Vísir - 01.10.1953, Blaðsíða 7

Vísir - 01.10.1953, Blaðsíða 7
I Fimmtudagiim 1. október 1953 YlSlK Ottaslegin eiginkona. (Lftir lífary fsabeets rCkinehart. fyrir tveim eða þrem dögum. Það getur vel verið, að þetta hefði alls ekki komið fyrir, ef þú hefðir viljað ljá mér eyra." „Hvað kemur það málinu við?" svaraði Close. „Eg gat ekki skipt mér af þessu þá. Nú gegnir öðru máli. Eg get raunar sagt þér frá því, að, biladeildin reyndi að ná í Collier þá um daginn, en hann var horfinn." „Eg veit ekki betur, en að hann hafi þó komið heim, eða hvað?" „í>á i það, hægari, hægan! Einhverjum mistókst, þótt konu hans hafi ekki mistekizt!" _ ¦. . , „Eg vil fá að fara inn til hennar!" „Hvern andskotann hefir þú að gera með að sjá hana. Inn til hennar fær enginn að fara." „Eg vil ganga úr skugga um, að það sé raunverulega Anna Collier, sem er þarna inni," svaraði Forsythe ósveigjanlegur, „Hvernig getur þú vitað, að það sé hún? Eg réði henni að fara til frænku sinnar í Connecticút. Það getúr verið að hún sé þar." „Hellinger, húsvörðurinn, hefir tilkynnt okkur, að ekki sé um. aðra konu að ræða," svaraði Close, en er hann sá svipbrigð- in á andhtiForsythes, vék hann til hliðar. „Þáþað," mælti hann. „Þú mátt vera þar í þrjátiu sekúndur." Forsythe þurfti ekki einu sinni það, til þess að ganga úr skugga um það, hver var þar í rúminu." Anna lá þar rænulaus, og hjúkrunarkona var hjá henni til þess að athuga hjartslátt- inn. Wade sá í hvítar umbúðirnar á vinstri öxl Önnu. Hyorug- ur mannanna mælti orð af vörum, fyrr en þeir voru komnir fram á ganginn aftur, og Forsythe mælti ekki, af því að hann gat ekki komið upp neinu orði. Close virti hann fyrir sér. „Það er ekki orðið áliðið dags, en þú þarft samt að fá þér einn lítinn, lagsmaður," sagði hann ekki óvinsamlega. „Bifreiðin mín er hér fyrir utan. Eg skal gefa þér einn." Close mælti ekki orð til viðbótar, fyrr en Forsythe var búinn að hella' í sig óblönduðum gúlsopa af skozku viskíi. Þá spurði hann: „Hvernig stendur á. áhuga þínum fyrir þessu máli? Mér sýnist, að þú takir þér það býsna nærri, hvernig komið er, eða er það ekki?" „Hún er viðskiptavinur minn, og bróðir hennar var vinur minn. Hann féll í stríðinu." „Þú sagðir, að hún hefði leitað til þín, af því að hún hefði viljað gera erfðaskrá sína?" Forsythe kinkaði kolli. „Hún vissi, að hún var í hættu stödd," svaraði hann, „ef hann kæmist að því, hversu mikið f é hún ætti í banka." „Og þú heldur þá, að hann hafi komizt að því?" _ „Eg veit það ekki, mér er alveg sama. Setjum syo, að hún hefði orðið honum að bana. Annars er það mikilsvert atriði, að hún á dreng, sem hún elskar meira en lífið sjálft. Hvers vegna átti hún að reyna að fremja sjálfsmorð?" „Þegar það rann upp fyrir henni, hvað hún hafði gert--------" mælti Close. ' '' • ']¦¦-'?*!*1 „Veytu ekki með þessa vitleysu! Hafi hann ógnsð henni með byssu, þá hafði hún ærna ástæðu til að vara í sömu mynt." „Vissi hún um vírstrenginn, sem festur hafði verið fyrir ofan stigaskörina?" „Eg sagði henni ekki frá því, hvernig búið hefði verið um haná. Það getur verið, að Hellinger hafi gert það. Það er ósennilégt, að Jamison hafi gert þáð, því að hann þekkti hana ekki." ' , • ' „Jamison?" hafði Closé eftir hönum. „Það var maðurinn, sem kallaði á. Hellinger, var það ekki?" „Jú, hann býr á hæðinni fyrir ofan. Kvöldið, sem Anna datt, kom: hann' hlaupandi ofan stigann og datt sjálfur um vírinn. Hanhmeiddist talsvert. Eg geri ráð.fyrir, aðhann^sí i%ki taúinn a#jafna sig fyllilega ennþá." . ,: : 'Éh þessu miðaði ekkert áfráih meðíþfssu móti. Close leit á armbandsúrið sitt. „Eg verð að fara," mælti hann. „Kanasóknarstofan ætti nú að; vera búin að gera samanburð á kúlunum, Það er svq sem enginn vafi á því, hver árangvirh'n verður. Þær eru vitanlega báðar úr söm.u skammbyssurim — sjálfvirkri rneS hlaup^/fdd 3iS. Hann átti byssuna. Ræstingakonan hafði séð hana í skúffu þar.."' '-" „Hvað um fingraför á hnni?" spurðí Wraie. „Það featir ekki fingraför á þessiur;. í:\!-;,keftuöl,. sem, eru öli með skorum sitt á hvað," svaraði Close. „Það eni einhver. för á gikknum, og verið að athujja.:þau í, ronnsc^iwstoíunni. Kannske við höfum eittlivað upp úr því. Það er þó engin þörf fyrir þau í raun og veru." Nú fauk allt í eínu 1 Forsythe. „Collier var versta bulla," sagði haan ofsalega. „Og þ-u hefu- gött af því að vita þaðs að könan, sem þú ætlar að gera svo ákveðna tilraun til þess að koma í rafmagnsstólinn, er kurteis kona, sem ekki má vamm sitt vita." Close virti hann vandlega fyrir sér. „Eg er ekki að reyna að troða neinum í stólinn," sagði hann. ,;Eg geri aðeins skyldu mína. En það kemur þó fyru- á beztu bæjum, að menn fara út af brautinni þröngu." Forsythe fannst hann hafa hegðað sér heimskulega. Það var vitleysa að reita Close til reiði, og það rann líka upp fyrir honum, að hann þurfti að vinna verk sitt. „Afsakaðu," rsagði hann afsakandi. „Eg lét skapið hlaupa með mig í gönur. Það er annað atriði, sem þarf að athuga. Hún á nákomna frænku í Connecticut. Það ætti einhver að hafa tal af henni. Eg held, að það sé einhvers staðar uppi í sveit, svo að verið getur að hún yiti ekki um það, sem gerzt hefir." „Veiztu, hvernig hægt er að ná sambandi við hana?" „Kannske hægt sé að finna nafn hennar og heimilisfang í íbúðinni. Hún skrifar þeim kannske." Eitthvað rumdi í Close, en síðan bauð hann Forsythe í bíl sinn og þeir óku til íbúðarinnar. Þar var lögreglumaður á verði eins og við sjukraherbergið, og létti honum mikið, þegar Close sagði he«um, að hann mætti bregða sér frá. „Eg fæ sveitarforingjanum lykilinn, OfHara," sagði Close. ,Við erurri búnir hér. Eg geri ráð fyrir, að allt hafi verið með kyrrum kjörum?" O'Hara glotti. „Já, síðan blaðamennirnir fóru," svaraði hann. „Einn þeirra skildi eftir skilaboð til yðar. Það var einhver, sem bað um, að hringt væri til Connecticut." Close tók miðann, sem lögregluþjónninn rétti fram og las hann upphátt: ; „Gömul kona hringdi úr númeri því, sem skrifað er hér fyrir neðan. Eg sagði henni ekkert, þvi að eg vil ekki bera ábyrgð á því, að öldungar fái hjartaslag." „Vitið þér, hver skildi þenna miða eftir, O'Hara?" spurði hann svo. „Það yar maður frá Daily. News, held eg. Eg veit þó ekki, hvað hann heitir." Þegar. inn var komið, reyndist íbúðin í röð og reglu í alla staði — að undanskilinni setustofunni, þar sem blóðflekkirnir v»ru orðnir brúnir á gólfteppinu, en auk þess hafði fingrafaradufti verið stráð hingað og þangað, og blossaperur Ijósmyndaranna lágu eins og hráviði á gólfinu. Forsythe fylltist viðbjóði, er hann sá þetta, en Close lét sér hvergi bregða, enda ýmsu vanur. „Þetta er snotrasta íbúð," sagði hann. „Hún hefir verið mjög snyrtileg." ,;Ég var búinn að segja þér, að þetta var kurteis, memrtuð kona," svaraði Forsythe gremjulega. „Það kemur auðvitað fram í öllu, sem snertir hana." En aHt virtist koma heim við kenningu Closes — jafnvel krítarmerkin, sem sett höfðu verið, þar sem skothylkin, er þeytst höfðu úr byssunni, höfðu lent á gólfinu — við hliðina á þeim stað, þar sem Anna hafði legið, þegar hún fannst. For- sythe litaðist um, og rifjaði upp fyrir sér, þegar hann sá hana síðast. Þrátt fyrir allar sannanir, sem. virtust fyrir hendi, fannst honum óhugsandi, að hún hefði myrt eiginmann sinn og reynt síðan að ráða sér bana. Það kom ekki til mála. Alls ekki. Fred Collier var trúandi til að myrða hana — ekki öfugt. „Þetta hefir viljað til með þeim hætti," tók Close til máls, „að þau stældu, eða hann. var að úthúða henni. Hann hefir kannske verið með byssu. Við vitum það ekki. Kannske hann hafi hótað A kvöldvöikuiiiti. Fyrr á tímum kom það fyrh- orðum sínum (í ræðunni) til einstaklinga, ef þeim bauð svo við áð horfa og tilefni var. Þá var það einn sunnudag að ung- ur maður var í kirkju, sem hafði setið yfir spilum liðlanga nóttina. Hafði hann þá lagt spilin innan í vasaklútinn sinn og stungið þessu í vasann. í kh-kjunni sat hann uppi á svöl- um og alveg andspænis prest- inum í stólnum. Meðan á ræð^ unni stóð tók hann að syfja. Hann tók þá vasaklútinn upp úr vasa sínum í hugsunarleysi og sjá: SpiUn hrundu víðsveg- ar! Presturinn'; yar góðsamur maður bg ávítaði hann ekki en SSgpi.rf-^iHúníh^fir verið hálf- ilia-bundin ímrriabókin þín pilt- ur minn! • , Maður- smíðaði kvist, á. hús hérí bænum og þegar hann gerði reikning fyrir vinnu sinni var reikningurinn furðu hár. Var að þessu fundið og bent á ao klukkustundafjöWkua gæti ekki staðist. Sá sem athugaði reikninginn sagði: „Eftir þessu að dæma hafið þér unnið 35 klukkustundir á sólarhringn- um? Hvernig getur það verið?" „Já ég vil. segjarSeí" sagði smiðurinn. Qm éími 0aK~. Herkostnaðuriim. :: Frétt úr Vísi'1918: t,Það er.á- ætlað, að allur. herkostnaður ófriðarþjóðanna muni um næstu áramót nema fjörutíu milljónum sterlingspunda. —- Ríkisskuldir stærstu bandá- mannaþjóðanna eru taldai' 21000000000, en miðveldánna 9000000000 sterlingspund. Far|íegaflug. Úr sarna blaði frá sama tíma: ^ólksflutningaflugyél fór • tii- raunaferð með 35 farþega milli Comber-la-Vill og útborgar Parísar á mánudaginn, fram og aftur, og tókst ferðin vel." Sigurgeir SigurjóitssoD hœstaréttarlögmaður. Skrifstofutími 10—12 og 1—S. Aðalstr. 8. Sími 1043 Og 80950. GÉ%UM bætt við skóla- pilti í fæði og húsnæði. -— Hverfisgata 16 A. (801 SVART seðlaveski hefur tapazt. Vinsamlega skilist &. Þorfinnsgötu 12, I. hæð. — Neftóbaksdósir fundnar á- sama stað. (78L TAPAZT hefur skyrta^ (ihnpökkuð) í strætisvagn- inum Njálsgctta-T- Gunnars— braut. Vinsamlegast skiMst- Flókagötu 33, kjallara. (78S- GIFTINGARHRINGUR tapaðist í gær, semulega & Laugaveginum. — Merktur. Vinsaml. hringið í síma 5739., (832- HANDÍÐÁ- OG MYND- LISTASKÓLmN. Kvöldnámskeið í teiknun og; meðferð lita byrja. um helg- ina. Kynnið yður hin hag-- stæðu kjör og nýja endur- bætta tilhögun kennslunnar.. Uppl. í skrifstofu skólans,- Grundarstíg 2 A, kl. 10—12» árdegis (sími 5307) og kl^ 4—7 síðd. Sími 80164. (738: mwéðm fA OSKUM eftir góðum fóst- urforeldrum fyrir dreng á L ári, í vetur eða eftir sam— komulagi. Tilboð skilist afgr. Vísis, merkt: „Strax — 386"' fyrir- hádegi á laugardag.. (831 VIKINGAR! Handknattleiks- menn. Fyrsta æfing;; á föstudag kl. 8.30" að Hálogalandi. Æfingataflan í vetur- verður sem hér segir: ¦* Súnnudaga kl. 3.30 IH„ flokkur; Miðvikudaga kL 6.50 IIL- flokkur og kí. 7.40 Meist-- ara-, I. og II. flokkur. Föstudaga kl. 8.30 Meist- ara-, I. og II. flolckur. Mætið vel og takið með^» ¦ ykkur: nýjá..félagá. ¦ ' ¦ Nefndin. : A. D'.'::— ¦¦¦ Fyrsti. fundv.r í'. kvöld kl. 8,30.. Sr. Magnús^ Runólfssori talar. hi AlL'r karlmenn velkoirm— ir. ' .K. K- i\ - MEISTARA FLOKKUR. Æfmg í kvöld kl. 6 á íþrótta— vellinum. ' -¦¦'-i ; SÍDASTI LEIKUR W.. flokks mótsins verður háður í kvöld kl. 6.15. Bikariwv. afhentur á eftir til sigurveg- aranna. ,,.__J_I

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.