til hjartalæknisins að fjall-
göngu lokinni þá var læknirinn
ekki alveg sáttur með þetta til-
tæki hans.
Guðmundur átti erfitt með að
sætta sig við að verða smám sam-
an undir í baráttunni við Elli
kerlingu. Skildi oft ekkert í því
hvað hann var að verða slappur,
kominn hátt í nírætt. Ræddi
þetta oft og virtist hálfhissa á
þessari þróun.
Hann bjó í sínu húsi og hélt
heimili alla tíð fram á þetta ár.
Þurfti þá að fara á hjúkrunar-
heimili. Heilsan farin að bila og
lífskrafturinn að dvína.
Að leiðarlokum kveð ég kæran
og traustan vin og þakka góðar
stundir.
Fjölskyldu og vinum votta ég
mína dýpstu samúð.
Pétur Pétursson.
Í dag er kvaddur hinstu kveðju
frá Selfosskirkju Guðmundur Ív-
arsson vörubifreiðarstjóri á Sel-
fossi. Hann var kominn á tíræð-
isaldurinn þegar kallið kom og
hafði lengst af á sinni löngu ævi
notið góðrar heilsu utan síðustu
áranna.
Ungur að árum kynntist ég
þessum nafna mínum þegar hann
fór að gera hosur sínar grænar
fyrir Sesselju föðursystur minni
frá Þjótanda í Flóa. Mér er það
minnisstætt frá þeim tíma, þegar
hann kom eitt sinn að Þjótanda á
rútu sem hann átti og bauð heim-
ilisfólki í ökuferð um Árnesþing.
Ekið var um uppsveitir sýslunnar
og farið yfir Hvítárbrú við Brúar-
hlöð, sem á þessum tíma var
nokkuð þröng. Nafni átti það til
að vera svolítill hrakfallabálkur
og ekki vildi betur til en svo þeg-
ar ekið var yfir að rútan lenti ut-
an í brúarhandriðinu, sem kippti
hurðarhúninum af í leiðinni. Þeg-
ar heim var komið urðu svo ferða-
langarnir að skríða út um glugga
til að yfirgefa farkostinn. Áratug-
um síðar var nafni aftur á ferð um
þessar slóðir á rútu. Þegar Brú-
arhlöð nálguðust greindi hann
farþegum sínum frá því óhappi
sem hent hafði hann þarna fyrir
margt löngu og nú skyldi þess
gætt að sú saga endurtæki sig
ekki. Það fór nú samt svo að rút-
an minntist við brúarhandriðið,
en á gagnstæðri hlið við þá sem
fékk að kenna á því í fyrra sinnið.
Nafni var síðar meir oft minntur
á þessar hrakfarir og tók hann
því jafnan með góðlátlegu glotti.
Einar faðir minn og Guðmund-
ur voru báðir vörubílstjórar og
voru nánir vinir meðan báðir
lifðu. Þeir unnu oft á tíðum sam-
an við vegagerð og upp úr 1960
keyptu þeir eina af fyrstu trak-
torsgröfunum sem fluttar voru til
landsins. Notuðu þeir hana til að
moka á bíla sína og grafa skurði
víðs vegar um Suðurland. Nafni
var stundum meðal kunningja
sinna kallaður Heljarmennið,
enda átti hann til að nota þá nafn-
gift um sjálfan sig þegar hann var
búinn að fá sér í tána. En við þær
aðstæður átti hann það líka til að
breytast í Tarzan og þá með því-
líkum tilþrifum að fyrirmyndin
hefði mátt vera stolt af. Eitt sinn
á góðsumarsdegi brá hann sér
einu sinni sem oftar austur að
Ægissíðu til að heimsækja Einar
vin sinn. Við feðgar vorum að
hirða heybagga þegar nafni kom
og skellti hann sér í hirðinguna
með okkar og þá mátti sjá bagga
fljúga hátt á loft áður en þeir
lentu á vagninum. Um kvöldið að
loknu góðu dagsverki gerðum við
okkur glaðan dag, sem endaði
með því að rölt var niður á Hellu
og kíkt á sveitaball. Að loknu balli
var svo tölt sömu leið til baka, en
þegar komið var að Rangárbrú
tjáði nafni okkur feðgum að nú
skyldi hann sýna okkur hreysti
sína. Í sömu andrá sveiflaði hann
sér yfir brúarhandrið og las sig
eftir því á höndum hangandi nið-
ur í átt að ánni. Tjáði hann okkur
að nú sæjum við Tarzan. Karli
föður mínum leist ekki á tiltækið
og sagði: „Hættu þessu, Gvend-
ur! Þú ert orðinn allt of gamall til
að vera Tarzan.“ Á það var ekki
hlustað og yfir fór kappinn og
vippaði sér svo eins og gormur
upp á hinn brúarendann.
Ég vil við leiðarlok þakka
nafna mínum fyrir samfylgdina
og votta dætrum hans og fjöl-
skyldum þeirra samúð mína.
Guðmundur
Einarsson.
Guðmundur Ívar
Ívarsson
✝
Guðrún Jónína
Ragnarsdóttir
fæddist í Reykjavík
18. október 1962.
Hún lést á heimili
sínu á Eyrarbakka
22. nóvember 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Kristín
Stefánsdóttir, f.
18.9. 1936, d. 22.3.
1983, og Ragnar H.
Eiríksson, f. 4.8.
1930. Systkini hennar eru Stef-
án Þ., f. 22.9. 1958, Anna Sigríð-
ur, f. 31.1. 1961, og hálfbróðir
samfeðra, Ragnar Heiðar, f.
30.12. 1982. Móðir hans er
Hrafnhildur Baldvinsdóttir, f.
31.8. 1942.
Guðrún Jónína og Þorsteinn
Kragh, f. 9.5. 1961, d. 18.11.
2017, eignuðust dóttur, Krist-
ínu, f. 27.3. 1986. Eiginmaður
Petter Stuberg, f. 7.8. 1984. Syn-
ir þeirra eru Jóhannes, f. 25.6.
sem hún útskrifaðist sem grunn-
skólakennari 1985. Árið 2007
lagði hún stund á viðskipta-
fræðinám við HÍ. Einnig lauk
hún viðbótardiplómu í djákna-
námi árið 2015 við HÍ ásamt við-
bótardiplómu í áfengis- og
vímuefnafræðum frá HÍ árið
2017.
Guðrún Jónína hóf störf sem
grunnskólakennari árið 1985 í
Hagaskóla. Í gegnum árin starf-
aði hún sem kennari í fjölmörg-
um skólum; Grunnskólanum í
Vestmannaeyjum, Grunnskóla
Bolungarvíkur, Vogaskóla og
Hagaskóla. Árið 1998 fluttust
þær Kristín til Noregs og starf-
aði hún þar sem kennari í sex ár.
Eftir að hún flutti aftur til Ís-
lands hóf hún störf í Borgar-
holtsskóla í Reykjavík og Barna-
skólanum á Eyrarbakka,
Stokkseyri. Um tíma starfaði
hún sem áfengis- og vímuefna-
ráðgjafi á Vogi. Árið 2017 hóf
Guðrún Jónína störf í Sunnu-
lækjarskóla á Selfossi og starf-
aði þar til dauðadags.
Útför Guðrúnar Jónínu fer
fram frá Eyrarbakkakirkju í
dag, 2. desember 2022, klukkan
14.
2007, Kristian, f.
2.6. 2011, og Einar
Hjaltalín, f. 24.10.
2020.
Guðrún Jónína
giftist árið 1999
Håvard Kirkerud,
f. 12.9. 1960, þau
skildu. Árið 2006
kynntist hún eft-
irlifandi eigin-
manni sínum, Hall-
dóri Pétri
Þorsteinssyni, f. 12.10. 1956, og
þau gengu í hjónaband 19.12.
2015. Sonur Halldórs frá fyrra
hjónabandi er Örvar, f. 6.8.
1978, eiginkona Fríða Reyn-
isdóttir, f. 3.12. 1971. Dætur
þeirra eru Júlía, f. 30.4. 2005,
Andrea Líf, f. 12.11. 2007, og
Ísabella, f. 18.11. 2009.
Guðrún Jónína útskrifaðist úr
Menntaskólanum í Reykjavík
árið 1982. Þaðan lá leiðin í
Kennaraháskóla Íslands þar
Það voru alltaf við tvær, ég og
mamma. Ég man að ég fékk alltaf
að kúra í fanginu á henni á kvöld-
in og ég man hvernig hún strauk
mér um ennið og söng „sofðu
unga ástin mín“. Ég man þegar
mamma breiddi yfir mig á kvöld-
in og fór með „Faðir vorið“ með
mér á hverju kvöldi þar til ég varð
13 ára. Ég man hvernig mamma
greiddi hárið á mér og fléttaði á
hverju kvöldi. Ég man þegar við
hlupum niður í þvottahús af
hræðslu og gistum úti í bíl. Ég
man hvernig hún gerði það að leik
svo ég yrði ekki hrædd. Ég man
þegar við bjuggum á Öldugötu og
hvernig hún gerði það sem hún
gat til þess að veita mér betra líf.
Ég man að mamma var sterkasta
manneskja sem ég hef kynnst. Ég
man að þegar henni leið vel þá
raulaði hún alltaf „Fly me to the
moon“ (Frank Sinatra). Ég man
eftir póstkortunum sem hún
sendi mér sumarið sem hún fór á
kúrs með nokkrum kennurum til
Edinborgar. Ég man eftir íkorn-
anum, hundinum og kanínunni
sem voru á kortunum. Ég man
hvernig hún vissi alltaf hver ég
var og hvað ég þurfti. Ég man
hvernig hún hafði alltaf róandi
áhrif ef ég var reið. Ég man þegar
við sungum „Welcome to the Hot-
el California“ (Eagles) hástöfum
á Reynimel. Ég man eftir skauta-
ferðunum niður á Tjörn og ferð-
irnar í ísbúðina við Melaskóla. Ég
man þegar hún spurði hvort ég
vildi flytja til Noregs og mér
fannst það besta hugmynd í
heimi. Ég man þegar við vorum
að reyna að læra norsku með því
að hlusta á norska tónlist og
skildum ekkert nema „sukker“.
Ég man þegar að við kynntumst
hita, alvörurigningu, þrumum og
eldingum og henni fannst það al-
veg jafn spennandi og mér. Ég
man þegar hún var úti í garði og
gældi við blómin. Ég man hvað
henni leið vel. Ég man hvað henni
fannst gaman á gönguskíðum en
var samt ekki vel við brekkurnar.
Ég man hvað hún tók vel á móti
vinum mínum og öllum þeim sem
ég elskaði. Ég man hvað hún var
yfir sig ástfangin af Halldóri þeg-
ar þau kynntust og ég man hvað
hún fann mikinn frið í þeirra sam-
bandi. Ég man hvað hún var ham-
ingjusöm á Eyrarbakka. Ég man
eftir öllum fjöruferðunum með
mömmu, strákunum og Heklu.
Ég man hvað hún hjálpaði mér
þegar ég var ólétt í fyrsta skipti
og hélt að nú væri lífið búið. Ég
man hvernig hún sagði að lífið
væri rétt að byrja og að ég gæti
gert allt sem ég vildi. Ég man
hvað hún var stolt af mér þegar
ég kláraði námið. Ég man hvað
hún elskaði Jóhannesinn sinn
þegar hann kom í heiminn og
seinna meir Kristian og Einar
Hjaltalín. Ég man hvað henni
þótti vænt um Petter og norsku
fjölskylduna mína og hvað henni
leið vel í heimsókn hjá okkur um-
kringd barnabörnunum sínum.
Ég man hvað mamma var alltaf
sterk kona og sigraðist á öllu mót-
læti. Mamma er ekki lengur hér,
en hún er alltaf með okkur. Án
hennar væri ég ekki ég.
Kristín Kragh.
Elsku litla systir mín, Guðrún
Jónína Ragnarsdóttir eða Gunsa,
eins og ég kallaði hana alltaf, er
fallin frá aðeins sextug eftir afar
erfið árslöng veikindi. Hugurinn
hverfur aftur í tímann, við ólumst
upp með foreldrum og eldri bróð-
ur, Stefáni, í austurbænum í
Kópavogi, Snælandi. Kópavogur
á þessum tíma var dásamlegur.
Fullt af ungu fólki að byggja sína
fyrstu eign og þar af leiðandi
urmull af krökkum á öllum aldri í
hverfinu. Nægt var plássið til að
stússast ýmislegt enda minnti
Kópavogurinn meira á sveit á
þessum tíma en bæ. Tveir
bóndabæir voru í hverfinu,
smíðavöllur, hægt að fara á
skauta í lækjum og endalaust
pláss til að leika.
Við vorum ekki líkar, t.d. var
Gunsa alltaf að biðja um að fá að
passa yngri börn en ég vildi bara
leika mér. Æskan var mjög góð
að flestu leyti en mamma okkar,
Kristín, átti við erfið andleg veik-
indi að stríða. Var lögð inn á
sjúkrahús í nokkurn tíma og þá
varð hálfgerð upplausn á heim-
ilinu: Ég skellti glerhurð á Gunsu
þannig að hún fékk stóran skurð
rétt fyrir ofan auga, Stefán bróðir
fiktaði við loftbyssu og slasaði sig
á hné, endalaus karamellugerð og
ég veit ekki hvað, skil ekki hvern-
ig pabbi fór að.
Gunsa systir var bráðgreind,
alger stærðfræðihaus. Hún gekk
menntaveginn og rúllaði náminu
upp. Hún var kennari mestan
part starfsævinnar og kenndi að-
allega raungreinar á unglinga-
stigi. Örugglega ekki léttasti hóp-
urinn að kenna en hún var mjög
farsæl í starfi og lynti vel við ung-
linga, var stolt af sínum nemend-
um og fylgdist með þeim eftir að
skólagöngu þeirra lauk. Á erfið-
um tíma í mínu lífi reyndist
Gunsa mér afar vel þegar hún
setti skrifstofutækninám fyrir
mig á vísaraðgreiðslur, er ég
henni ævinlega þakklát.
Við fylgdumst mikið að syst-
urnar, studdum hvor aðra þegar
eitthvað bjátaði á, oftast mjög
nánar en mismikið þó á tímabil-
um. Við hittumst oft um jólin í
smákökubakstri, eyddum saman
jólum, tókum saman slátur, því-
líkt myndarlegar húsmæður.
Þegar Kristín dóttir hennar
var tólf ára dró ástin Gunsu til
Noregs þar sem hún átti nokkur
mjög góð ár, Hún lærði norsku
eins og innfædd og fór fljótlega að
kenna þar á norsku. Kristín ílent-
ist í Noregi og býr þar nú ásamt
eiginmanni og þremur sonum. Ég
fór til Noregs sumarið sem Gunsa
gifti sig og við áttum mjög góðan
tíma saman, þar fengu grænu
fingurnir hennar svo sannarlega
að blómstra sem svo héldu áfram
að blómstra eins og ástin eftir að
hún flutti á Eyrarbakka með hon-
um Halldóri Pétri sínum sem hún
kynntist fljótlega eftir að hún
kom aftur heim. Hann er búinn að
vera eins og klettur í veikindum
hennar, algerlega ómetanlegur.
Þau áttu gott líf saman á Eyrar-
bakka með Lúlla og Heklu, hund-
unum sínum, en bara allt of stutt.
Ég veit að elsku Gunsa er núna
komin til hennar mömmu okkar
sem lést aðeins 46 ára gömul.
Þær una sér vel í Sumarlandinu
enda voru þær mjög nánar og
Gunsa verður jarðsett hjá
mömmu í Fossvogskirkjugarði.
Hvíl í friði.
Þín stóra systir,
Anna Sigríður
(Anna Sigga).
Guðrún eða Nína, eins og hún
var kölluð, góð, lífsglöð og
hjartahlý kona er gengin, eftir
erfiða baráttu við illvígan sjúk-
dóm.
Það er huggun harmi gegn að
nú er hún laus við þraut og sárs-
auka sem svo sannarlega var mik-
ill síðustu misserin.
Hún tók erfiðleikum og sárs-
auka veikindanna af ótrúlegum
styrk og þrautseigju. Nákomnum
var ljóst að efst í huga hennar var
að aðrir þyrftu ekki að hafa af sér
áhyggjur, fyrirhöfn eða mæðu.
Hún valdi að kveðja á fallegu
heimili sínu með dyggri aðstoð og
stuðningi eiginmannsins og dótt-
ur.
Það er ekki auðvelt að lýsa
stórbrotinni manneskju eins og
Nínu, til þess hafa mörg þau orð
sem nota mætti verið ofnotuð og
verðfelld og ég er langt frá því
nógu snjall eða nákominn til að
nota réttu orðin.
Í mínum huga er minningin um
Nínu fyrst og fremst minning um
mannvin og þrautseigan eldhuga
sem aldrei unni sér hvíldar né lét
undan ef berjast þurfti fyrir rétti
þeirra sem á aðstoð þurftu að
halda. Hún tókst sjálf á við stór
og erfið verkefni sem langan tíma
tók að sigrast á, en með aðstoð
eiginmanns sem studdi hana og
hvatti hafði hún betur að lokum.
Heimili þeirra hjóna á Eyrar-
bakka ber einkenni vandaðs list-
ræns og vel útfærðs stíls og ljóst
að „fagurkerar“ ráða þar ríkjum.
Það var einstaklega áreynslu-
laust og notalegt að eiga þar
stundir og njóta sem voru allt of
fáar.
Nína var kennari og gerði eins
og hún gat til að gera heiminn ögn
betri og mun því að sönnu verða
hluti hans áfram.
Ég er innilega þakklátur fyrir
að hafa fengið tækifæri til að
kynnast Nínu og fá að hafa hana
með mér áfram í minningunni,
hlýja, sanngjarna og velviljaða.
Hvað svo sem það er þetta sem hugsar,
skilur, vill og framkvæmir, þá er það
himneskt og guðlegt og þess vegna
hlýtur það óhjákvæmilega að vera eilíft.
(Cicero.)
Eftirlifandi eiginmanni Hall-
dóri Pétri Þorsteinssyni, dóttur,
öðrum ættingjum og vinum, votta
ég mína dýpstu samúð.
Guðjón E. Ólafsson.
Guðrún Jónína
Ragnarsdóttir