Skák - 01.06.1992, Qupperneq 19

Þráinn Guðmundsson:
• •
Ondverðan
Árið 1991 er liðið og blessuð sé
minning þess. Ég get tekið undir
orð ritstjóra Skákar þar sem
hann telur afrakstur ársins á
skáksviðinu afspyrnurýran hvað
sem því veldur.
Það er ekki úr vegi í upphafi nýs
árs að staldra við og líta til
beggja átta, fyrst um öxl en síðan
— og fyrst og fremst — fram á
við.
Sé skáklíf seinasta árs grannt
skoðað má finna ýmsa ásteit-
ingarsteina. Þótt hin hefð-
bundnu skákmót taflfélaganna
hafi verið haldin ásamt deilda-
keppni og íslandsmótinu olli
fjárskortur skákhreyfingarinnar
doða, sem hafði lamandi áhrif.
Öll orka forystumannanna fór í
að reyna að halda skyldustarf-
seminni gangandi og halda skút-
unni á floti í von um betri daga.
Af þessum sökum varð að brjóta
þá hefð sem var að skapast að
halda alþjóðlegt skákmót árlega
hér heima. Slíkt mótshald hefir
verið hvati skákmeisturum okkar
og nauðsynlegt verkefni. Að vísu
var Heimsbikarmót haldið hér
seint á árinu með miklum glæsi-
brag og ekkert nema gott um það
að segja í sjálfu sér, en það auðg-
aði ekki íslenskt skáklíf á áber-
andi hátt.
Helgarmótin, sem voru krydd í
tilveru íslenskra skákmanna um
mörg ár, hafa nú lagst af um
sinn, þótt vonandi fari þar þetri
tíð í hönd.
Sterkustu og efnilegustu skák-
menn okkar verða þvi að leita sér
verkefna utan landsteinanna ætli
þeir að halda þeim skákstyrk
sem þeir hafa náð, hvað þá ef
metnaður stendur til að bæta
við. Þetta reyndu alþjóðlegu
meistararnir okkar allir á sein-
asta ári við ærinn eigin kostnað.
Kröfurnar hér heima eru orðnar
svo miklar, að það að enginn
þeirra náði stórmeistaraáfanga,
olli vonbrigðum, en vissulega
stóðu þeir sig vel — voru ofar-
lega í sterkum mótum.
Stórmeistararnir fengu alltof fá
verkefni á árinu. Aðeins Margeir
Pétursson hélt uppteknum hætti
og tefldi á mótum vítt og breitt
um heimsbyggðina og hafði sigur
oftar en ekki.
Flóð sterkra skákmeistara „að
austan“ á opin mót á Vesturlönd-
um, hefir ekki gert það léttara að
halda ofan frá íslandi til þátt-
töku í opnum mótum á megin-
landinu, þar sem Austanmenn
kosta mótshaldara nánast ekkert
um þessar mundir.
Það er hart að þurfa að viður-
kenna þá staðreynd, að eins og
nú háttar til, er fjarlægð íslands
frá vettvangi hinna mörgu skák-
móta á meginlandi Evrópu,
stærstur þröskuldur á þroska- og
framabraut fremstu skákmeist-
ara okkar. Á meðan kollegar
þeirra á Norðurlöndum og í
Evrópu geta hoppað frá móti til
móts með litlum tilkostnaði, er
þátttaka okkar manna í hverju
móti meiriháttar átak eins og nú
árar, og ég er ekki ýkja bjartsýnn
á nánustu framtíð í þessu efni.
Það þýðir þó ekki að leggjast í
neitt volæði þótt sigrar og titlar
komi ekki á færibandi á hverju
ári. Efniviðurinn hér er nægi-
legur og aðeins tímaspursmál
hvenær dregur til tíðinda, það
þarf ekki nema einn glæsilegan
sigur í líkingu við það þegar t.d.
Hannes Hlifar varð heimsmeist-
ari hér um árið eða þegar Jóhann
sigraði á Millisvæðamótinu í
Ungverjalandi — í kjölfarið
kæmi mjög sennilega ný upp-
sveifla í skákina, styrktaraðilar
og auglýsendur yrðu örlátari og
hægt yrði að byggja upp, halda
fleiri mót og veita styrki.
Árið 1992 er Olympíuár, en
Olympíuskákmótið verður að
þessu sinni haldið í júní í Manilla
á Filipseyjum. Við eigum hik-
laust að stefna á verðlaunasæti á
þessu móti. íslenska liðið hefir
verið valið.
Það skipa þeir Jóhann Hjartar-
son, Margeir Pétursson, Helgi
Ólafsson, Jón L. Árnason,
Hannes Hlífar Stefánsson og
Þröstur Þórhallsson. Þetta lið á
SKÁK 143