Kirkjuritið


Kirkjuritið - 01.01.1956, Qupperneq 50

Kirkjuritið - 01.01.1956, Qupperneq 50
40 KIRKJURITIÐ Tók liann nú að stunda íslenzkunám af kappi, innritaðist í guðfræðideild Háskóla Islands, útskrifaðist, og hlaut prestvígslu hátíðarárið mikla, 1944. Voru þá aldir um liðnar frá því að útlendur maður hafði hlotið vigslu til embættis í þjóðkirkju Islands. Að fenginni vígslu þjónaði séra Robert fyrst lleydölum, en Grimsey fékk hann árið 1947 og var þar prestur, unz hann kom vestur um haf sem prestur Arborgar-Riverton prestakallsins í Norður- Nýja-íslandi. Bókin „Norður í Dumbshafi“ er, eins og undirtitillinn ber með sér, saga Grímseyjar, en þó aðeins að því er snertir dvalarár Iiöfundarins á staðnum. Nánar tiltekið er hér um að ræða sjálfævisögu höfundarins á þeim árum, er Iiann þjónaði sem prestur á íslandi, einkum í Grímsey. Inn í þessa per- sónusögu eru ofnir ýmsir þættir úr þjóðlífs- og kirkjusögu landsmanna, ásamt athugasemdum og lifsspeki höfundarins og annarra, sem hann átti samleið með. Eins og að likum lætur, kom hinum útlenda stórborgarmanni margt kynlega fyrir sjónir í fámenni íslenzkra sveita, og í liinu frumstæða lífi eyjamanna. Bókin, sem er skipt í 21 kapitula, er þannig saga urn reynslu liöfundarins og huganir um lífið og náttúruna í hinu nýja umhverfi. Frásagan er létt og lipur, málfarið víða smellið og krvddað græskulausri kýmni. Frásagnar- gleði höfundarins er augljós, og framsetningin víða með skáldlegum snilldar- brag, einkurn náttúrulýsingarnar. Gera má þó ráð fvrir, að kalvínskum kveifarsálum þyki nóg um suma þætti frásagnarinnar, eins og t. d. þar sem höfundurinn gerir grein fyrir ýmsum skyldum, sem féllu honum á herðar, og þeim erindum, sem hann rak. Minnir frásagan viða á vísuorð skálds- ins: „Lengi var ég læknir minn, lögfræðingur, prestur.“ Höfundurinn virðist hafa erft eitthvað af nærfærni móður sinnar við sjúka, og á æskuheimili sínu hefir hann fengið nokkra nasasjón af læknisaðgerðum. Þetta hefir komið honum og öðrum að góðu haldi í afskekktri og læknislausri byggð. Eru í bókinni ýmsar skemmtilegar frásagnir um sáraaðgerðir hans og tanndrætti. Auk þess var hann bóndi, — þurfti að læra að dengja ljáinn sinn, 'og hand- tök sláttumannsins; hann var og barnakennari, meðlimur skattanefndar, sjómaður, fuglafangari og sáttasemjari. Eitt sinn þurfti hann að hjálpa til að ráða fram úr þeim mikla vanda, hver bændanna á eynni ætti að ala sveitarnautið! En umfram allt var hann þó prestur og sálusorgari þessa fólks. Ur bókinni allri skín mannkærleiki höfundarins og innileg þrá hans til að hjálpa samferðamönnum sínum i eindæma örðugri baráttu þeirra við óblíða náttúru og frumstæð kjör. Bókin er í sjálfu sér voldugur prédikari, þó að það sé fjarri því, að hún sé rituð i prédikunartón. Hún bendir, beinlínis og óbeinlínis, á fánýti margs

x

Kirkjuritið

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Kirkjuritið
https://timarit.is/publication/443

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.