Vísir - 25.03.1957, Blaðsíða 10

Vísir - 25.03.1957, Blaðsíða 10
10 vlsm Mánudaginn 25. marz 1957 • • • • • • • • / ANRNE3MARNMR * EFTIR «11 81 MOORE • • • • • • • • • • • • • • • • Um leið og hann gfekk fram hjá svefnherbergisglugganum sá hann út undan sér smettsið á Jenny gegnum regnvotar rúð- urnar. — Hæ, Jenny! hrópaði hann. — Hvar er Piper? Hún hafði áreiðanlega heyrt til hans, &n hún kom ekki aftur fram að glugganum. Tarma var skrítiö. — Heyrðu! kallaði Natti. — Segðu Piper, að ég hafi fundið vagninn hans hér uppi á veginum. Það lítmr *t fyrir að krakkar hafi hnuplað honum. Ég kom með hann. Ekkert svar innan úr herberginu. Nat lagði af stað niður til Cowrie Cove. Þaðan hafði Eddi labbað heim til Pipers, náð í vagninn og farið með hann ofan eftir. Og skyndilega datt Natta í hug, að Piper væri þar neðra, Nat lagði af stað niður til Cowrie Cove. Þaðan hafði Eddi labbað heim til Pipers, náð í vagninn og farið með hann ofan eftir og skyndilega datt Natta í hug, að Piper væri þar neðra, þangað hefði hann fyrst rakið förin. Og ef til vill hefði hann nú fundið bát Edda. Hann tók að hlaupa ofan veginn. Hann sá Piper fyrr en Piper hann. Hann gekk þreytulega upp veginn með byssuna sína. Natti beið þangað til hann var kominn nærri. Þá kallaði hann: — Hæ, Piper! Piper hrökk við. Hann stökk út af veginum, horfði ráðvilltur kringum sig og miðaði svo byssunnni í brjóst Natta. — Hvað! sagði Natti undrandi. — Hvað gengur að þér? Það er bara ég. — Nú, hver fjandinn er þetta? hreytti Natti út úr sér. Hon- um fannst hann vera búinn að fá nóg. — Hvað er eiginlega að þér gamli göltur? En eitt er víst. Vagninn þinn skal fá að grotna niður áður en ég ek honum heim til þín aftur. Natti var orðinn fokreiður. Fjandans klaufi gat hann annars verið að muna ekki eftir þessu með stóru sporin. Ha»n sneri baki að Piper og lagði af stað niður að voginum. Þegar hann var að komast í hvarf, heyrði hann Piper kalla eitthvað. i — Hvað viltu? kallaði Natti án þess að snúa sér við. — Ég vil ekkert hafa með þetta að gera, kallaði hann. — Ég var bara að leíta að vagninum mínum og reyndu að halda þíg frá húsinu mínu, þú og þitt hyski. Hann sneri sér við og steytti hnefann ógnandi. Natti leit við og stóð og hoffði á eftir honum. Þetta var ein- kennilegur og óskiljanlegur fjandskapur. Piper hafði séð eða heyrt eitthvað þarna neðra. Og hann vissi að Natti var á einhvern hátt tengdur við það. Ef til vill hafði hann séð til Edda í gærkveldi. Og í myrkri erum við Eddi líkir. En Eddi var kominn með slaegg. ¦ . Hvar, sem það var, seufPiper hafði séð, þá kaf * það gert hann hræddan. Eða eitthvað var það. JJP $> | k*v«o«l*d«v*ii*k*u*n*ii«i Læknirinn spyr sjúklinginn; „Hvernig er það? Ef eg teldi uppskurð nauðsynlegan, mund- uð þér þá geta borgað?" Sjúklingurinn svarar: „Má eg spyrja yður. læknir góður: Mynduð þér telja upp- skurð nauðsynlegen ef eg gæti ekki borgað?" Tvær leikkonur ræddu sam- an, Önnur nýllði, sem var rétt að byrja að spreyta sig á leik- Vegurinn skiptist nú í þrent hjá stórum hól. Aðalvegurinn lá beint niður að ströndinni og n*ð fram sjónum. Svo lá gata til 1^^,^ hínVoVkln og'reynd vinstri út á skóglendi eitt. En þriðji vegurinn, sem var rakur Þær ^^ um feeima Qg & og sendinn, lá niur að Cowrie-vogi. Natti fór fullnratt og lenti fyrst um ^.^ ^^ ^? út í vatnið. Það var varla nema ein leirhola hér og hann þurfti gtutta Qg s^ ^.^ Qg lokg endilega að lenda í henni. Sem betur fór hafði hann haft vit snerist samtalig um það) fiem á því að fleygja frá sér byssunni. allar konur tala ^. Karlmenn. Cowrie Cove var lítill vogur. Það var flóð núna og talsverður )Eg er sannfíerð um bað <i öldugangur. Það .var því lítil sandræma við sjoum. í norð- sagði su ung^ ^ þegar ^ vesturátt var hár bakki og hinum megin við hann var flæði- kemur til ^ ba eru bað hirj. engi, sem náði langt inn í landið. Vogurinn hinum megin andlegu yerðmæti konunnar, við Cowrie-eyju var breiður, en grunnar, nema állinn, En það. sem maðurinn g€ngst fyrir að varð að þekkja álinn. Vita hvar hann var. lokum." Jæja, Eddi þekkti álinn vel. Pabbi hafði kennt honum það ^ Má vel y^„ sagði gu eldr- og þeim Natta báðum. Natti, Eddi og pabbi höfðu fiskað og og brosti um leið biturlega fin veitt á þessum slóðum. Þeir höfðu veitt fisk, skotið endur og mer hefir alltaf virztj 'sem veitt mink og moskusrottur í gildrur á þessum slóðum. Þeir karlmennirnir komi venjulega þekktu líka — og engir betur, stígina þrjá, sem lágu gegnum seint auga á andlegu verðmætin. flæðilandið. i Ef til vill vantar þá líka smá- Vogurinn sjálfur var óvenjulega djúpur. Þangað barst enginn S}a- sendur og þar var hægt að leggja freigátu, ef skipstjórinn hefðil. ^ r ratað inn álinn. Það var ágætt að lenda þar fyrir þann, semj . - Ég sé hver það er. Piper lét byssuna síga, en beindi henni' vildi dyljast, eins og Eddi. Natti hugsaði með sjálfum sér, að: L tinu glstlhusi x ^>s Angeles ekki myndu allir þora að sigla inn álinn að næturlægi. Bátur- ^ar það við fynr nokkru að ung inn hlaut að vera hér einhvers staðar. 'stulka kom l»"«aB inn og bað En þar var enginn bátur sjáanlegur. Hvergi. | um að meSa *g* ^ unnusta , . . „.,.,,, »„j. „.'sinum, sem bjo i gistihusinu, Hann sá aðeins mota fynr voginum. Ekker sast a strondinni ^ .^.^ ^_ ^^ nema stöku rekatré. Hann gekk fram með allri strondinni | .^. vanda til höfugverkjar Ef til vill hafði Eddi, vegna þreytunnar, gleymt að festa ^ ^ ^ - ^* — Ef þú ert það ekki, þá ertu að minnsta kosti mjög skrítinn. bátinn og hann síðan rekið burtu. En, biðum við. bumt at aurn-1 ^^ ^^ ^ ^. ^ 3^^, Bæði þú og Jenny hagið ykkur einkennilega. Hún faldi sig um á fótum Edda hafði áreiðanlega verið úr flæðilandinu. Hann töfluúr tösku sinni Qg gleypti" þó að Natta. — Jæja, beindu þá byssunni i aðra átt, sagði Natti óþolin- móðlega. Ég gæti hvort eð væri verið búinn að ráða niðurlög- um þínum tvisvar, áður en þú gætir hleypt úr henni skoti. Þú lítur út, eins og þú sért dauðhræddur. — Ég er ekki hræddur. En starfsmaður gistihússins, fyrir mér. Hafa mér vaxið horn? I hafði því sennilega farið með bátinn upp í Salt mýrarlæk. — Þú getur haft bæði horn og klaufir fyrir mér, sagði Piper Vissulega! Kjáni gat hann verið að láta sér ekki detta þetta sem var þarna nærstaddur og tók að ganga í sveig fram hjá Natta, en sá síðarnefndi horfði í hug. Eddi hafði svo þungan farm, að það var ekki hægt að taldi, að stúlkan myndi hafa á hann með undrun. | flytja hann upp brattan bakkann upp frá voginum. Hann hlaut'gjgyp^- eitur> og bar sem slikt: — Það er engin ástæða fyrir þig að vera reiður við mig út að hafa farið upp ána og lent þeim megin, sem fenin voru. j gat komig 00rði á hið ágæta af vagninum. Ég fann hann uppi á veginum og gerði þér þann Natti starði á ármynnið. Það var mjög grýtt og strendur gistihús, ef stúlkan fremdi greiða að draga hann heim til þín. Það er allt og sumt. Ég skildi þess klettóttar og þarna við ármynnið myndaðist næstum því sjálfsmorð í biðsal þess, kallaði hann eftir hjá vagnskýlinu þínu. Ég býst við, að einhverjir foss. Nat hafði alltaf haft gaman af að athuga skipti flóðs og nann a íögi-eglu í skyndi. Og' strákar hafi hnuplað honum. | fjöru við Salt mýrarlæk. í fyrstu lá vatnið spegilslétt, en þa tjóuðu mótmæli stúlkunnar — Það virðast hafa verið stórir strákar, sagði Piper og svo fór það að hreyfast, þangað til það varð ein hringiða. j í engu, heldur var hún dregiii benti á sporin. I Natti gekk fram með voginum og klifraði upp klettana við naugug viljug inn í lögreglu- —Það veit ég ekkert um, sagði Natti. — Ég bara fann hann. ármynnið því næst gekk hann upp eftir flæðilandinu. Þar kom bíl og ekið með hana á ofsa- Það er allt og sumt. Ég ætla að labbað niður að víkinni og vita hann auga á för. En allt í einu þrutu sporin, eins og sá, sem hraða til næsta sjúkrahúss. Þar hvort ég kem ekki auga á fugl. ! förin voru eftir, hefði orðið uppnuminn. | var ólyf janin dæld upp úr Piper var nú kominn fram hjá honum á veginum. Hann hélt Fyrst hélt Natti, að hann væri orðinn geggjaðui-. Svo sá hann henni, en þá kom í ljós, að áfram að smokra sér burtu og bilið stækkaði milli þeirra. allt í einu, hvað hafði skeð. stúlkukindin hafði sagt satt, og — Það eru engir fuglar þar neðra, sagði hann. — Það er Einhver hafði tekið flatan planka eða eitthvað þess háttar nú ér heiður gistihússins orð- telgangslaust að fara ofan eftir. Hafðu þig heim. I og lagt yfir sporin. Það hafði verið gengið á plankanum þangað inn næsta vafasámur. £ %. £utl'QU(fkA -TARZAM- 2.323 Þau þutu Ut í myrknð á hinum íráa gæðingi eins hratt og hann gat farið;;.og,.þegar þau: hugðust vera úr- allri hættu námu þau staðar. Þá birtist þarna útiwí' miðri eyðimörk- unni ógurlegt karlljón í' vígahús og virti fyrir sér. með grænum, augun>; auðvelda bráð.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.