Bautasteinn - 01.05.2005, Blaðsíða 13

13
að innan var skafinn og kirkjan síðan mál-
uð í hólf og gólf, neðsti hluti veggjanna
var oðraður eins og gert var í upphafi, súl-
ur og reykháfur marmaramálað og gólf
ferniserað. Aðkoman að garði og kirkju af
malbikuðu bílastæði eru hellulögð trjá-
göng (allé).
Er inn um hliðið er komið eru allmörg
dönsk grindverk af járni um leiði sem flest
eru frá seinni hluta 19. aldar. Haldið er að
hvergi finnist svona grindverk fleiri í
kirkjugörðum á Íslandi nema í gamla
kirkjugarðinum við Suðurgötu í Reykja-
vík. Ástæðan er vísast sú að Vopnafjarðar-
kauptún var öldum saman verslunarstaður
og þar inn- og útflutningshöfn.
Um aldamótin 1900 var þar til dæmis
verslunin Ørum og Wulff og hún gaf á sín-
um tíma lóð undir Vopnafjarðarkirkju áður
en hún var reist árið 1903. Varðveist hafa
byggingarreikningar frá þessum tíma og
af þeim sést að ýmislegt byggingarefni var
keypt beint frá Kaupmannahöfn“.
En framkvæmdum var nú aldeilis ekki
lokið því haustið 2003 var hafist handa við
að stækka kirkjugarðinn á Hofi.
„Hann var stækkaður og girtur að nýju
með Heras netgirðingu. Á sl. sumri var
svo framhlið garðsins hlaðin upp með
náttúrugrjóti svo og vængirnir meðfram
hellustéttinni að hliðinu. Einnig var hlað-
inn garður af sama efni á mörkum
bílaplansins og skrúðgarðs prestsseturs-
ins. Garðar þessir setja hefðarsvip á stað-
inn. Verk hleðslumeistarans Ara Óskars
Jóhannessonar frá Múla, Barðaströnd, ber
vott um bæði fagmennsku og smekkvísi“.
Sr. Sigfús er Skagfirðingur og vígðist
1965 til Miklabæjar í Skagafirði.
Segist hafa tekið stefnuna mót straumn-
um, svona eins og laxinn, og farið austur
en punkturinn sem flestir stefni á sé
greinilega við Faxaflóann!
„Lengi vel var býsna einangrað þarna
yfir vetrarmánuðina og ef maður þurfti að
keyra ströndina þá var um lengri veg að
fara frá Vopnafirði til Reykjavíkur en frá
Kaupmannahöfn til Prag“. Þetta hefur sr.
Sigfús eftir tékkneskum tónlistarmanni
sem var skólastjóri tónlistarskólans á
Vopnafirði í tvö ár en hann keyrði eitt sinn
þaðan til Reykjavíkur, fór til Danmerkur
og keyrði frá Kaupmannahöfn, gegnum
þáverandi Austur-Þýskaland og til Prag og
var leggurinn á Íslandi ívið lengri.
„Vopnafjarðarkirkja hefur alla tíð verið
útkirkja frá Hofi, en ekki öfugt líkt og
margir halda því Vopnafjarðarsókn er ann-
exía Hofsprests“, segir Sigfús en þess má
geta að þarna á milli eru 14 km. Og í
spjallinu berst talið að þeirri fólksfækkun
sem orðið hefur í mörgum minni sveitar-
félögum á landsbyggðinni undanfarin ár
og getur sr. Sigfús þess að þegar hann
kom þangað á haustmánuðum 1980 voru
þar tæplega 950 manns en séu nú um 730.
En hvað skyldi það vera sem stendur
uppúr í minningunni eftir tæp 25 ár sem
prestur og prófastur á Hofi?
„Það er til dæmis kristnihátíð hins forna
Austfirðingafjórðungs sem haldin var árið
2000. Það er svæðið frá Langanesi og suð-
ur að Jökulsá á Sólheimasandi. Austur-
Skaftfellingar, Sunnmýlingar og Norðmýl-
ingar sameinuðust í hátíð á Seyðisfirði
sem stóð yfir í einn dag og tókst með ein-
dæmum vel. En einnig er það auðvitað
kristnihátíðin á Þingvöllum, það var alveg
einstök hátíð í einmuna fallegu veðri. Þar
var ég í þrjá daga, frá föstudegi til sunnu-
dags og minnisstætt er t.d. þegar heil
symfóníuhljómsveit var saman komin í
stóru samkomutjaldi og blásurum hafði
verið dreift um hlíðina beint á móti. Það
var ólýsanlegt þegar þessir hópar spiluðu
þarna. Það hefði reyndar verið skemmti-
legra hefði verið fleira fólk,“ segir hann að
lokum, ekki fyllilega sáttur við þátt fjöl-
miðla í kringum kristnitökuhátíðina.
Sr. Sigfús er hinsvegar sáttur við tímann
að Hofi, heimkynni sín í Grafarvoginum,
Guð og menn.
Aðkoman að kirkjunni fyrir og eftir breytingar.