Vísir - 19.01.1946, Blaðsíða 7

Vísir - 19.01.1946, Blaðsíða 7
laugardaginn 19. janúar 1946 V I S I R ^ ¦ iv rmm í uaaianna 7 EFTIR EVELYN EATDN 107 „De Bouvelin?'Hvað meinar sá gamli þrjótur að ver'a að þessu? Eg hélt að hann hefði sezt í helgan stein fyrir Iöngu. Hmmm — Fre- neuse .... Freneuse? Hvað minnir það mig á? Það er-gitthvað í sambandi við Acadiu, Port Royal. Nú man eg. Heyrðu Jean, náðu í spjald- skrána »um Acadia, — Port Royal og finndu nafnið Freneuse fyrir mig. Láttu mig hafa skjölin hingað, þegar þú hefir haft upp á þeim. Segðu flotaforingjanum að bíða og færðú hon- um kveðjur mínar," sagði hann til þjónsins, er komið hafði með nafnspjaldið^Segðu hon- ,um, að í augnablikinu sé eg upptekinn, en eg muni tala við hann á eftir. De Bouvekin? Er það ekki frændi de Bonaventures? Jú, auðvit- að er hann það." Hann brosti ísmeygilega og neri saman höndunum. „Mér leikur hugur á að sjá þessa frú de Freneuse. Það lítur út fyrir að hún hafi sett allt á annan endann, þarna fyr- ir vestan. Hún hlýtur að vera fögur. Athugaðu það fyrir mig, Jean!" Einkaritarinn hneigði sig kurteislega og gekk til dyranna, er vissu fram í biðstofuna, þar sem flotaforinginn og frú den Freneuse jlendunni." Þiðu. I Ráðherrann „Flotaforingi. Mér er mikil ánægja að því, að þér skylduð hafa komið til hirðarinnar. Frú mín." . :T4 Hann hneigði sig aftur og frú de Freneuse svaraði í sömu mynt. Svarti kjóllinn, sem hún var í, var eftirmynd kjóls, sem frú de Main- tenon hafði nýlega verið í. Hún var með svarta blæju fyrir andlitinu og hin dökku augu, sem störðu beint í augu hans, voru ekki eins og maður gát búizt við hjá slíkri konu. Jú, Jean hafði haft á réttu að standa. Hún var óvenju- leg kona. Það var eitthyað óvenjulegt i fari hennar ----- Hmmm, ef til vill stafar það af því, að hún hafði búið svona lengi i nýlendunni, fjarri Frakklandi. „Frú," sagði hann aftur, „hvers óskið þér af mér?" „Herra minn," sagði hún, „'eg hefi tekizt þessa löngu sjóferð á hendur frá Port Royal til þess að hitta yður og skýra yður frá, hvern- ig öllu er varið í nýlendunni, vitandi það, að um leið og þér heyrðuð það, munduð þér gera allt sem í yðar valdi stendur til að bjarga ný- „Ráðherranum þykir leitt, að þurfa að láta yður bíða," sagði.hann utan við sig. („Ekki er hún beint fögur," hugsaði hann „og ekki held- ur ung, en áreiðanlega ekki ein af þessum venjulegu skækjum, — hún er eitthvað meira. Jú, það er eitthvað við þessa konu, sem gæti komið karlmanni til alls, jafnvel í gálgann. Nú skil eg herra de Bonaventure, og herra de Brouillan líka." Hann bar fram afsakanir sin- ar hátt og skörulega, kallaði á þjón og bað hann að veita gestunum vín. „Jæja," sagði de Pourtchartrain og leit upp, „á eg að tala við hana?" „Já, herra. Hún er ekki það sem maður bjóst við." „Það getur verið að hún sé það ekki, en bæn- arskráin er það. Eg þori að veðja, að hún kemur aðeins til þess að fá mál sitt tekið fyrir aftur og svo að fá að fara aftur til Port Royal og byrja nýtt líf. Að hvaða gagni kom það, að senda náunganum konuna sína, ef annað hneyksli er í aðsígi. Hún ætlar að láta til skar- ar skríða á alröngum tíma. Hún hefir gleymt þVí, að við erum orðnir guðræknir. Ha-ha-ha." Hann lygndi aftur augunum og signdi sig. „Að búast við því maður skuli sofa hjá konu, án þess að vera vígður i hjónaband með henni. Úff! En ef allur hcimurinn hefði verið eins og frú de Manintenon hefði viljað, mundu margir okkar ekki vera hérna, piltur minn Jean!" ' Einkaritarinn leit flóttalega í kringum sig. „Ekki svona hátt, herra minn," bað hann. „Njósnarar hennar eru á hverju strái." Ráðherrann setti upp fýluvsip, en þagði. „Jæja," sagði hann svo. „Aðalvandamál mitt núna er, hvernig eg á að koma hersveitum okkar til Spánar, án skipa, og án peninga, hvern- ig á eg að smíða sjö nýjar freigátur, án þess að hafa eyri til þess, hvernig á að manna fall- byssur sautján skipa án þess að hafa peninga, . hvernig á að stjórna nýlendunum án pening- anna og hvernig eg eigi að halda þessu embætti minu án launa. Þar sem eg á ekki rrieira ógert í dag, þá er víst eins gottað eg tali við konuna." „Án þess að hafa peninga," skaut einkarit- arinn inn í. „Hún. blíðkaði þjónana ekki neitt, en samt komst hún alla leið að dyrum yðar." „Það er gamla flotafoi-ingjanum að þakka. Hann er einn af gamla skólanum. Guð minn góður, en sá dagur. Vísaðu þeim inn." brosti. Hún myndi biðja um Frá mönnum og merkum atburðum: ógildingu útlegðardómsins, sem var skráður í bókina, sem lá fyrir framan hann. Hann myndi gera það fyrir hana, — en aðeins gegn veru- legri umbun. Það myndi verða til þess, að hann yrði öruggur fyrir frú de Maintenon og njósnurum hennar, vegna þess að konan myndi sigla þegar í stað (hann myndi sjá til þess) og að hún myndi ekki segja neinum frá viðskipt- um sínum við hann (hann myndi einnig sjá um það). En það næsta, sem hún sagði, gerði hann öldungis undrandi. „Herra, það eru aðeins 160 liðsforingjar og óbreyttir hermenn í varðliðinu okkar. Englend- ingarnir hafa ógrynni liðs, nóg af skipum og hergöngum á móti okkur. Samkvæmt upplýs- ingum sem við höfum fengið frá útvörðunum, hafa þeir að minnsta kosti 2000 manna lið vel æft." (,„Við' og ,okkar'! Guð minn góður. Heldur konan að hún sé stjórnandi nýlendunnar!") „Jafnvel, þó að svona sé komið, gætum við varizt þeim eitthvað, en þar sem skotfæri og peningar eru á þrotum, er varla hægt að 'A KVÖldVtiKVMIÍ ÞaS þyrfti járnkaSal, sem er 480 kílómetrar í þvermál til þess aS halda tuglinu á braut þess í kringum jöriSina, ef aSdráttarafliS á milli þeirra hyrfi. .; ; ' Elztu steinrunnu dýrin, sem em talin vera skyld- ari manninum en aparnir, hafa fundizt á Java og eru álitin vera meira en 500 þúsund ára gömul. .?' StjómmálamaSurinn: GetiS þér útvegaiS kunn- ingja mínum starf vi'S járnbrautirnar y'Sar? Forstjórinn: Hann gettir ekki talaS ensku. StjórnmálamaSurinn: Þá skuluS þér bara láta hann -hafa atvlnnu viS a'S tilkynna brojtför vagn- anna. „BLMK T0M"-MÁLID málsletur, sem tókst að ráða fram*úr, og kom þá i ljós, að orðsending var á tilteknu blaði heftisins. Þar var nafn, sem letrað var með títuprjónsoddi. Þessar orðsendingar sýndu, að Eckhardt ól grun- semdir um Herrmann, þótt hann hefði sagt honum frá Hinsch, Black Tom og Kingsland. 1 orðsending- unni var og sagt, að Herrmann bæri ekki traust^ til Kristoffs og spurði: „Hefir Hinsch hitt Wozniak? Segðu honum að ganga frá þessu." . . Og Herrmann vildi fá 25.000 dollara fyrir að kveikja í Tampico-oliulindunum. Þetta áform var og minnzt á í skeytum frá þýzku stjórninni, sem Bretar komust yfir. Menn voru ekki í neinum vafa um, að ef þetta sönnunargagn væri tekið gilt, var málið unnið. Eng- inn gat neitað, að orðsendingin var með rithönd Herrmanns. Bílstjóri hans játaði, að hafa afhent það. Hilken játaði, að hann hefði tekið á móti því. .. Frú Hilken sagðist muna eftir að bilstjórinn hefði | komið, því að hann hefði kastað frá sér hálfreykt- * um sigarettum, og hefði sér mislikað þessi fram- \ koma. Þjóðverjar leigðu fjölda lögfræðinga og sérfræð- inga, sem leituðust við að sanna, að orðsendingin , hefði ekki verið rituð 1917, heldur mörgum árum síðar. Ameriskir málflytjendur leigðu sína sérfræð- inga. Þúsundum dollara var varið til ýmiskonar til- rauna, svo sem að letra á allskonar pappir með títuprójnum og bera það saman við letrið í gamla '¦ heftinu. En þrátt fyrir allt, sem Þjóðverjar og sér- fræðingar þeirra gerðu, var orðsendingin áfram mikilvægt sönnunargagn. Það var aðallega vegna þess, að likur voru fyrir að verjendur Þjóðverja hefðu gerzt sekir um fals, að málið var tekið fyrir af nýjíi 1937. Og við sein- ustu yfirheyrslu í janúar 1939 var lagt fram hið mikilvægasta sönnunargagn. Dr bréfasafni viðskipta- félags nokkurs var lagt fram bréf til Hilkens, skrif- að af viðskiptafélaga nokkrum dögum eftir: Kings- land- og Haskell-brunana. 1 bréfinu var þessi póst- skrift: „Gleður mig, að Von Hindenburg frá Roland Park hefur unnið ahnan sigur. March, sem er enn i McAlpin, biður mig að ségja bróður y sínum, að hann þurfi nauðsynlega hið fyrsta að fá ný gleraugu (glasses). Vill hann gjarn- an hitta bróður sinn hið fyrsta af þessu til- efni." j Hilken átti heima i Roland Park, Baltimore. Orð- in „annan sigur" gátu átt við Kingsland-brunann, er kom í kjölfar sprenginganna á Black Tom-höfða, eða Haskell-brunann, sem geisaði daginn eftir að kviknaði i Kingsland-verksmiðjunum. „March" var eitt af dulnefnum þeim, sem Herrmann notaði, og McAlpin-gistihúsið var samkomustaður þeirra félaga. Orðið glasses var undirstrikað og þar með gefið í skyn, að það væri notað i póstskriftinni i vissri merkingu (þ. e. glerhylki, en ekki merkingunni gler- augu, eins og líta átti út). Það voru með öðrum orðum blýantarnir, sem um var að ræða. Þessi póstskrift breytti viðhorfinu í málinu. Þegar verst horfði, fékk aðalfulltrúi Þjóðverja i nefndinni skipun um að hverfa heim. Roberts aðstoðardómari í Hæstarétti Bandarikj- anna úrskurðaði, að þrátt fyrir fjarveru þýzka full- túans, væri nefndin áfram lögleg og gæti fellt úr- skurð, og var nú Þýzkaland sekt fundið um það, sem gerðist á Black Tom-höfða og í Kingsland. • Árið 1914 vildi.Bandaríkjastjórn ekki trúa því, að erlent veldi mundi grípa til slíkra ráða i hlut-. fausu landi, en í síðari heimsstyrjöldinni bjóst Bandarikjastjórn þegar við hinu versta á þessu sviði. En frá þvi eru aðrar sögur, sem ef til vilí verða síðar sagðar.. Fyrsta líkneskiö, sem reist hefir veriS til heiSurs konu í Bandaríkjunum, var af Margaret Haughery frá borginni New Orleans. Hun var íræg fyrÍr lijálp- semi sína við fátæklinga. Kjósið D-listann

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.