Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Ęskan

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Ęskan

						JÓLAGESTURINN W8

Guðrún Jacobsen:

Jólngesturinn*

,—+

frjtað var aðfangadagur jóla. Skafrenn-

ingurinn þyrlaðist framan í gang-

andi vegfarendur, og þeir létu það gott

heita, því að allir voru komnir í hátiða-

skap.

Eftir gangstéttinni, sem lá við fá-

farna götu, kom drengur gangandi.

Hann hægði á sér fyrir framan hvern

búðarglugga, sem varð á vegi hans, og

horfði hrifningaraugum á allt, sem inni

var. Þetta var svipfallegur drengur,

með hátt og hvelft enni og góðlega and-

litsdrætti.

Honum varð litið á húðarklukkuna í

einni verzluninni, og hrökk í kút, þeg-

ar hann sá að klukkan var orðin f jögur,

og flýtti sér leiðar sinnar.

EgiII, en svo hét drengurínn, hugsaði

heim til mömmu og litla bróður.

Mömmu var áreiðanlega farið að lengja

eftir honum, því að hann hafði ekki

komið heim síðan á hádegi. Það var svo

margt fallegt í verzlunargluggunum,

er dró þá að sér með ómótstæðilegu afli,

sem leið áttu um strætið. En nú mátti

það ekki tefja fyrir honum lengur.

Mamma og litli bróðir biðii eftirvænt-

ingarfull heima, því að hann átti að

skreyta jólatréð, en það hafði Egill

gert síðan pabbi hans dó, en hann hafði

farizt á sjónum fyrir tveimur árum,

eða um það leyti, sem litli bróðir fædd-

ist. Og erfiða daga hafði litla fjölskyld-

an átt síðan. Mamma vann við hússtörf

hjá hinum pg þessum, og á meðan ann-

aðist Egill litla bróður, — það gat hann

tíu ára hnokkinn, — og milli þess sem

hann sótti skólann, seldi hnnn blöð,

því mömmu munaði um hvern skilding-

inn. Egill hraðaði sér yfir götuna, og var

rétt dottinn, þegar hann rak tána i

svartan hlut, sem lá fyrir fótum hans.

Hann tók hlutinn upp, og starði agn-

dofa á úttroðið seðlavcskið, sem ]á í

hönd hans.

Egill gekk eins og í draumi upp á

gangstéttina hinum megin götunnar, og

hugsanir hringluðust sitt á hvað í koll-

inum á honum.

Nú yrði hamí að fara alla leið niður

í bæ og skila veskinu á lögreglustöðina,

og klukkan var orðin svo margt. En

hann fengi kannski fundarlaun? Það

hýrnaði  yfir  honum  við  tilhugsunina,

og hann herti á sér, en um leið rak

hann sig á gamlan mann, sem stóð bog-

inn í baki og horfði leitandi augum

allt í kringum sig.

Gamli maðurinn féll um koll, en Egill

flýtti sér að rétta honum hjálparhönd,

og dustaði af honum  snjóinn.

„Nú, hver þremillinn gengur á fyrir

þér, strákur, að ana svona beint á

mann," nöldraði karlinn.

Egill bað gamla manninn fyrirgefn-

ingar og ætlaði að halda ferð sinni á-

fram, en stanzaði við, þegar hann sá

karlinn halda áfram að bogra við að

þreifa í kringum sig. Svo sagði hann

hikandi:

„Ertu að leita einhvers?"

„Varðar þig nokkuð um það," mælti

karlinn önugur, „hvort ég leita einhvers

eða ekki? En ef það getur satt foi'vitni

þína, strákur, þá er ég að leita að

seðlaveskinu mínu, sem ég klaufaðist

til að glopra upp úr vasanum."

Það glaðnaði yfir Agli.

„Það er þó ekki þetta veski?" spurði

hann vongóður, og rétti gamla mann-

inum svarta veskið.

Karlinn starði á veskið steinhissa,

svo hrifsaði hann það til sin.

„Jú, jú, rétt er það, hvar fannstu

veskið?" Og hann gaut tortryggnisaug-

um á Egil.

„Á miðri götunni," svaraði Egill.

„Rétt er nú það," mælti karl og

ræskti sig, „þú ætlast víst til þess að

fá fundarlaun, er ekki  svo?"

„Nei, ckki ætlast ég til þcss, ef þú

hefur ekki efni á því," mælti Egill

hreinskilnislega.

„Jæja, jæja, ég má nú missa eitthvað

smávegis, við skulum nú sjá til."

Karl bjó nú vel og vandlega um seðla-

vcskið í frakkavasa sínum, náði svo í

litla buddu, og tók úr henni þrjá spegil-

fagra tveggja krónu peninga og rétti

Agli litla.

„Ertu nú alvcg viss um, að þú megir

missa allt þetta?" mælti Egill og leit

alvörugefinn á gamla manninn.

„Ætli það ekki," svaraði karl crgi-

lega.

„Þa þakka ég fyrir, en ¦— en ¦— ¦—"

„En hvað?"  spurði  karlinn  önugur.

„Ég   ætlaði  bara   að   bjóðast   til   að

styðja þig heim," svaraði Egill feimn-

islega.

Karlinn horfi á Egil, undirfurðuleg-

ur á svipinn.

„Nú, svo þú vilt víst fá aukagreiðslu

fyrir það, er ekki svo?"

Það kom kökkur í hálsinn á Agli

litla.

„Nei, ég ætlast ekki til neinnar borg-

unar, mig langar aðeins til að gera

svolítið góðverk, svo að ég geti verið

ánægður í kvöld."

„Nú, vegna hvers viltu vera ánægður

í kvöld?" spurði karl forvitnislega.

„Vegna þess, að í kvöld er fæðingar-

hátið frelsarans, sem eyddi lífi sinu í

að hjálpa þeim, sem voru þess þurf-

andi."

„Ó, alveg rétt. Það eru að koma jól,"

mælti gamli maðurinn og rankaði við

sér.

„Og þú heldur, að ég sé þurfandi fyrir

hjálp þína, drengur?"

„Já, þú ert orðinn gamall og gætir

runnið til á hálkunni."

„Ég er nú alvcg hissa," mælti gamli

maðurinn, og skoðaði Egil litla í krók

og kring.

„Og ég ætla að þiggja hjálp þína?

drengur minn."

Egill varð glaður við, og bauð gamla

manninum öxl sína til að styðjast við.

Þeir lögðu af stað, gengu eftir gang-

stéttinni. Skafrenningurinn lék um bak

þeirra, og myrkrið var skollið á. Um

leið og þeir sveigðu fyrir horn, rak Eg-

ill augun í horaðan og sultarlegan

kött,. sem kúrði þar í afdrepi. Hann

beygði sig niður og strauk Itettinum,

sem mjálmaði aumkunarlega.

„Nú, nú, ætlarðu ekki að halda afram,

drengur," mælti gamli maðurinn, og

það vottaði fyrir hlýleik í rödd hans.

„Jú, jii, ég ætlaði aðeins að taka kisu

með, mamma gefur henni að borða.

Hún hlýtur að vera svöng, sjáðu hve hún

er horuð."

Og Egill tók köttinn upp, en hann

hjúfraði sig í handarkrika hans. Gamli

maðurinn horfði andartak fast á dreng-

inn, svo studdi hann sig við öxl hans,

og þeir héldu ferð sinni áfram.

Gamli maðurinn fór nú að spyrja

Egil um hagi hans, og drengurinn sagði

honum frá litla bróður, föður sínum,

sem farizt hafði á sjónum og mömmu,

sem væri svo dugleg og góð. Þegar

EgiO þagnaði, stundi gamli maðurinn

þunglega.

„Af hverju stynur þú svona sárt?"

spurði hann, og horfði á gamla mann-

inn meðaumkunaraugum.

„Ertu orðinn þreyttur?"

„Nei, nei, drengur minn," mælti

gamli maðurinn dapurri röddu. „Ég er

bara að hugsa um það að einu sinni

átti ég dreng líkan þér, hjálpsaman og

434

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 429
Blašsķša 429
Blašsķša 430
Blašsķša 430
Blašsķša 431
Blašsķša 431
Blašsķša 432
Blašsķša 432
Blašsķša 433
Blašsķša 433
Blašsķša 434
Blašsķša 434
Blašsķša 435
Blašsķša 435
Blašsķša 436
Blašsķša 436
Blašsķša 437
Blašsķša 437
Blašsķša 438
Blašsķša 438
Blašsķša 439
Blašsķša 439
Blašsķša 440
Blašsķša 440
Blašsķša 441
Blašsķša 441
Blašsķša 442
Blašsķša 442
Blašsķša 443
Blašsķša 443
Blašsķša 444
Blašsķša 444
Blašsķša 445
Blašsķša 445
Blašsķša 446
Blašsķša 446
Blašsķša 447
Blašsķša 447
Blašsķša 448
Blašsķša 448
Blašsķša 449
Blašsķša 449
Blašsķša 450
Blašsķša 450
Blašsķša 451
Blašsķša 451
Blašsķša 452
Blašsķša 452
Blašsķša 453
Blašsķša 453
Blašsķša 454
Blašsķša 454
Blašsķša 455
Blašsķša 455
Blašsķša 456
Blašsķša 456
Blašsķša 457
Blašsķša 457
Blašsķša 458
Blašsķša 458
Blašsķša 459
Blašsķša 459
Blašsķša 460
Blašsķša 460
Blašsķša 461
Blašsķša 461
Blašsķša 462
Blašsķša 462
Blašsķša 463
Blašsķša 463
Blašsķša 464
Blašsķša 464
Blašsķša 465
Blašsķša 465
Blašsķša 466
Blašsķša 466
Blašsķša 467
Blašsķša 467
Blašsķša 468
Blašsķša 468
Blašsķša 469
Blašsķša 469
Blašsķša 470
Blašsķša 470
Blašsķša 471
Blašsķša 471
Blašsķša 472
Blašsķša 472
Blašsķša 473
Blašsķša 473
Blašsķša 474
Blašsķša 474
Blašsķša 475
Blašsķša 475
Blašsķša 476
Blašsķša 476
Blašsķša 477
Blašsķša 477
478-479
478-479
Blašsķša 480
Blašsķša 480
Blašsķša 481
Blašsķša 481
Blašsķša 482
Blašsķša 482
Blašsķša 483
Blašsķša 483
Blašsķša 484
Blašsķša 484
Blašsķša 485
Blašsķša 485
Blašsķša 486
Blašsķša 486
Blašsķša 487
Blašsķša 487
Blašsķša 488
Blašsķša 488
Blašsķša 489
Blašsķša 489
Blašsķša 490
Blašsķša 490
Blašsķša 491
Blašsķša 491
Blašsķša 492
Blašsķša 492
Blašsķša 493
Blašsķša 493
Blašsķša 494
Blašsķša 494
Blašsķša 495
Blašsķša 495
Blašsķša 496
Blašsķša 496
Blašsķša 497
Blašsķša 497
Blašsķša 498
Blašsķša 498
Blašsķša 499
Blašsķša 499
Blašsķša 500
Blašsķša 500
Blašsķša 501
Blašsķša 501
Blašsķša 502
Blašsķša 502
Blašsķša 503
Blašsķša 503
Blašsķša 504
Blašsķša 504
Blašsķša 505
Blašsķša 505
Blašsķša 506
Blašsķša 506
Blašsķša 507
Blašsķša 507
Blašsķša 508
Blašsķša 508
Blašsķša 509
Blašsķša 509
Blašsķša 510
Blašsķša 510
Blašsķša 511
Blašsķša 511
Blašsķša 512
Blašsķša 512
Blašsķša 513
Blašsķša 513
Blašsķša 514
Blašsķša 514
Blašsķša 515
Blašsķša 515
Blašsķša 516
Blašsķša 516
Blašsķša 517
Blašsķša 517
Blašsķša 518
Blašsķša 518
Blašsķša 519
Blašsķša 519
Blašsķša 520
Blašsķša 520
Blašsķša 521
Blašsķša 521
Blašsķša 522
Blašsķša 522
Blašsķša 523
Blašsķša 523
Blašsķša 524
Blašsķša 524
Blašsķša 525
Blašsķša 525
Blašsķša 526
Blašsķša 526
Blašsķša 527
Blašsķša 527
Blašsķša 528
Blašsķša 528