Tíminn - 15.02.1952, Blaðsíða 3

Tíminn - 15.02.1952, Blaðsíða 3
37. bíað. TÍMINN, fösiudaginn 15. fcbrúar 1052. íslendingabættir Sextugur: Arnór Guðmundsson Sextugur er í dag Arnór Guð- mundsson skrifstofustjóri Fiski félags Islands. — Hann er Strandamaður að ætterni, son. ur Guðmundar Einarssoriar og Maríu Jónsdóttur Magnússonar skálds frá Laugum, er bjuggu að Einfætingsgili í Bitru. ¦— Ætt stofn þeirra foreldra Arnórs er fjölmennur um suðurhluta Strandasýslu og Dalasýslu. Um uppvaxtarár Arnórs eT þeim, sem þessar línur ritar, ó- kunnugt, en hann réðst til náms i Menntaskólann í Reykjavík og lauk þaðan stúdentsprófi 1917. Fékkst hann síðan um hríð við . skrifstofustörf í Reykjavík, með al annars hjá Sjóvátryggingar- félagi íslands. Árið 1925 réðst Arnór til Fiski- félagsins sem skrifstofumaður, síðar skrifstofustjóri og hefir starfað þar óslitið síðan. — Um þær mundir var fyrir alvöru hafin skýrslusöfnun og upplýs- ingastarf á vegum Fiskifélags- ins, er síðan hefir farið ört vax- andi og er nú orðin margbreytt og umfangsmikil. Arnór hefir mótað þetta kerfi í samráði við forseta og núverandi fiskimála stjóra, sem er hagfræðingur að námi. Aðalvandinn og fram- kvæmdin hefir jafnan hvílt á Amóri. Þeir, sem hnýsast í tölur og töflur af þessu tagi, er þær liggja prentaðar fyrir, eða heyra íesið úr þeim í útvarpið, rennur lítt grun í hversu mikla fyrir- höfn, símtöl og viðtöl sumt af þeim kostar. Fyrst vann Arnór svo að segja einn að þessu, en nú hefir hann, margt starfs- manna undir sínni stjórn. Þá hefir Arnór lengstum verið gjald keri Fiskifélagsins síðan hann kom í þjónustu þess, og er það ennþá. — Er það ekki umfangs lítið starf nú síðari árin. — Auk þess vann hann meira og minna hjá ýmsum stofnunum og opin berum nefndum, einkum á stríðs árunum. Var þá vinnudagur oft langur hjá Arnóri og "mátti :niiigur segja, að hann gæfi sér vart matfrið. Hafði Kristján heitinn! Bergsson orð á því, að hann j gæti ekki haldið heilsu með slík um vinnubrögðum. — I fjarveru i forseta og nú fiskimálastjóra' hefir Arnór jafnan sinnt störf- I um þeirra. — Lengi var hann og í stjórn vélbátaábyrgðarfélags- ins Gróttu og gegndi þar eril- sömu starfi. — Mér finnst Arnór kannast við hvern fiskibát og eigendur hans, man flest, sem um er spurt í þeim efnum og leysir úr spurningum samstund- is, ef nokkur tök eru á. Hann er greiður til starfa og ávallt í jafnvægi, þótt hringt sé og kall- að úr öllum áttum, en jafnframt sé hann að afgreiða fjárhæðir. — Hann er yfir höfuð afbragðs maður í samstarfi og einn af hugþekkustu mönnum í þeim efnum, er ég hefi kynnzt. Geng ur hann þó ríkt eftir að skýrsl- ur og skilríki séu í lagi. Almennum málum hefir Arnór ekki sinnt að ráði, mest að ég j hygg vegna anna. Hann fylgist vel með því, er fram fer í þeim efnum, og lætur hispurlaust uppi sína skoðun, án áreitni eða keskni. Hann er að skoðún sam- vinnumaður, en ég hygg að hann láti sér hægt um ýmislegt flokkakarp. Hann er bókamaður og fróðleiksfús, einkum er hann rímnaunnandi, enda er hann af kunnu rímnaskáldi kominn, Magnúsi á Laugum. Arnór kvæntist ungur, Margréti Jónasdóttur (organ- leikara Helgasonar). Eiga þau margar dætur uppkomnar og giftar. . ¦ Um leið og ég flyt Arnóri Guð- mundssyni þakkir fyrir ánægju- legt samstarf og góða fyrir- greiðslu ýmissa erinda, er ég hefi átt undir hann að sækja í rúm- an aldarfjórðung, vil ég óska þess aö Fiskifélagið megi njóta starfskrafta hans um langt ára- bil ennþá. Kristján Jónsson frá Garðsstöðum. MINNINGARORÐ - Norðmenn sigruðu allar þjóð- irnar í skautahlaupum Hjalinar Andersen setíi heimsmet í 10 km. Nýstárleg skautakeppni fór fram í Hamar í Noregi um síðustu helgi, er Norðmenn sendu lið á móti öllum hin- um þjóðunum, sem eiga kepp- endur í skautahlaupum á Ólympíuleikunum, sem hóf- ust í Osló í gær. Voru þarna því samankomnir allir beztu skautahlauparar heimsins að þeim rússnesku undanskild- um. Keppt var í fjórum grein úm, 500, 1500, 5000 og 10000 fn. hlaupum og var stillt upp 16 mönnum í hverja grein, átta frá Noregi og átta frá hinum þjóöunum, en Norð- mennirnir máttu aðeins keppa í einni grein hver, en slík skil yrði voru ekki hjá hinum þjóðunum. Stigakeppni var og kom þaö mjög á óvart, aö Norðmenn sigruðu með. 157,5 stigum gegn 154,5- stigum. — Sýnir þetta dæmi glöggt, hve afbragðs skautahlaupurum Norðmenn eiga á aö skipa og hve breiddin er mikil, því hinn frábæri Hjalmar And- ersen, sem nú er af mörgum álitinn mesti íþróttamaður heimsins, keppti aðeins í 10000 m. en hefði einnig ver- ið öruggur sigurvegari bæði í 1500 og 5000 m. Frábær árangur náðist í öllum greinunum, enda voru veðurskilyrði mjög góð og hlaupabrautin í Hamar ein sú bezta í heimi. Mesta athygli vakti þó hlaup Hjalmars í 10000 m., þar sem hann setti nýtt heimsmet, og bætti met sitt, sem hann setti fyrir hálfum mánuði um 19 sekundur. Var hann í sérflokki eins og á- vallt áður. Úrslit í einstökum greinum urðu þessi: 500 m. 1. Sigmund Söfteland N. 43,2 2. Finn Helgesen N. 43,3 3. Ken Henry USA 43,3 XFramhald á 4. síðu.? Herra ritstjóri. Leyfiö mér að birta nokkur orð í blaði y'ðar vegna grein- ar Hannesar Pálssonar 8, þ.m. Hannes Pálsson er starfs- maður Úthlutunarnefndar jeppal<if*reið!a, en sú nefnd hefir einnig úthlutað hjóla- dráttarvélum þar til nú, að innflutningur er gefinn frjáls. Öll ber grein H. P. þess ljós- an vott hversu uggandi hann j er um hag bænda í þessum i efnum, er forsjár hans nýturf ekki lengur við. Hann er því' ekki ráðalaus. Mergur máls hans eru þessi orð: | „Eins og allri aðstöðu erj farið á landi voru er e.t.v. I þægilegast fyrir væntanlega! kaupendur, að snúa sér tilj sins kaupfélags með pant-1 anir sínar, i stað þess að i hver einstakur bóndi sendi \ pöntun til innflytjenda vél- | anna." J Engum getur dulist hvaða i tegundir dráttarvéla það eru, I sem starfsmaður Úthlutunar- | nefndar hefir í huga, og er því óþarft að eyða orðum að hlutlausri afstöðu þessa starfs manns. Greinarhöfundi virð- ist liggja í léttu rúmi tækni- Ieg atriði dráttarvéla, spar- neytni, hestaflafjöldi og fleira af því er aðrir telja mestu skipta um vélar. Nei. Undir- strikun á tilfærðu meginefni greinarinnar kemur m. a. fram í þessum orðum H. P.: „.... að gæta þess að nota sem mest sömu tegund véla. Það virðist líka vera sjálf- sógö búmennska, með tilliti til varastykkja og viögeröa, að hvert hérað noti sem mest sömu tegund." (undirstrikun höfundar). Til vara bendir H. P. bænd- um á það að leita ráða verk- færaráðunauts Búnaðarfélags ins. Eölilegt verður að telja, að búnaðarsamböndin séu bændum ráðholl í þessum efnum. Án þess að ræða grein H. P. svo nokkru nemi, verður að segja sem er, að hér er um furðulegt plagg að ræða, þeg- ar þess er gætt, aö kaupfé- lögin 'eru flest eða öll sam- bandsfélög, eru tilmæli H. P. einfaldlega þau, að bændur panti umræddar vélar hjá S. í. S. og hliðarfyrirtækjum þess. Hinu þarf ekki að gera ráð fyrir, að kaupfélögin eigi að verða milliliðir bænda annars vegar og vélasölufyr- irtækja hins vegar. í öllum þeim löndum, þar sem frjáls viðskipti eru í heiðri höfð, fyrirlítur fólk læ- víslegan áróður sem þennan. Vonandi verður reynslan hér hin sama. Hannes Pálsson er alþekktur flokksmaður, sem gætir ekki ávallt hófs sem skildi; hér hefir hann gengið feti of langt. íslendingar liggja, sem kunnugt er, undir því lei'ða ámæli, að þeir svari ekki bréf- um. í lok greinarinnar gerir höfundur þá játningu, að fæstum bréfum til Úthlutun- arnefndar hafi verið svarað. Hér ræðir um vinnubrögð op- inberrar nefndar, sem hljóta að verða til viðvörunar. Siguröur Helgason. Tíminn hefir talið rétt að verða við þeirri ósk forstjóra Orku h. f. að birta meðfylgj- andi athugasemd hans, þótt blaöið telji hana byggða á misskilningi: Það virðist síð- ur en svo óeölilegt, að bænd- ur láti kaupfélögin, sem þeir Karl Finnbogason skólastjóri „Sjá dagar koma ár og aldir líða og enginn stöðvar tímans þunga nið". Þessi orð Davíðs skálds Stef ánssonar komu mér í hug er mér barst á bylgjum Ijós- vakans andlátsfregn Karls Finnbogasonar fyrrverandi skólastjóra er lést að heimili sínu í Fossvogi við Reykjavík 5. jan. s. 1 .Hugur minn flaug til baka yfir farinn veg, til þess tíma, er ég hálfvaxinn drengur sá Karl Finnbogason í fyrsta sinn, þá í blóma lífs- ins, um fertugsaldur. Og mérj fannst, er ég leit til baka, að svo skömm væri tíða síðan, að vart gæti skeð að Karl væri nú héðan alfarinn og það í háum aldri — meir en áttræður. — Svo skjótt — svo skjótt fjarar út þessu jarð- neska lífið. Svo öflug streym ir fram tímans mikla móða, með sínum þunga jafna nið. Karl Finnbogason var Þing eyingur að ætt og uppruna, borinn og barnfæddur þar i héraði. — Eins og svo margir aðrir af beztu sonum íslands var hann af fátæku foreldri kominn og hlaut því ekki í vöggugjöf þann glitrandi auð, er svo margir munu of keppa eftir. — En hann hlaut aðrar vöggugjafir, gjafir sem mölur og ryð fá ei grandað. Eins og í þjóðsögunni um Þyrnirósu komu góðar dísir að vöggu hans og færðu honum hver sína gáfu. Ein gaf honum prúðmennsku og glæsibrag, önnur gáfur og andans at- gervi um fram það sem al- mennt gerist, og hin þriðja hlýtt hugarþel og mildi hjart ans. Þrátt fyrir efnaskort tókst Karli Finnbogasyni á • æsku- árum að brjótast til lærdóms og mennta, fyrst til gagn- fræðanáms hér heima og síð an kennaranáms í Danmörku. Að loknu námi gerðist hann um hríð kennari á Akureyri, en 1911 varð hann skóla- stjóri á Seyðisfirði, og því starfi gengdi hann til ársins 1945, er hann lét af störfum m. a. sakir sjóndepru. Strax þegar Karl Finnboga son kom til Seyðisfjarðar varð hann leiðandi maður i félags og framfaramálum bæjarins og hlóðust á hann æ fleiri og fleiri trúnaðarstórf. Hann var bæjarfulltrúi um tugi ára, átti sæti í skattanefnd og yfir skattanefnd sýslu og bæjar, var alþingismaöur kaupstað- arins frá 1914—16 og í stjórn KaupfélagsAustfjarða á Seyð isfirði átti hann lengi sæti sem formaður. Þetta er í fáum oröum sagt æviágrip Karls Finnbogason- ar, það er snertir opinber störf og trúnaöarstörf .Og vissu lega tala þau mörgu störf er á Karl hlóðust einu máli um hæfileika hans, starfshæfni og það traust er hann ávann sér, meðal samborgara sinna. hafa meginviðskipti sín við, annast fyrir sig vélapantanir sínar, en vitanlega ráða þeir því eftir sem áður, hvaða véla tegund þeir panta. Á sama hátt virðist það ekki óeðlilegt, að leitað sé ráða búfæraráðu nauts Búnaöarfélags íslands, sem á að vera aðalleiðbein- andi bænda um þetta m-ál. Ritstj. En þar með er honum þó eigi meir en að hálfu lýst. Karl Finnbogason var við- urkenndur að vera kennari, með ágætum. — Fór þar sam an allt í senn, góðar og glæsi legar gáfur, alhliða menntun, fegurð máls og framsetning- ar efnisins, og prúð og skemmtileg framkoma. Heyrði ég,nú fyrir fáum ár- um, einn merkasta andans mann þjóðarinnar gefa Karli þann vitnisburð, sem kenn- ara að í kennstustun'dum hjá honum hefðu sér orðið hin leiðustu námsefni skemmti- leg. En þessi maður var nem- andi Karls Finnbogasonar í gagnfræðaskólanum á Akur- eyri. Karl var stjórnsamur kenn ari, en þurfti þó lítt að beita refsivendi og valdboði, til að halda aga nemendanna. Réði þar mestu um að honum tókst að ávinna sér hlýju og vin- áttu þeirra, með prúð- mennsku og hógværð. En gáfur Karls Finnboga- sonar áttu sér víðara flug en það er tók til kennslu og opin berra starfa. Fyrir utan þau svið átti Karl sér aðra hugar heima, heima fagurfræði óös og djúprar ástar á fegurð og gróður jarðarinnar. Og þö hljóðara væri um þá heima Karls en aðra heima lífs hans, hygg ég þó, að ef til vill, hafi þeir heimar verið hon- um kærastir og þangað hafi. oft sótt sér hvort tveggja í senn, hvíld og unað, að aflokn um erilsömum stórfum, og einnig nýja orku til starfs og dáða í hinu daglega striti. Karl Finnbogason var áreið anlega skáld gott og þö minna hafi birzt eftir hann á því sviöi en æskilegt hefði ver ið, er það nóg til að sýna smekk hans og skáldlegt inn sæi. I-Iann unni fögrum skáló. verkum og kunni ógrynnl, ljóða og hafði æ á reiðun.. höndum í ræðu og riti tilvitr: anir í þau. Ásamt kennslustörfum sín- um á Seyðisfirði stundað:. (Framhald á 5. síðu) Meistaramót Noregs í skíðagöngu og stökki Um síöustu helgi fór Iram meistaramót Noregs í skiða- stökki og göngu. Keppnin f. stökkinu var geysihörð, end&^ eiga Norðmenn beztu stökk- menn heimsins. Keppendur voru fjölmargir, eins og bezv. sést á því, að 39 verðlaur. voru veitt. Noregsmeistar:. varð Arnfinn Bergmann, hlaut 229 stig. Annar varc Thorbj. Falkanger, og þriðj: Hans Björnstad, en hanr.. stökk lengst í keppninni, 62,í- m. Arne Hoel varð fimmti, í samanlagðri göngu og stökki sigraði Per Gjelten. hlaut 454,6 stig. Hann var ekki einn af 30 fyrstu í stökk: inu. Annar varð Ott. Gjer- mundshaug og þriðji Simoi.. Slattvik. í 30 km. göngu sigraði Hall geir Brenden, annar var&' Henry Solheim, en Martin Stokken og Edwin Landsen voru í níunda og tíunda sætia % ••.\'>><

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.