Heimili og skóli - 01.02.1961, Blaðsíða 22

16
HEIMILI OG SKÓLI
andi löngun í brennivín. Ég myndi
liggja í rúminu og berjast við sjálfan
mig á meðan ég heyri mínúturnar og
klukkustundirnar líða lijá. Eitt glas
myndi nægja mér til að vinna bug á
óttanum og svæfa mig eins og lítið
saklaust barn. Mér myndi auk þess
líða ágætlega næsta morgun. En þegar
ég vakna ncestu nótt myndi ég þurfa
tvö glös — kannski fjögur — til að ná
sama árangri.
Jafnvel þótt maður hafi getað hark-
að af sér hina fyrstu nótt án þess að
láta undan sjálfum sér, mun hins veg-
inn svo fara, þegar einhver býður
manni næsta skipti glas af „sherry“,
að svarið verður hiklaust þetta: „Já,
hvers vegna ekki? Nú er ég búinn að
sanna það, að ég get haft vald á þess-
ari ástríðu.“ En næsta nótt þessa manns
mun verða enn kvalafyllri en sú fyrri.
Læknaður ofdrykkjumaður hefur full-
komna ástæðu til að óttast, jafnvel
dropa af áfengi, sem hann lætur inn
fyrir varir sínar.
Að hætta að drekka, en umgangast
samt fólk, sem hefur áfengi um hönd,
og jafnvel þótt það geri það ekki, er
ekki alltaf auðvelt. Gerum nú ráð fyr-
ír, að einhver vinur minn segi við
sjálfan sig: „Nú ætla ég að bjóða þess-
um vesalings fyrrverandi drykkju-
manni til miðdegisverðar, en til þess
að gera þetta allt auðvelt fyrir hann,
ætla ég að hafa allt áfengi undir loku
og lás.“ Og svo gerist þetta. — Gest-
gjafarnir og gestirnir sitja við borðið
og dreypa á sódavatni og eplasaft og
reyna árangurslaust að halda uppi
samræðum. Mér hefur liðið hræðilega
í slíkum samkvæmum, því að mér hef-
ur verið það ljóst, að það var mér að
kenna að samkvæmið fór út um þúfur.
Oft erum við, fyrrverandi drykkju-
menn, haldnir eins konar tómleika og
einmanakennd, þegar við horfum á
eftir vinum okkar inn í annan heim í
þessum heimi, en þangað getum við
ekki fylgt þeim. Segjum nú svo að ég
sé í samkvæmi, þar sem hjá mér
stendur glæsileg kona með vínglas í
hendinni. Við höfum tekið upp ákaf-
ar samræður um eitthvert efni, sem
okkur hentar vel. Svo er gengið um
og hellt í staupin á ný. Hún fær sér
annað staup. Og samtal okkar verður
enn ákafara. Skömmu síðar er enn
bætt í staupin, en þá hverfur hin
glæsilega kona augum mínum hægt og
hægt, ekki líkami hennar. Hún stend-
ur þarna enn og er alltaf lík sjálfri
sér, en hún hverfur mér inn í einhvern
móðukenndan heim, langt, langt í
burtu. Henni finnst samtal okkar alltaf
verða gáfulegra og dýpra. En fyrir mér
verður sambandið við þessa félagssyst-
ur mína rofið að eilífu. Ég finn til
eins konar sársauka eins og þetta væri
persónulegur ósigur minn.
Enn þá verra er þetta þó, þegar ég
hitti gamlan vin, og við komumst svo
að því, að við erum ókunnugir, hvor
fyrir öðrum. Astæðan til þess sársauka,
sem fyrrverandi drykkjumaður finn-
ur til, þegar lrann sér gamla vini
drukkna, er sú, að lækningin, sem
hann sjálfur hefur fengið, er dásamleg-
asta staðreyndin, sem hann hefur
nokkru sinni lifað. Heimurinn og líf-
ið eru nú fegurri en nokkru sinni áð-
ur. Hæfileikinn til að hugsa, tala og
breyta allsgáður og að yfirveguðu ráði,
að vita alltaf nákvæmlega, hvað mað-
ur gerir hverju sinni. Það finnst slík-