Vísir - 25.02.1957, Blaðsíða 10

Vísir - 25.02.1957, Blaðsíða 10
I — 10 VlSIR Mánudaginn 25. febrúar 1957 ¦ n m m 1 *B •- ¦¦¦¦ EDISOftl MARSHALL: ¦¦¦¦ ¦¦¦¦ ¦¦¦¦ WtHÚUNHH 60 JHHHHHBflHBHEHBflBBHHHiHHHflHBflHEHflflflflHHI ~"reisti hér í hinum þéttbýlu héruðum þar. Ég braut heilan um það, hvernig færi um Egbert í þessum umbrotum. Það var ekki liklegt, að hann gerði miklar rósir þar. Mitt hlutverk yrði að halda áfram til Ouse, fara yfir ána frá York, sjá um, að Aella fengi engan liðsauka frá suðri og bíða eftir Hasting. Þegar ég var í Bourne, benti Kitti, sem alltaf hafði augun /ivjá sér, mér á, hvar bátur kom. Fjórir menn voru á honum og þeir höfðu uppi hvítan fána, sem var siður kristinna manna, þegar þeir fóru með friði. Ég tók hvítan klút, sem Alan hafði um hálsinn og veifaði honum. Foringi þeirra, þrekvaxinn náungi í herklæðum, sem minnti mig á búning hermanna Aella, gekk á land og féll mér til fóta. — Stattu á fætur, sagði ég, eins og ég væri enskur barón. — Ég er Gunther, foringi í lífverði konungsins og ég er með skilaboð frá Aella til Ogiers hins danska, — Ég mun taka á móti þeim. — Við hirð hans er persöna, sem þú metur mjög mikils. Ef ' þú ferð í suðurátt eða austurátt eða vestur til Mercia mun hún halda lífi, en ef þú ferð í norðurátt mun hún deyja. Og hann bað m\é áð'fá þér þetta til jarteikna. Hann rétti mér ofurlítið nisti. Ég ópnaði það og bjóst við að finna þar stóran gimstein. En í þess stað lá þar stór hárlokkur. — Segðu Aella, að ég muni herja í norðurátt, og ef hann fái mér í hendur eiganda þessa lokks heilan á húfi, muni ég láta mér nægja að höggva af honum höndina, en ef hann skerði eitt hár enn á höfði hennar, muni hann hljóta sama dauðdaga og Ragnar. Sendiboðinn og menn hans réru burt. Ég hélt áfram norður ""á bóginn og innan skamms kom annar sendiboði frá Aella. — Húsbóndi minn, konungurinn, bað mig að færa þér þetta Og hann rétti mér ofurlitlar öskjur úr eik. Menn mínir horfðu á mig. Þegar ég opnaði þær féll lítill hlutur á jörðina. Það hafði lit en ekki lögun ofurlítillar perlu. Ég mundi eftir brosi Morgana. — Bróðir Godwin sagði mér, að hann ætlaði að senda hana með hópi pílagríma til föður hennar, Rhodri konungs í Wales, sagði ég við Alan. — Það hlýtur að liggja þannig í þessu, að Aeila hafi ekki viljað sleppa henni, sagði skáldið og leit til jarðar. Ég minntist þess, hvernig hann hafði blekkt ckkur í sam- bandi við Rómaborg og lyfti hendinni til að slá hann, en þá - mundi ég eftir söngvum hans og lét höndina síga aftur. Ránsflokkur frá okkur fór í rændum bátum til að ræna Swineshead. Þar var klaustur og munkarnir, fimmtíu talsins, snerust til varnar, þegar átti að ræna klaustrið,- en voru allir drepnir. í borginni Sleadford, hinum megin við við Witham fljót, rændum við biskupsbústaðinn og drápum aila, sem ekki i'lýðu. Þegar við komum að borginni Lincoln, kom einn sendiboðinn eim á fund minn. — Aella, konungur Norðimbralands, biður Ogier að snúa við, sagði . sendiboðinn við mig. — Og hann sendir >ér hér með .síðustu aðvörun. Hann rétti mér ofurl'ítið silfurbúið skrín. Ég opnaði það ®g á lítilli sessu í skíninu lá kvenmannsfingur. Ég minntist handar Sendiboðinn flýtti sér burtu. Ég fékk Kitti skrínið og bað hana a$ gæta vel innihaldsins. — Áfram, sagði ég við Hrólf, sem var mín önnur hönd. — Við förum skammt áður en við tjöldum til næturinnar. Við þurfum að komast á þurrt. Líttu á skýin. — Himininn er þungbúinn. En ég sé þorp framundan. Þar getum við legið undir þaki í nótt, — Við gerum það. '•" **-*'«** ' , " «*~ — Eg sé einnig bræðraklaustur á bakkanum hjá Lindis. Ef kviknaði í því, heldurðu þá ekki, að guð kristinnar manna sendi regn af himnum til að slökkva í því? — Munkarnir mundu áreiðanlega greiða ríflegt lausnargjald til að fá að vera í friði. — Þú þarft ekki nema um hundrað menn til að sækja lausnargjaldið. Rolf safnaði saman mönnum og þeir lögðu af stað með vopn og eld, til að kveikja í. En meginherinn hélt áfram inn í þorpið. Um það leyti, sem eldarnir til matseldar tóku að brenna, varð myrkt úti og regn tók að streyma úr loftinu. Þegar aldimmt var orðið, sást fyrsti bjarminn frá klaustiinu. — Ef Aella drepur Morgana, mun ég rista honum blóðörn — Þarftu ekki að framkvæma neitt milli þess sem þú drepur og síðan læt-ég»fallast á sverð mitt, sagði ég við Kitti. hann og sjálfan þig. — Jú, tvennt. Annað er að drepa Hasting, svo að hann verði mér samferða til Heljar. Hitt er að skera þig á 'háls. —: Ég mundi eiga erfitt með að gera það sjálf, og ég vildi helzt ekki, að neinn annar gerði það. — Vertu óhrædd. Ég skal gera það. En hvað um Kuola? — Hann er frændi minn og ég er viss um, að hann vill ekki lifa eftir að við erum horfin. — Alan verður að lifa og yrkja um mig. En hvað um Sendl- ing? — Hann kann ekki að yrkja og syngja söngva, né hiusta á þá heldur. Hann geymir ef til vill minningar um gamla söngva. Ég held, að hann verði að fá að lifa. 2. í sama bili kom Hrólfur að dyrum mínum. í bjarmanum frá eldinum sá ég, að hanrFvar náfölur. — Ég er hræddur um, Ogier, að ég færi þér vondar fréttir. — Ertu hræddur Um það, eða ertu viss um það? talaðu ljóst. — Ég veit ekkert annað en það, sem ég sá og heyrði. Það er þitt að dæma um, hvort það er illt eða gott. Þegar við komum nálægt klaustrinu, sagði Offa mér, að riddaraliðssveit væri í skóginum á bak við. Hann er haukfráum, eins og þú veizt, en ég sá ekkert fyrir myrkrinu og hafði í huga að ráðast á klaustrið og flýta mér svo hingað aftur til að losna við rign- inguna. En við sáum brátt, að þetta var ekki líkt neinum klaustrum, sem við höfðum séð áður. Engir kuflmenn komu út í gluggana og' enginn hvítklæddur ábóti kom á móti okkur með bjöllu í annarri hendi og kerti í hinni. Þar var enginn nema gömul kona í gráum kjól, sem bar silfurkross. Við gátum ekki skilið orð hennar, og þegar við ætluðum að brjóta upp hliðið, urðum við þess varir, að það var ólæst. Þegar inn var komið, sáum við engan karlmann, en nokkra tugi kvenna, sem allar voru í gráum kuflum og krupu í bæn. — Þetta hefur verið nunnuklaustur, en ekki munkaklaustur. Hvað skeði svo? Þegar við komum inn sáum við þessar gráklæddu konur, sem allar sungur ömu bænina og grétu. Við höfðum ekki brjóst í okk- ur til að misþyrma þeim, en tókum að kveikja í. Þá kom ung kona, hverrar líka ég hef aldrei séð, fram úr herbergi, klædd hvítum kjól og ávarpaði mig. Ég skildi ekkert af því, sem hún sagði nema það, að hún nefndi þig. — Ertu viss. — Margir okkar heyrðu það. Það var ekki um að villast. Hún stóð þarna stolt og fögur, horfði á mig og spurði einhverrar spurningar, sem endaði á „Ogier hinn danski." — Hvernig voru augu hennar lit? — Ég sá aðeins, að þau voru mjög skír. En augabrúnimar voru svartar og hárið lika. — Var hún feit eða mögur, hávaxin eða lágvaxin? W ¦-=0 fc*vö*2*il*v*ö*k*u*n*n*í Tékkneskur verkamaður fór á kjörstað og var fengið í hend- ur innsiglað umslag, sem honum var sagt að innihéldi kjörseðil- inn. Þegar hann braut umslag- ið til þess að skoða kjörseðilinn, reis einn úr kjörstjórninni á fætur og mótmælti „En eg verð að vita hvern eg er að kjósa," sagði verkamaður- inn undrandi. „Ertu frá þér maður," hróp- aði sá úr kjörstjórninni. „Veiztu ekki að þetta eru leynilegar kosningar." • ! 1 Læknisskoðu var gerð á þeim, sem kallaðir höfðu verið til þjónustu í rauða hernum. — Eg er of feitur og er því algerlega óhæfur til herþjón- ustu, sagði sá fyrsti. ¦— Félagi Malenkov er líka of feitur, en samt getur hann gegnt skyldu sinni við ríkið, sagði læknirinn. — Eg er orðinn of gamall til að fara í herinn, sagði annar í röðinin. — Félagi Búlganín er líka kominn til ára sinna og ekki hindrar aldurinn hann í að þjóna landi sínu. Sá þriðji, sem skoða átti, heyrði á samræður himia fyrri og sagði: Talið gætilega læknir^ eg er fáviti hvíslaði hami. Ungverji^ sem hafði gaman af því að hlusta á útvarpið Voice of America 'var kærður fyrir leynilögreglunni. Nokkru seinna er hahn var að hlusta á Ame- ríkuútvarpið var hurðinni hrundið upp og inn ruddist lög- réglumaður. Maðurinn, sem hafði haldið á fiðlu í hendinni, byrjaði að leika á fiðluna af fullum krafti þegai- hann varð lögreglunnar var. — Jæja félagi, hvað ertu að spiia á fiðluna? — Félagi, lögreglumaður, eg er ekki að spila neitt, eg er að trufla útvarpssendingar Voice of America. C. £. SumuífhA -TARZAW- 2299 Hinir fífldjörfu hermenn leidau nú .'..^^jxestana og læddust í áttina til her- búða Arabanna. Aiit i einu stanzaði Tarzan og gaf hinum hljóðlega merki. Þeir voru komnjr þar sem hermaður stóð á verði og ef hann væri ekki drepinn hljóðlaust gátu þeir átt það á hættu að hann vekti Arabana og þá'vaí úti um félagana.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.