Plógur - 01.10.1901, Blaðsíða 2

Plógur - 01.10.1901, Blaðsíða 2
58 vorum, sem sé annarsvegar auð- vald, en hinsvegar lítilsigld og und- irokuð alþýða og jafnvel tals verð- ur skríll innanum. Hvernig er lífið, t. d. í Hull á Englandi ? Fylgir slíku fiskiborg- arlífi siðmenning? Eða er það hið æðsta mark og mið, sem vér eig- um að hafa, að eignast slíkar fram- farir. Nei. frelsi, eignajöfnuður og sönn siðmenning er það, sem hver þjóð á að hafa fyrir æðsta mark og mið að reyna að ná. Ekkert land undir sólunni er eins vel lagað fyrir sanna siðmenningu eins og land vort, þetta ættuni vér að hafa hugfast, því siðmenningar vísirinn er að gróa upp, og ef vér ekki kæfum hann niður, mun hann bera blessunarríka avexti fyrir ó- bornar kynslóðir. En hvenær, sem sjávarútvegurinn ber landbúnaðinn ofurliða, þá drepur gullguðinn nið- ur fæti sínum hér, en siðmenning ogíslenzktþjóðerni stekkur úrlandi, eptir hnípir vesöl þjóð í skarfasetr- inu, glápandi á gull og gersemar konunga sinna. Eins og nú stendur á, þarfekki að stíga stórvægilegt spor til þess að þessar verði horfurnar, ef sjá- varútvegurinn fær að halda áfram að tæma vinnukraptinn frá land- búnaðinum. Við þessu er ekki hægt að gera, segja menn. Hér vantar menn til að stunda sjávar- útveg, það er satt, en hversvegna reyna ekki þilskipaeigendur að fá útlenda fiskimenn á skip sín, þeir gætu að líkindum fengist eins góð- ir og innlendir, eða mundu fljótt geta orðið eins góðir — en útlend- ir verkamenn verða aldrei sveita- bændum hentugir eptir því, sem nú hagar til, þó hægt væri að fá þá, sem eflaust yrði torveldara en að fá þá til fiskiveiða. En hver úrræði, sem líklegust kunna að þykja, þá ættu menn að hafa það hugfast að hér er hætta á ferðum, sjávarútvegurinn er ekki svo arðsamur og heillavænlegur fyrir oss, að það borgi sigaðlata hann eyðileggja landbúnaðinn, þó hann á hinn bóginn sé oss ómiss- andi, og landbúnaðurinn er þcgar á allt er litið, svo arðsamur, affara- sæll og þýðingarmikill atvinnuveg- ur fyrir oss, að vér hljótum að neyta allra krapta, gera allt, sem oss fraiu- ast er unnt til þess að rétta hann við, því eins og bent er á hér að framan, er megun og menning þjóð- félags vors að mestu k-yti, já, nær því að öllu leyH, undir honum komin. S a m v i n n a. „Margar hendur vinna !étt verk", segir gamalt orðtæki, og það er satt, en því miður gefum vér þessu alltof lítinn gaum, því efvérgerð- um það, mundum vér betur skilja hverja þýðingu félagsskapur og samtök hafa þegar um einhverjar framkvæmdir er að ræða. Það er kunnugra en frá þurfi að segja, hve skortur á vinnukrapti heptir allar framfarir í landbúnaði vorum, ekki sízt að því er jarðræktina sncrtir',

x

Plógur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Plógur
https://timarit.is/publication/38

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.