Alþýðublaðið - 17.10.1951, Blaðsíða 6

Alþýðublaðið - 17.10.1951, Blaðsíða 6
8 ALÞÝÐUBLAÐiÐ Miðvikudagur 17. október 1951 Dr: ÁJÍur Orðbengils: 1 BIÐSTOFU — Já, það er nú það--------— Þögn. -— Það er góða veðrið, bessa cíagana! — — Já, það má nú segja. — — Gott haustveður þetta! — — Já, indælt. — — Og það eftir slíkt indælis sumar! — — Já, það má nú segja. — Þögn. — Já, það er nú þao----------—- Þögn. — Þau eru heldur fréttafá, blöðin, þessa dagana. — — Já, það má nú segja. — — Alltaf þetta sama, upp aft ur og aftur. — — Já. — — Þeir halda áfram að berj- ast, þarna á Kóreu. — — Já, þeir eru víst ekki al- deilis hættir. — Þögn. — Og þeir virðast ekkert á því, að semja í olíudeilunni! — — Nei, ekki aldeiiis! — — Það er meiri óeiningin og ósamkomulagið þetta alls stað- ar. — — Já, það má nú segja — Þögn. — Og það er heldur ekki íins og það sé allt í sómanum hjá okkur sjálfum með samkomu- Jagið. — — Nei, ekki aldeilis. — — Þá eru þeir farnir að rífast á þinginu, einu sinni cnn. — — Já. — — Þeir gera þar iíklega ekki mikið meira að gagni í þetta slciptið fremur en endranær. — — Nei, ætli það. — — Ekkert annað en bak- íjaldamakk, hrossakaup og ó- samlcomulag. — — Nei, ekkert annað. — Þögn. — Ekki ætla batr víst að birta nöfnin á þessum, þarna í okrinu. — — Nei, sennilega ekki. — — Þeir þora það ekki. Þetta er ailt í samsulli og samsekt. — — Já, það má nú segja. — — Já, það er svona með allt. — Já, það má nú segja. — Þögn,löng þögn.------------ — Það er meiri íjörið, sem hefur hlaupið í þessa leildist, allt í einu. •— — Já, það má nú segja. — — Það eru bara þrír og fjór- ír sjónleikir í gangi í einu. — — Já. —• — Það er munur eða þegar hér voru aðeins sýndir þetta þrír og fjórir á ári. — — Já, það held ég. — Löng þögn. — Fyrirgefio, — eruð þér að hitta þennan lækni sem sér- fræðing — — — afsakið, ég meina hvort það sé maginn? — — Satt bezt að segja, þá veit ég það ekki, sem ekki er heldur von, þvi að ég hef verið hjá átta læknum, og enginn þeirra veit hvað að mér gengur. Á kvöld- in þcgar ég ætla að fara að sofa, þá verð ég svo undarlega glað- vakandi, að mér þýðir ekki að hugsa til að sofna dúr, og svo- leiðis er ég kannske fram undir þrjú—fjögur. Og svo, þegar ég vakna á morgnana, er ég allur eins og lurkum Jaminn. Og stundum hef ég sára verki í baki og fótum, og þegar ég er nýbúinn að taorða, þá verð ég allur svo einhvernveginn,----- og eins ef ég drekk kaffi, þá verð ég svo uppþembdur og fæ svo mikla ropa, og svona er það líka, ef ég drekk te, eða yfir- leitt hvað sem ég drekk. Og nú er ekki eins og það sá óreglunni fyrir að fara hjá mér; raunar skvetti maður í sig hérna með- an maður var--------- — Næsti, gerið svo vel.----- Þurrkuð Epli Blandaðir Ávextir Sveskjur Rúsínur Cocosmjöl Nýja sendibílasiöðin hefur afgreiðslu á Bæ]- arbílastöðinni í Aðál- stræti 16. — Sími 1395. Köld borS og heitur veizlumatur. Síld <& Fiskur* Frarohaídssagan 83- H e I g ö Moray : IICDIIli ■ iiihiiiimi •■•j v* mrr »»■■■■•■«■ Saga frá Su$ur-Afnku orðið að láta brjöta upp dyrn- ar, því að hjarirnar voru orðn- ar ryðfastar, og Kaffarnir urðu að höggva og skera vín- viðinn, sem vaxinn var fyrir hurðina. Katie gekk inn í myrka steinldeíana; rakaþefurinn og myglulyktin var svo megn, að við sjálft lá, að henni liði fyrir brjcst. Eðlurnar skriðu unclan fótum hennar og leðurblökurn ar héngu steinsofandi á aftur- löppunum úr rjáfri og bitum, en fuglar, sem gert hofðu sér hreiður á vegglægjunum, styggðust við komu hennar og flugu út um rifur milli þekju og veggja. „Fyrst veroum við að skera burtu vínviðarflækjurnar af veggjum og gólfi,“ sagði hún við Jantse, „og síðan verðum við að þvo steinklefana hátt og lágt. Þegar því er lokið, getum við fyrst hafizt handa um nauð synlega viðgerð." Og allan lið- langan daginn stóð hún yfir Köffunum og sagði þeim fyrir verkum, enda veitti ekki af, bví að beir voru bæði latir og klaufskir. Þegar liðið var á kvöldið, kom Maartje hlaupandi. „Hús- móðir, húsmóðir," kallaði hún hástöfum. „Það er komin kona, sem spyr eftir húsmóð- urinni.“ Gestir, — það var eins og það var vant. Katie var ekkert hrifin af töfinni; það mátti heita að enginn dagur liði svo að kvöldi, að ekki kæmu gest- ir. Þessar hollenzku kurteisis- venjur gátu sannarlega orðið dálíbð þreytandi þegar til lengdar lét. en ekki tjóaði að tala um slíkt. „Þakka þér fyr- ir, Maartje,“ svaraði hún, „ég kem að vörmu spori.“ Hún þvoði sér í skyndi og hafði fataskipti. Þegar hún lauk upp vængjahurðunum og leit fram í anddyrissalinn, sá hún hvar svartklædd kona sat í skugganum í einu horninu. Ósjálfrátt kom henni það til hugar, að gesturinn hefði valið sér sæti á þeim stað að yfir- lögðu ráði, í því skyni að hún gæti veitt Katie nokkra at- hyg’i, áður en Katie gæti virt hana fyrir sér. Það skrjáfaði í silki, konan reis úr sæti sínu, gekk til móts við Katie og rétti henni hend- ina. „Gott kvöld“, mælti hún með hátíðlegri hæverzku. „Ég heiti Stella van der Merwe“. Katie tók í önd henni. Hand tak þessarar konu var furðu kalt, eins og líka rödd hennar og hin dökku augu, sem virtu Katie fyrir sér með sjáanlegri forvitni. „Komið þér sælar, ungfrú Merwe“, sagði Katie. „Það ér vingjarnlega gert af yður að heimsækja mig“. Og hún furð- aði sig á því hversu kunnug- lega þessi háa og granna kona kom henni fyrir sjónir, enda þótt hún væri þess fullviss, að hún hefði ekki séð hana fyrr. „Velkomin í nágrennið, frú Ki’dare“, mælíi konan með kaldri hæverzku; fékk sér síð- an sæti aítur og á sama stað, og hagræddi pilsum sínurn vandlega. „Ég frétti það fyrir nokkru, að þér hefðuð keypt þetta forna óðal. Og ég varð að stilla mig um að heimsæ^ja yður ekki fyrr en v.enjur lejdðu, svo mikinn hug hafði ég ó að sjá yður og kynnast yður persónu’ega". Og konan brosti, eins og hún vildi dylja rneiningu orðanna. Þrátt fyrir þetta afsökunar- bros, þóttist Katie þess full- viss, að konan meinti það, sem hún sagði, er hún kvað sér hafa Ieikið hugur á að sjá hana, hyað, svo sem því mátti valda. „Ég þakka yður hugulsemina", svaraði Katie, „og ég býð yður inni’ega velkomna. Mér þykir leitt, að ég skyldi ekki vera heima- við, þegar yður bar að garði; ég var að athuga vín- klefana. Þeir eru í mestu van- hirðu, eins og allt annað hér, og það er svo margt, sem kippa verður í lag hið bráðasta“. Énn hugleiddi Katie, hvernig á því gæti staðið, að þessi ókunna kona skyldi stara svo forvitnis lega á hana. Það lá við sjálft, að hún kynni augnaráði henn- ar ekki sem bezt. „Og hvernig ltunnið þér við yður hérna í Stellanbosch, frú Kildare“? spurði konan. „Ég hef hvergi kunnað bet- ur við mig“, svaraði Katie. „Og er það þá fastur ásetn- ingur yðar að setjast hér að fyrir fullt og allt?“ „Auðvitað", svaraði Katie og dálítið ku’dalega. Henni þótti spurnmgin bera vitni ó- þarflegri áleitni, og ákvað að vera við öllu búin. „Hér verð- ur heimili mitt“, bætti hún við og lagði áherzlu á orðin. „Já, einmitt það. Þetta ka’la ég gleðifréttir. Og má ég ger- ast svo djörf að spyrja hvað valdi því, að þér kjósið að eiga heima hérna í Stellenbosch?“ Slík spurning er vitanlega ekki svaraverð, hugsaði Katie með sjálfri sér, og það var ekki laust vlð, að henni rynni í skap. „Því er auðsvarað“, mælti hún. „Mér þykir hvergi jafn fallegt í nýlendunni og einmitt hér, og það veldur á- kvörðun minni“. „Já, hér er unaðslega fagurt. Ætt mín hefur búið hér um tveggja alda skeið“. Hún brosti dálítið lvmsku’ega. „En það vitið þér að sjálísögðu ,...“ „Því raiðu-r held' ég, að mér hafi ekki verið kunnugt urn það, enda þótt þér sjálfar kom- ið mér einkennilega kunnug- lega fyrir sjónir. Sat að segja, þá er ég ókunnug öllurn hér, og það hlýtur að vera það, að ég hafi einhvern tíma kynnst einhverjum, sem svipar til yð- ar, sem veldur því, að mér finnst ég lcannast við yður“, varð Katie að orði. „Það er ekki ólíklegt. Ég held að mér sé óhætt að full- yrða, að þér þekkið bróður minn Pál .... Pál van Rie- beck. Ég geri ráð fyrir, að hann hafi einhverntíma minnzt á það vio yður, að ég byggi hérna í StelIenbosch“. Hún hagaði orðum sínum þannig, að Katie gat vart álitið annað en að um vísvitandi áreitni væri að ræða, enda styrkti hæðnis- hreimurinn í rödd konunnar þann grun. En það^var eins og sterku ljósi hefði verið beint að and- liti hennar. Auðvitað, — nú var henni ljóst, hversu sterkur ættarsvipur -var með þeim, Stellu og Páli. Það var ekki að undra þótt henni kæmi sá svipur kunnuglega fyrir. Skyldi hún vita, eða hafa grun um, hversu náin vinátta var með okkur Páli, hugsaði hún með sér. Nei, það var að minnsta kpsti harla ó’íklegt að hún hefði nokkra hugmynd um það. Og Katie reyndi að vera eins eðlileg í róm og henni var unnt. „Já, þegar þér minn ist á þetta, rekur mig minni til þess, að hann hafi einhvern tíma sagt mér, að hann væri kynjaður frá Stellenbosch, eða einhverju héraði hér í grennd. En ég held að mér sá óhætt að fullyrða, að hann hafi aldrei minnzt neitt á yður“. Lvmsku bros Stellu espaði hana til mót þróa, og hún afréð að láta krók koma á móti bragði, „Því trúi ég raunar vel, frú Kildare", svaraði Stel’a. „Hann hefur sennilega álitið með öllu óþarft að segja yður nokkuð af mér, af þeirri góðu og gildu ástæðu, að hann hefur al.drei látið sér það til hugar koma, að þér mynduð setjast hér að“. „Það má vel vera,“ mælti Katie kulda’ega. „Og nú hefði ég gaman af að vita hvernig á því stendur, að yður er kunnugt um að við Páll þekkjumst.“ Stella beit á vörina og strauk lófanum um hár sitt eins og henni kæmu þessi tilmæli á ó- vænt. Sennilega kunni hún bezt við að ráða sjálf viðræðum, þar sem hún var stödd. „Pál'l minntist á það' við mig, þegar hann kom frá írlandi, að hann hefði komizt þar í kynni við stúlku, sem bar þetta nafn. Og svo var það fyrir ári, að hann minntist aftur á yður; kvaðst þá hafa hitt yður í Vona-

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.