Alþýðublaðið - 25.02.1942, Blaðsíða 8

Alþýðublaðið - 25.02.1942, Blaðsíða 8
8 AL$*YOUBLA*>!0 M ÍSvikudagur 25. febrúar 1442 JiftT *tendur yfir órsttð hér- ¦*¦ * aðsmóta og fjórðungsmóta hér í höfuðstaðnum. Að þessu sinni hefir hlaupið óvenjulég döngun í þessa skemmtistarf- semi, og er nú slegizt út af að- göngumi&um að þessum mót- um. Enda hefir nú svo mikil átthagarækt 'gripið suma, að þetr telja sig jafnan til sveit- ar í þehn fjórðungi, sem árshá- tið heldur í það og það skiptið jafnvel þótt feður þeirra og for- feður hafi í tíu ættliðu búið á allt öðru landshorni. Ekki skaðar að geta þess, að vínveit- ingáleyfi er á mótum þessum. * MAGURT ÞING ODDUR hét maður og var Egilsson, kallaður hunds- barki. Hafði honum af hrekk nterið gefinn hundsbarki að éta í öðrum mat. Oddur var uppi á 17. öld og var alþingisböðull. Sótti hann hvert þing sem höfð- ingjar og fékk kaup fyrir starfa sinn, og fór það eftir því, hve mikið þurfti á böðlinum að hálda. Gátu þvi verið áraskipti að þvt, hvað Oddur^ græddi mik- ið á alþingisferðunum, og var hann bá ekki í hýru skapi þegar mikið var að gera. Eitt sinn lœm hann heim af þingi, sem hafði verið stórmælalaust. Sagði hann þá svo þingfréttirn- ar: ,Magurt þing hjá oss válda- mönnunum, enginn flengdur, enginn hengdur og enginn tek- inn af, og skitna fimmtán dali fékk ég fyrir ferðina." ('. ¦ V» TÍÆAÐUR nokkur var að lesa ¦*¦ "*¦ dagblað sitt einn morgun- inn, og sá þá skammagrein um sig í blaðinu. Hann varð ösku- vondur og fór óðara til lögfræð- ings síns til að ræða um hvað gera skyldi. Átti hann að skora greinarhöfundinn á hólm? Heimta afsökun? Stefna hon- um? En lögfræðingurinn var heimspekingur. „Þér skuluð ekki gera neitt af þessu," sagði hann rólega. „Helmingur af lesendum blaðs- íns hefir ekki séð greinina. Helmingur þeirra, sem sáu hana las hana ekki. Helmingur þeirra, sem lásu hana, skildu hana ekki. Helmingur þeirra, sem skildu hana, trúðu henni ekki. Helmingur þeirra, sem trúðu henni, er þess háttar fólk, að óþarfi er að skeyta nokkurn hlut um það." og grafið og mosinn grær á minnismerkjum þess, svo aö ekki er hœgt að lesa nöfnin á steinunum lengur. Nú orðið ganga kýr á beit þar sem áður var hinn fagri' aldingarður Navronshúss, þar sem á löngu liðinni nótt stóð maður glottandi með sverð í hendi. i Á vorin tína börn bóndans vorrósir og baldursbrár á bökkum árinnar r^tt fyrir of- an litla voginn og troða undir fótum laufið, sem fallið hefir af trjánum og fúnar greinarn- ar, en vogurinn er afskekktur, nöturlegur og grár. Trén slúta enn þá fram yfir bakka árinnar og nú grær mosinn þar, sem Dona byggði áður hlóðirnar sínar og horfði brosandi yfir eldinn til ljúfl- ings síns. En nú orðið* liggur ekkert skip við festar á vogin- um og engin siglutré gnæfa upp í loftið. Hvergi heyrist skrölt í festum og enginn tó- baksþefur er í loftinu, engar raddir berast yfir ána á fram- andi tungum. Hinn einmana veiðimaður, sem skilur snekkjuna sína eft- ir í læginu við Helford og rær á bátnum sínUm í rannsóknar- för-upp eftir ánni á miðsum- arsnóttu, stingur stafni yið, þegar hann kemur að vogin- um, því að þar búa enn þá ó- skiljanlegir, leyndardómsfullir tófrar. Sé ferðamaðurinn með öllu ókunnugur á þessum slóð- um, lítur hann um öxl og svip- ast eftir því, hvort snekkjan hans sé enn þá á sínum stað, og hann nemur staðar og hvíl- ir sig við árarnar og verður skyndilega var við hina þving- andi þögn á þessum slóðum, og hann finnur, að hann er hér vargur í véum, hann hefir ráð- ist inn í helgidóm. Þó áræðir hann að halda lítið eitt lengra fram með vinstri bakka árinn- ar, þangað sem trén slúta lengra fram yfir bakkana. Hann er aleinn, og þó heyr-« ist honum vera hvíslað í skóg- inum og sér hann ekki mann standa þarna í tunglsljósinu og stendur ekki kona við hlið hans sveipuð sjali með bylgjað hár? En auðvitað et þetta skynvilla. Það eru aðeins skuggar trjánna, sem hann sér, og þetta hvískur sem hann hefir heyrt, er ekk- ert annað en þyturinn í trján- um, en ímyndunarafl hans er vakið, og honum finnst hann verða að fara lengra upp eftir ánni. Svo snýr hann við og fer af tur til baka og á leiðinni heyr- ir hann hvískur. Svo heyrir hann fótatak og óp, sem berg- málar út í hljóða nóttina, og einhvers staðar er lag raulað. Loks kemur hann auga á grá- málað skip, draugaskip. Hjarta hans fer að slá ákaft og'hann sækir fast róðurinn og hraðar sér burtu eins og hann getur, því að það, sem fyrir augu og eyru ber, er ekki af þessum heimi og hann skilur það ekki. Loks kemst hann aftur í ör- ugga höfn, og hann horfir í síð- asta sinn upp með ánni í áttina til vogsins. Það er fullt tungl og stjörnur skína og það er unaðs- leg sumarnótt. Bráðum sést sól- in baða sig í öldum haf sins þeg- ar hún stígur upp á himinhvolf- ið, eins og yngismey, sem rís af beði. Fugl heyrist syngja á hæðun- um 'inni í skóginum. Það er næturgalvog tónar hans smjúga upp í heiðan himin. Silungar vaka í ánni á stoku stað og loks snýr hann skipi sínu til haf s og hinn leyndardómsfulli vogur hverfur sjónum hans með öllum töfrum sínum. 1 Snekkjueigandinn hyerfur undir þiljur og fer inn í káetu sína og leitar í fórum sínum þangað til hann finnur það, sem að var leitað. Það er landabréf yfir þennan stað, landabréf yfir Cornwallskagann, illa dregið og ónákvæmt, teiknað í frístund- um. Það er farið -að gulna 'af elli og orðið máð og erfitt að lesa nöfnin. Stafsetningin til- heyrir liðinni öld. Að vísu sést á kortinu áin Helford og enn fremur litlu þorpin Constantine og Gweek. En ferðamaðurinn staðnæmist ekki við þau, held- ur við lítinn vog, sem nefndur er „Franski vogur". Ferðamaðurinn furðar sig of- urlítið yfir þessu nafni. Svo ypptir hann öxlum og vefur saman landabréfið. Brátt er hann sofnaður. Það er tekið að ^GAMLA BIOH Hún bað hans. (Hbneymon in Bali). Ameríksk skemmtimynd, Fred MacMurray og .Madeleine Carroll. Sýnd kl. 7 og 9. Framhaldssýning 3.30 6J0. SKEMMDARVARG- ARNIR Wildcat Bus) 'með Fay Wray og Charles Lang. ¦ nrrjA bio b 40 þúsund rlddarar. (Fbrty Thousand Horsmen) Aðalhlutverkin leika: BETTY BRYANT GRANT TAYLOR. Börn fá ekki aðgang. Sýnd kl. 7 og 9. Sýning kl. 5, lserga verð: BARÁTTAN UM*MnJLJÓNAARFINN Ameríksk skemmt'imynd leikin af Fronte Lederer, Madeleine Carrol, Mischa Auer. hvessa og næturgalinn er þagn- aður. Ferðamanninn dreymir óg meðan bárurnar gjálfra við skipssúðina og tunglið skín dvelur hann í draumi í löngu liðnum tímum. Liðnar aldir gægjast fram úr köngullóarvefi tímans og ferða- maðurinn reikar um horfin sjónarsvið. Hann heyrir hófa- takið við Navronhús, hann sér stóru vængjahurðina opnast og óttasleginn þjónn horfir á ridd- arann. Hann sér Donu koma of- an á stigapallinn, klædda göml- um kjóli með sjal á herðum sér og leyndardómsfullt bros á vör- um. Einhver læðist upp stig-= ann með hníf í hendi. Á miðsumarkvöldi logar við- areldur á ströndinni, ogmaður og kona trúa hvort öðru fyrir ið, sem hékk á veggnum hjá honum, og barðist svo og ham- aðist gegn" þessum ímynduðu óvinum, unz hann var yfir sig þreyttur. Að síðustu sló stórkostlegri hugsun niður í huga mannsins. Hann þóttist skilja, að það væri skylda sín að vopnast og ríða út í heiminn til þess að veita vond- um mönnum makleg málagjöld og til að vernda þá, sem voru þjáðir og kúgaðir. Ef hann gerði þetta, þóttist hann viss um að lenda í glaesilegum æf in- týrum eins og hetjurnar og riddararnif' í bókunum, sem hann var stöðugt að lesa. Þegár Quixada hafði ákveðið þetta, tók hann að undirbúa sig. Auk sverðsins, sem hékk á veggnum á lestrarstofunni', voru þar mÖrg önnur vopn. Quixada, kaus sér skjöld og lensu. í afskekktu skoti var forn pansari, sem einhver af for- feðrum Quixada hafði átt. En þessi brynja hafði legið svo lengi í gleymsku, að hún var öll ryðguð og þurfti Quixada að núa hana rækilega méð sandi til að ná ryðinu burt. En til allrar óhamingju var enginn hjálmur á pansaranum, aðeins stálhetta. En nú varð slíkur riddari að hafa hjálm við sitt hæfi, og bjó Quixada því til hjálmskyggni úr pappaspjaldi. Honum fannst nú hjálmUrinn líta vel út, en vildi samt reyna styrkleika hjálmsins, svo að hann gæti séð hver hlífð væri að honum í bardaga. Hann hjó nú sverði sínu í hjálminn, og fór það strax í gegnum spjald- ið* við fyrsta höggið. Quixada gramdist mjög að sjá verk sitt þannig eyðilagt, en var þó glaður yfir því, að höfuð hans var ekki innan í hjálmin- um, þegar höggið dundi á hon- um. Hann bjó nú til traustara hjálmskyggni með því að bæta járnstykkjum við spjaldið. Ekki þorði hann þó að reyna styrkleika hjálmsins aftur með sverðinu, af því að hann óttað- ist, að verk hans eyðilegðist þá að nýju. Örn: Lillí, snúðu við! Zóra: Svo að það ert þú enn einu sinni. Slepptu mér! Lillí: Þú skalt fara þangað, sem þu átt Heima — í fangelsið. Zóra: Faðir»,þinn gat ekki stöðvað mig, Örn gat það ekki .... og þú getúr það ekki.

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.