Morgunblaðið - 19.09.2005, Side 38

Morgunblaðið - 19.09.2005, Side 38
38 MÁNUDAGUR 19. SEPTEMBER 2005 MORGUNBLAÐIÐ MINNINGAR honum mislíkaði, en það var sjaldan og stóð stutt. Þegar dæturnar voru farnar að fara sínar eigin leiðir, ferðuðumst við m.a. á reiðhjólum um fegurstu héruð Þýskalands. Það voru dýrð- ardagar. Margir höfðu orð á því hvað Björn var mikið snyrtimenni í klæðnaði. Sögð er sagan af Birni þar sem hann í ausandi rigningu skreið út úr tjaldi sínu í stífpressuðum buxum og gljá- burstuðum skóm, enda var hann að fara á fínan veitingastað. Samferða- menn hans gátu ekki annað en hleg- ið, þeir höfðu ekki haft þvílíka fyr- irhyggju. Eitt sinn á Akureyri ákváðum við að fara á ball á KEA. Ég hafði gleymt spariskónum mínum og átti ekki annað en stóra gönguskó til að fara í. Björn lánaði mér þá kulda- skóna sína, nýburstaða og við kom- umst á ballið og ekki var ég síðri til fara en venjulega. Já, við spiluðum saman í meira en 30 ár. Stundum voru það slemmur og sumar stóðu en aðrar fóru down. Við skömmuðumst yfir spilamennsku samherjans og hlógum að mistökum mótherjanna. Við trúðum á Stand- ard-kerfið og vissum að ef við fylgd- um því þá átti þetta alltaf að ganga. Þó var leyfilegt og skemmtilegt að reyna nýjar leiðir, því við vorum sjaldnast lengi reiðir. Við veltum því stundum fyrir okkur hvernig við myndum hafa þetta á elliheimilinu þegar þar að kæmi. Sumir kannski hættir að heyra og muna og sjá. Það hvarflaði aldrei að okkur að hætta að spila, því okkur var enn að fara fram. Síðastliðinn þriðjudag var lítið spil- að, en það var spjallað á Landspít- alanum og hann Björn ætlaði að verða orðinn góður í kvöld því það átti að spila hjá mér. Nú er þriðjudagskvöld. Það er söknuður í hópnum, ekkert kaffi, engar kökur. Það vantar fjórða mann og það er hann. Elsku Guðný, Carla, Bryndís og Magni, Ásdís og Guðni. Á erfiðum stundum hafið þið staðið ykkur eins og hetjur. Þið hafið passað upp á hvert annað. Haldið áfram að halda hvert utan um annað. Við sendum ykkur, okkar innilegustu samúðar- kveðjur. Þórarinn Klemensson, Ásdís Sigurgestsdóttir, Vigdís og Árný. Björn Björnsson, fyrrverandi að- stoðarforstjóri Íslandsbanka, sem nú er kvaddur, var í áratug, eða frá árinu 1991 til 2001, varaformaður Félags íslenskra bifreiðaeigenda. Störfum sínum fyrir FÍB gegndi Björn af dugnaði og trúmennsku. Tillögur sínar, er lutu að bættum hag bifreiðaeigenda og þeim málum er til framfara horfðu, setti Björn fram af sinni alkunnu einurð og prúðmennsku. Félag íslenskra bifreiðaeigenda stendur í þakkarskuld við Björn Björnsson fyrir hans óeigingjörnu störf í þágu FÍB og þar með ís- lenskra bifreiðaeigenda. FÍB vottar minningu Björns virð- ingu og aðstandendum hans og ást- vinum samúð. F.h. stjórnar og starfsfólks FÍB, Runólfur Ólafsson, framkvæmdastjóri. Kveðja frá badmintonfélögum Um áratugaskeið höfum við leikið badminton við þau hjón Björn og Guðnýju í húsakynnum TBR. Þessir tímar voru orðnir fastir liðir í lífi hvers okkar. Þau hjónin voru að sjálfsögðu forystumenn í þessum hóp og héldu hópnum saman. Það má segja að það urðu ekki miklar framfarir í badmintonleikni hópsins. Markmiðið var ekki að komast í ein- hvern meistaraflokk heldur þvert á móti fyrst og fremst að hittast og fá smáhreyfingu. Á þessum samveru- stundum kynntumst við Birni Björnssyni nokkuð náið. Mannkostir Björns voru miklir. Nánd hans var góð. Þegar þessi dagsfarsprúði mað- ur steig inn á völlinn breyttist hann í ljón. Þá kom í ljós keppnisandinn og engum var miskunn gefin. Hann hafði þann sérstaka stíl að gefa hnit- boltann rétt yfir netið svo tryggt var að andstæðingurinn gat ekki varist. Þannig vann hann oftast allar hrin- ur. Þegar Björn var utan vallar breyttist hann aftur í kærleiksríkan einstakling og allir gengu sáttir til síns heima. Langt fyrir aldur fram hverfur þessi öðlingur úr þessum heimi. Við sem kynntumst honum komum til með að sakna nærveru hans. Við samhryggjumst eiginkonu hans Guðnýju og dætrunum tveim, þeim Bryndísi og Ásdísi, og biðjum algóð- an guð að standa þeim nær á þessum tímum og varðveita þennan góða dreng og minninguna um hann. Kveðja Kristinn Ragnarsson og Ingibjörg R. Guðlaugsdóttir. VISA Ísland hefur búið við þá sér- stöðu frá upphafi, að flestir stjórn- armenn hafa setið þar um langan tíma. Þeir sem lengst hafa setið hafa verið á þriðja áratug og er mér til efs, að mörg fyrirtæki á Íslandi búi við slík forréttindi. Forréttindi segi ég því vissulega má nefna það því nafni. Þessu hefur fylgt mikil þekk- ing og stöðugleiki þótt nýbreytni og framfarir hafi verið einkennandi fyr- ir félagið í gegnum árin. Björn Björnsson, fyrrverandi aðstoðarfor- stjóri Íslandsbanka hf., var einn þessara stjórnarmanna. Hann sat í stjórn félagsins vel á annan áratug og lauk störfum þar fyrir rúmu hálfu öðru ári. Síðustu tvö árin gegndi hann starfi stjórnarformanns og átt- um við þann tíma nánara samstarf eðli máls samkvæmt. Þegar ég tók við starfi fram- kvæmdastjóra hjá VISA árið 2000 var ég ekki með öllu ókunnugur Birni. Bæði hafði ég átt við hann samskipti innan bankanna, á meðan ég starfaði þar, en ég þekkti hann líka frá þeim tíma þegar við vorum í Menntaskólanum á Akureyri ásamt konum okkar. Skólinn var á þeim tíma það lítill, að nemendur könn- uðust hver við annan, enda þótt þeir ættu ekki í persónulegum samskipt- um. Síðar urðum við báðir cand.oec- on. frá Háskóla Íslands. Þræðir okk- ar höfðu því víða legið samsíða þegar að því kom, að við hófum samstarf innan VISA Íslands. Í gegnum tíðina hef ég starfað með mörgum stjórnarformönnum um skemmri eða lengri tíma og vissulega hafa þeir hver um sig haft sín sérkenni sem hefur greint þá að. Samstarf okkar Björns var um margt ólíkt því sem ég hafði áður kynnst og tel ég að það hafi stafað af tvennu. Annars vegar af þeim bak- grunni sem ég nefndi að framan og hins vegar af því hversu skipulagður, hreinskilinn og ákveðinn Björn var. Þessir þrír síðasttöldu kostir Björns fundust mér einkenna hann í starfi. Í annasömu hlutverki, þar sem nauðsynlegt er að ráðgast við full- trúa stjórnar strax og slík staða kemur upp, skiptir miklu að hægt sé að ná fljótt tali af viðkomandi. Að öðrum ólöstuðum hef ég engum stjórnarformanni kynnst sem mér tókst alltaf að ná til á skömmum tíma. Í fyrstu hélt ég að hér væri Björn að gera mér persónulega hátt undir höfði, en fljótlega sá ég að þetta var einn kosta hans. Þrátt fyrir ábyrgðarmikið og annasamt starf innan Íslandsbanka, gaf hann sér alltaf tíma til að sinna þeim skyldum öðrum sem hann tókst á hendur. Hann var alltaf boðinn og búinn til að setjast niður, ræða hlutina, skiptast á skoðunum og aldrei fór ég í grafgötur um hverjar hans voru. Hann var hreinskiptinn og fljótur að ákveða sig og enda þótt við á stund- um hefðum ólíkar skoðanir gengum við aldrei ósáttir frá borði. Hann hafði gott lag á því að rökræða, setja fram skoðanir og hlusta á aðrar og að lokum, þegar að ákvarðanatöku kom, var eins og málin lægju ljós fyrir sem báðir gátu sætt sig við. Björn var hæglátur í framkomu og hafði þannig nærveru, að maður bar traust til hans. Hann var grínisti og naut tilverunnar á góðri stundu með vinum og kunningjum. Hann hafði enga þörf á né löngun til þess hé- góma að standa í sviðsljósi fjölmiðla, en gaf sig því meira að störfum sín- um og skyldum. Þau ár sem við Björn störfuðum saman hjá VISA ferðuðumst við víðsvegar í alls konar erindagjörðum og gjarnan voru konur okkar með. Á þessum ferðum kynntist ég Birni betur en annars hefði orðið – mann- inum utan vinnunnar. Á milli hans og Guðnýjar, konu hans, var sérstakt samband og hafði ég á tilfinningunni að þau gætu alls ekki án hins verið. Þau höfðu kynnst ung í menntaskóla og lifað saman súrt og sætt. Eftir að Björn hafði gengið í gegnum erfiða lyfja- og geislameðferð sl. vetur hafði hann áhuga á að við hjónin ásamt öðrum hjónum heimsæktum Ítalíu með þeim Guðnýju. Úr því varð og fórum við dýrlega ferð sam- an snemma sl. vor. Í engu var til sparað, lífsins notið, Róm skoðuð og næsta nágrenni hennar heimsótt. Björn var fullur af lífskrafti og allt virtist á réttri leið. Síðar kom í ljós að svo var ekki því krabbameinið birtist að nýju og hafði að lokum yf- irhöndina. Fallinn er frá góður drengur langt um aldur fram. Að leiðarlokum þakka ég Birni ánægjuleg og náin samskipti og skemmtileg persónuleg kynni. Elsku Guðný. Við Steinunn vottum þér, dætrum ykkar og fjölskyldunni allri innilega samúð vegna mikils missis. Guð blessi minningu Björns Björns- sonar. Halldór Guðbjarnason. BJÖRN BJÖRNSSON Mér þykir óendan- lega vænt um Unni. Ég sakna hennar. Hún er órjúfanlegur hluti af lífi mínu og minningum og mig tekur sárt að þurfa að kveðja hana alltof snemma. Ég man þegar ég kynntist Auði og hitti Unni fyrst. Þá hugsaði ég um það hversu sterkur einstak- lingur væri þar á ferð. Ég bar strax mikla virðingu fyrir henni og sú virð- UNNUR EINARSDÓTTIR ✝ Unnur Einars-dóttir fæddist í Reykjavík 24. mars 1943. Hún lést á líknardeild Land- spítalans í Kópavogi 25. ágúst síðastlið- inn og var útför hennar gerð frá Dómkirkjunni 6. september. ing óx með árunum. Við Auður höfum átt samleið í lífinu og ég eyddi ófáum stundum hjá foreldrum hennar í uppvextinum. Oft spjölluðum við lengi saman við eldhúsborð- ið og ég man að mér fannst ég strax geta treyst ráðum þessarar skynsömu og ráðagóðu konu. Ég dáðist að styrk hennar og hversu óeigingjörn hún var. Hún er ein af þeim manneskjum sem hafa mótað mig í líf- inu og ég er óendanlega þakklát fyrir okkar kynni. Ég kveð hana með söknuði og bið góðan Guð um að styrkja Sigga, Auði, Einar og fjölskyldur í sorg sinni. Erla Ósk Arnardóttir. Ég man eins og gerst hafi í gær þeg- ar ég fór í fyrsta skipti í heimssókn að Melgerði í Eyjafirði. Tilgangur heimsóknarinnar var að athuga hvort ég vildi vera þar í sveit um sumarið og hvort hjónunum á bænum litist eitthvað á að fá pilt- inn inn á heimilið. Ég fann um leið og ég hitti Tryggva að þarna var á ferð bóndinn sem ég vildi vera hjá í sveit. Það varð úr og stuttu síðar var ég mættur og var það fyrsta sumarið mitt af þremur í Melgerði. Allt frá fyrsta degi leið mér eins og við Tryggvi hefðum þekkst lengi og minnist ég þess ekki að það hafi nokkurn tímann borið skugga á samskipti okkar. Það vantaði heldur ekki að það var líf og fjör á heimilinu þar sem Tryggvi og Kristbjörg eiginkona hans áttu sex syni. Þó flestir þeirra væru farnir að heiman voru þeir duglegir að koma í Melgerði með fjölskyldur sínar og var þá oft glatt á hjalla. Ég held að ég hafi aldrei kynnst bónbetri manni en Tryggva og gekk það stundum svo langt að hann lét jafnvel sín eigin búverk sitja á hakanum til þess að geta verið öðrum innan handar. Hann einfaldlega kunni ekki að segja nei ef einhver bað hann einhvers. Ef mig brestur ekki minni þá var hann oftast fenginn til að stjórna girðingavinnu víðs vegar um TRYGGVI INGIMAR KJARTANSSON ✝ Tryggvi Ingi-mar Kjartans- son fæddist á Klúk- um í Hrafnagils- hreppi í Eyjafirði hinn 4. febrúar 1927. Hann lést 22. júlí síðastliðinn og var útför hans gerð frá Akureyrar- kirkju 28. júlí. sveitina. Það skal engan undra því hann var ekki aðeins fljótur að girða held- ur var vinna hans sérstaklega vönduð og er mér til efs að nokkur í sveitinni hafi verið jafn fær með járnkarlinn og sleggjuna og Tryggvi. Mér var það fljót- lega ljóst eftir að ég fór í sveitina að Tryggvi hafði mikið dálæti á hrossum. Þær voru ófáar stundirnar sem hann eyddi í að sinna þeim. Það eru líka margar ljúfar minningar sem fylgja því að hafa lagt á með Tryggva og eru mér sérstaklega minnisstæðir túr- arnir þegar við rákum féð á fjall á vorin. Það sýnir kannski öðru fremur hversu vel mér líkaði í Melgerði að á veturna dvaldi ég þar oft um helgar í góðu yfirlæti. Stress og hefðbundið lífsgæðakapphlaup var nokkuð sem maður upplifði aldrei í Melgerði. Þar var andrúmsloftið afslappað og maður lærði að meta ýmsa hluti sem maður fór á mis við í þéttbýlinu. Þegar ég hitti Tryggva í síðasta sinn fyrr á þessu ári fannst mér sem hann vissi að það væri farið að styttast í veru hans hér. Alla- vega orðaði hann það einhvern veginn sem svo þegar talið barst að veikindum hans að læknunum hefði tekist að lengja lítillega í hjá sér. Að lokum vil ég þakka Tryggva og Kristbjörgu eftirlifandi eigin- konu hans fyrir þau ár sem ég átti á þeirra yndislega heimili í Mel- gerði um leið og ég sendi henni, strákunum og öðrum ástvinum Tryggva samúðarkveðjur mínar. Ármann Kr. Ólafsson. Og nú fór sól að nálgst æginn og nú var gott að hvíla sig og vakna upp úngur einhvern daginn með eilífð glaða kríngum þig. (Þorsteinn Erl.) Ásmundur Guðmundsson var einna skemmtilegastur þeirra manna sem orðið hafa á vegi mínum á lífsins leið. Hann var snjall á mörgum sviðum, einkum var tón- listargáfa hans ósvikin. Margir Skagamenn og aðrir Vestlendingar muna listilegan saxófónleik hans. Áratugum saman lék hann í hljóm- sveit Edvarðs Friðjónssonar, EF- kvintettinum. Tónmenntamaðurinn góði, Friðrik Guðni Þórleifsson skáld, hafði það á orði að hann hefði vart kynnst tónvísari og hljómnæm- ari manni. Það sem lengst lifir þó í minni þeirra sem best þekktu Ásmund var hversu skemmtilegur hann var við- ræðu og frumlegur orðtakasmiður. Honum var aldrei orðs vant. Góð- vinur hans, sem nú er löngu látinn, þekktur prófessor í taugalæknis- fræði, lét svo um mælt, að þegar hann kæmi heim úrvinda af þreytu eftir erfiðan dag, jafnaðist ekkert læknismeðal á við það að fá Ás- ÁSMUNDUR GUÐMUNDSSON ✝ Ásmundur Guð-mundsson mál- arameistari fæddist í Vogatungu í Borgar- firði 12. september 1921. Hann lést á Landspítalanum í Fossvogi hinn 9. september síðastlið- inn og var útför hans gerð í kyrrþey að ósk hins látna. mund í heimsókn og heyra hann láta dæl- una ganga. Ásmundur Guð- mundsson var mikill Skagamaður þótt hann flytti suður yf- ir Flóann til að hjálpa Innnesja- mönnum við að halda byggingum sínum sæmilegum ásýndum. Hann var nefnilega málara- meistari ágætur og ekki síður næmur á liti en tóna. Þó að Ásmundur væri ekki alinn upp af foreldrum sínum átti hann glaða bernsku- og æskudaga og naut mikils ástríkis þess góða fólks sem tók hann að sér. Og enn reyndist hann lukkunnar pamfíll þegar Sólrún Yngvadóttur leikkona játaðist honum. Þau hafa þrætt ævigöturnar saman og eignast þrjú börn, ágætisfólk mikið sem hefur fært þeim efnilega niðja. Sólrún skildi vel listamannslund manns síns, kunni vel að meta hljóðfæra- leik hans og ekki síður frumlegar athugasemdir um menn og málefni. Ásmundur var manna geðprúð- astur. Aldrei vissi ég hann skipta skapi. Hann leit á tilveruna með augum þess manns sem skilur að allt amstur þessa heims er í raun- inni hégómi eins og segir í Prédik- aranum og þó að betra sé en ekki að eiga fé fyrir saltinu í grautinn þá er samt annað sem mestu skiptir. Það er sjónarsviptir að Ásmundi Guðmundssyni en gott er til þess að hugsa að nú blæs hann, ef að lík- um lætur, á nýjan saxófón í glað- værri englahljómsveitinni. Ólafur Haukur Árnason.

x

Morgunblaðið

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.