Landsmál - sep. 1947, Síða 25

TÍMARIT UM LANDSMÁL
Fjárlagaræða 20. apríl 1943.
„------Landsmenn hafa undangengin 3 ár selt flestar
afurðir sínar háu verði. Framleiðsla sjávarafurða sem
jafnan er meginhluti útflutningsins, hefur verið rekin
i af fullum krafti svo að segja öll þessi ár. Aldrei fyrr hef-
ur fengist annað eins fé fyrir útflutning landsins. Þó er
nú svo komið í dag að allur sá gjaldeyrir, sem þannig
hefur fengist væri nú upp genginn ef engar gjaldeyris-
, tekjur hefði komið annarsstaðar frá. Einhverjir munu
að líkindum segja að slíkt skipti engu máli meðan bank-
arnir eiga mikla inneign erlendis. Vera má að svo sé
en þetta sýnir hvert stefnir ef við reynum ekki að koma
þjóðarbúskapnum í það horf, að hann verði sjálfum sér
nógur án þess að byggjast um of á styrjaldarástandinu.
Stefna ríkis og löggjafarvalds hlýtur að verða sú, að
sporna gegn allri verðþenslu, að setja ekki stórfé í fyrir-
tæki eða framkvæmdir meðan verðbólgan gerir öll verð-
mæti ótrygg, að spara og safna fé til mögru áranna sem
hljóta að koma, að binda ekki ríkissjóði byrðar nú með
miklum ábyrgðum eða lántökum til dýrra framkvæmda,
að koma atvinnuvegunum á heilbrigðan grundvöll, þar
sem undirstaðan er ekki stríðsgróði heldur verðskuldaður
afrakstur fyrir unnin störf og að tryggja verðgildi gjald-
miðilsins.-------------“
títvarpserindi 8. júní 1943.
* „-----Það er ekki nema ein leið fyrir þjóðina að ganga
í þessum efnum, hvort sem flokkum hennar, stéttum eða
einstaklingum líkar betur eða ver. Það er sú erfiða leið
sem liggur til baka til lægra verðlags og minna kaupgjalds
^ en aukinna og varanlegra verðmæta. Þessa leið verður
þjóðin að feta sig hægt en hiklaust hversu erfitt sem
henni finnst það í svipinn. Þess vegna getur ekki verið
um að ræða að gefa dýrtíðinni aftur lausan tauminn.
Það væri glæpur gagnvart framtíðinni. Það mundi ekki
þykja viturlegt af manni sem ætlar að leggja fótgangandi
25