Vísir - 02.11.1957, Blaðsíða 4

Vísir - 02.11.1957, Blaðsíða 4
4 Vfl SIB Laugardaginn 2. nóvember 1957 wwswm DA6BLAÐ Vísir kemurút 300 daga á ári, ýmist 8 eða 12 blaðsíður. Ritstjóri og ábyrgðarmaður: Hersteinn Pálsson. Skrifstofur blaðsins eru í Ingólfsstræti 3. Ritstjóraarfkrifstofur blaðsins eru opnar frá kl. 8,00—18,00. Aðrar skrifstofur frá kl. 8,00—18,00. Afgreiðsla Ingólfsstræti 3, opin frá kl. 9,00—19,00. Sími: 11660 (fimm línur). , | Útgefandi: BLAÐAÚTGÁFAN VÍSIR H.P. Vísir kostar kr. 20,00 í áskrift á mánuði, ,.".;' kr. 1,50 eintakið í lausasölu. Félagsprentsmiðjan hl. föiirkýa o*jf iriíwnál: Qrelcjandi vegir. Þrátt fyrir vinstri stjdrn. Tvö kvöld í þessari viku hefir ríkisútvarpið flutt fregnir frá fréttariturum sínum úti j um landsbyggðina, og höfðu ! þéssir menn sömu sögu áð segja hvor í sínu lagi. Sú saga var á þá leið, að í byggð arlögum þeirra steðjuðu nú að mikil vandræði, svo að atvinnuleysi gerði vart við sig. Og það var tekið fram um ástandið.á öðrum staðn- um að minnsta kosti, að- þar 1 væri nú verr ástatt í at- ; vinnumálum, en verið hefði um langt árabil. Staðdr þess- ir eru Stykkishólmur og Ól- afsf jörður, þar sem býr dug- | andi fólk, er kveinkar sér ekki að ástæðulaust. Iiesandinn getur reynt að gera sér grein fyrir þvi, hvaða $ tónn mundi heyrast í blöðum kommúnista ög fyrst og t fremst í Þjóðviljanum, ef' \ „íhaldið" væri aðili að rík- \ isstjórn um þessar mundir. Ætli þess væri þá ekki kraf- izt, að ihaldið 'skammaðist' til að gera eitthvað í málefnum f hinna aðþrengdu byggðar- laga, svo að menn þyrftu ekki að svelta heilu hungri eða jafnvel horfalla? Vitan- lega mundu kommúnistar grípá íækifærið til að gera í kröfur — og svo mundu kratagreyin taka undir, því að einsöngvarar þora þeir aldrei að vera — en nú er þagað. Fyrsta loforð núverandi stjórn- ar var að sjá öllum landsins börnum fyrir brauði með þyí að veita öllum atvinnu, sem henni þyrftu á að halda. Lengi vei höfðu menn nóg V að gera, en það var aðeins meðan gætti starfa síðustu ríkisstjórnar, þegar áhrif- anna fór að gæta af hinni, varð sú breyting, semvar efni útvar-psins í fréttir fyrri hluta vikunnar. Þá var allt í ' éinu svo komið, að ekki var. nóg að gera í siávarþorpum Guð ¦hefar'-' ekki sagt manri- ¦kynssöguna'fyrir íram. Það var ekki köllun spámanna hans að gera það. -Guð flutti fyrir tnunn þeirra fjolmargar viðvaranir, sem urðu áþreifaniegur veru- leiki, þegSr þeim var ekki sinnt. Svo var um það, sem spámenn boðuðu um afleiðingar fráfalls þeim, það er aldrei mun afmáð verða" (Jes. 56,5). Viðvaranir Guðs er sannar, fyrirheit hans eru sönn. Guð skaí reynast sannorður. Og hvort sem hann talar í varnaðar skýhi eð'a örvunar, eru orð hans skýr og auðskil.iánleg. Vítin, sem varað er'við, éru staðreyndir. íyrirheit- og syndar. Og eins var um það, yin. sem brugðið er upp, eru stað- sem Kristur sagði um afdrif Jer- {reyndir. ,En hvorugt er ílutt nn -í úti um landið og þó hefir ríkisstjórnin einmitt kapp- kostað að binda alla fiski- menn við veiðar fyrir sovét- stjórnina. Það mun vafalaust ekki á þyí' standa, að stjórnarblöðin rjúki til og tali.um ógæftir, og aflaíeysi. En því er til að svara, að síðustu ár hefir oft [ verið ógæftasamt hér við land, svo að bátar hafa ekki' komizt á miðin um skeið, og hefir þó ekki verið talað um,' að verulegir erfiðleikar : steðjuðu að, því að menn hafa haft, næga og góða, at- vinnu að undanförnu. Nú ,er það hinsvegar ekki náttúran, an, se mskapar ógæftirnar og aflaleysið, Nú er þaðj hinsvegar ekki náttúran,! sem skapar ógæftirnar og! aflaleysið, því að hvort' tveggja stafar af vesaldómi mannanna, sem ætluðu að vera miklir, en vissu ekki hvað þeir voru litlir. Þrátt fyrir allar kenningar kommúnista er það ósk allra manna — jafnvel „íhalds- ins" líka — að allir vinnu- færir,; mena hafi atvinnu. Lygi kominúnista um óskina um atvinnuleysi er hvergi 'tekin ýalvarlega;-' þar sem menn i hugsa,'á anna^ð b'orð Það er því harla hlálegt, ^að það iskuli einmitt vera í tíð ríkisstjórnar, sem hefur kom múnista fyxrr stærsta stuðn- ingsflokki sihn, að atvinnu- leysi skuli fára að gera yart við sig. Möhnum hlýtur að| verða-á að spyrjá hvort komj munistar sé haldnir þeirri' glæpsamlegu firru, sem.þeir! hafa hingað til kennt oðrum,.' að atvinnuleysi sé nauðsyn- , legt til þess að verkalýður- * inn treystir sér ekki til að segja' upp samhingum um kauþ pg kjör. Vegna þagnar kommúnista um vandræðin dettur almenningi þetta hel.zt -í hug. . , ... úsalem. Slíkar aðvaranir standa í ævarandi gildi og eiga erindi við hvern tíma, enda marg stað- festar af reynslunni. Og þau varnaðarorð spámannanna, sém gengu ekki eftir bókstaflega, eiga líka erindi við alla tíma, vegna þess að þau boða sístæð- an sannleika um þá ðgn, sem í því felst að rísá gegn Guði ög misbjóí&t gæzku hans. Sagan lýtur Guði. Hann er skilmála. Hvorugt ber að skiija sem íorspár, er þýddar verði með því að grafa upp lykil að dul- máli. Guð talar ekkert dulmál. En að frátöldu því einu; sem hann boðar um efsta markmið sitt með mannlífssöguna, er allt, sem hann segir um framtíðina, skilorðsbundið — það skírskotar til vilja mannsins, höfðar til af- stöðu hans. Ef Jerúsalem hefði vitað, hvað til friðar heyrir, hvað starfandi i henni i dæmandi rétt- -hefði þá orðið? Hún gat vitað visi og heilgandi náð, græðandi, ,'það, áttað sig, snúið sér. Börn- fyrirgeíandi, endurleysandi líkn ;hennar héfðu getað safnast að og mildi. Hún lýtur lögmálúm, sem láta ekki að sér hæða. Þegar syndin er íullþroskuð, fæðir hún dauða. Réttlœtið hefur upp lýð- Ínn, en syndin er þjóðanna skömm. En það er til afl, sem er voldugra en lögmálið, sterk- ara en syndini Guðs náð í Kristi Jesú. Það afl sigrar um síðir, uppræt,ir syndina, gjörir dauð- ann að engu. Þetta,er inntak þess, sem spá- menn,, og postular flytja í um- boði Guðs og I Jesú nafni. Én Guð hefyr ekki rakið söguna fyr- Jesú. Hann vildi það, en þeir ekki (Lúk. 13,34). Því grét Jesús yfir borginni, að hann vissi, að afstaða hennar og fall var ekki óhagganleg örlög, heldur sjálf- skaparvíti. Eyðing Sódómu var ekki fyrirhuguð á tiltekinni stundu þannig, að því yrði ekki haggað. Og Jónas spámaður var sendur til Ninive til þess að boða henni, að hún skyldi verða í eyði lögð að íjörutiu dögum liðnum (Jón. 3). En borgarbúar gjörðu iðrun og var þyrmt. Dómurinn yfir borginni var m. ö. o. ekki! irfram í stórum dráttum í orði! óafturkræfur — hann var aðyör- sinu þannig, að vér getum „tíma- j un en ekki ðrlagaspá. Og þegar sett" aðvaranir hans og fyrirheit' spámanninum mislíkaði, að orð Sfáturtíi allt árii. ' Hér.á landi hefir verið venja að ¦ telja sláturtíðina aðeins stutt tímabil á haustini en undan- I farin fjörutíu ár hefir.mönn- um lærzt, að þetta er mesti. mLsskilningiir, aðrir kunna betur í þessu efni. f stærsta. ríki veraldar er efnt tiislát- urtíðar, langan tíma eða skamman í senn, þegar þ.ann- ig liggur á þeim, sém yÖldih hafj^. Þ£ veiður. að; segja þáð eins og,það 'erl; að.ténn-hafa núverandi ; valdhafar e.ða , tkeppinautar um völdin ekki komizt með tærnár, þar sem .lærifaðir ¦•• þeirra, sæílar minningar, hafði hælana. En baráttan er éngan veginn á enda^ svoað énn er nokkur von til þess, að hinir nýju sýni; að þeir sé ekki eftir- bátar fyrírrennaranna, Vill- ekki Þjóðyiljinn taka þátt 'ii íigetTaun.um.það, hvérjiraf núverandi 'valdhöfum . í i og rejknað út, hvar komið sé þróun hennar og hvað sé frani- undan. Guð er sá herra yfir sög- unni og það frjáls i stjóm sinni, aðhann hvprki getur né vill kunngera 'rás atbúrðana: með sliku mótí. Sagan er ekld ráðin fyrirfram og því verðnr húh etúá sögð fyrirfeam. Ella væri ekkert frelsi til, heldur lyti aHt óhagg- anlegum ákvæSum. .Ef unnt yæri að segja fyrir „örlög þjóða", þá yæru þau þeim fastmælum bundin, að það væri méiningar- laust með öllu að vara yið, boða afturhvarf. Sú leið verður ein rakináður en hún er farin, sem er mörkuð af skapadómi og án þess að um aðrar sé að velja. Guðs orð bendír a veg lífsins og veg dajaðans og segir: Veldu þá Mfið! (5. Mós. 30,19). Mæti þéss- ará vega í lífi hvers manns, þjóða og mannkynsi eru mörg og hvert ' spor markar siná stefnu. Að"heyra'ög hlýða er að' byggjá á bjargi, að'dáufheyrast og óhlýðnást er'kviksyndi (Mattr 7,24^-27}. Spámenn eru bermálir uni það, sem við liggur, ef farnir éru vegir afbrota og óheEIá, eins og fyrirheit þeirra eru ótvíræð. Orð þeirra eiga sannalega" við nútímarin. Þáu eiga við alla tíma. „Þeir, sém vikið hafa frá mér, verða skrifaðir í duftið, því að þeir hafa yfirgefið lind hins lif- andi vatns, segir Drottinn (Jer. 17,13). ,JÍiMt nafn-vil ég gefa a si hans gengu ekki eftir og þótti heiðri sínum misboðið, opinber- aði Guð honum dáhtið,. sem hef- ur ekki svo litla þýðingu fyrir skilning á sögunni, á stjórn Guðs. Guð sagði orð, sem vega óendanlega miklu meira en allar þær tölur samanlagðar, sem spá- sagnamenn eru sífellt að. brjota heilann um og geyma yfiriéítt engar duldar forspár. Guð ságði: „Mig skyldi ekki taka sárt' til Niniye, þar sem eru meira' en hundrað og tuttugu þúsuridir manria og fjöldi af skepnum!". Orð spámannanna eru alltaf áð rætast. Ekki vegna þess áð þau séu forspár, seni rætist á líkan hátt og t. d. veðurspár Veðurstofunnar. Heldur vegna hins, að þau afhjúpa djúpstœð rök mannlegs lífs og túlka áf- stöðu Guðs i dómi og náð'. ,,En ekki er það yðar að vita tíma rié tiðir, sem faðirinn setti af sjálfs ¦síns váldi", segir Kristur (Pöst. 1,7). Hans er valdið yfir þroun tímanna og rás viðburða. Og hann áskilur sér einum að vita, hvað framundan er, því að hann hefur máttinn til þess að stýra „örlögum þjóða" með sífersku móti. Hann einn hefur yfirsýn yfir hið.stóráPtafl heimssögunn- ar og hann leikur á þvi taflborði með fullkomnum yfirburðum, frjálsum og sifellt óyæntum. Það þarf rýmri hugi og skyggnari augu en vor til þess ,að getaj skilið taflstöðu hans og sagt fyrir um komandi leiki. Hans vegir eru ekki vorir vegir og hans hugsanir ekki vorar hugs- anir. Þegar Páll postuli hefur spkkt sér dýpst niður í gá,tur sðgunnar (Róm. 9—11), sér hanri Mpskyu verða enn lifandi eða óreknir í útlegð um þejtta ,le3rti á næsta ári :— eða í sláturtíðarbyrjun hjá pkkur? Sem bioðlegt, islenzkt biaðif; er Þjóð'viliinri vafalaust fús tií að taka:þátt i alík« ga^l1 ¦$&&*$ einn ^? W'r . Framhi& 5. síðu. „Útvarpshlustandi", sem endl,¦ um og eins á undangengnum ár» um h'ef ur sent blaðinu smápistla um ^útvarpið, síirífar á þessg leið: Vetrardagsla"áin. „Nú er búið að kynna vetrar- dagski'ána. Eg ætla mér ekki að kveða upp neina dóma um hana fyrir fram, það væri ekki sann- gjarnt, en eitt langar mig til að taka fram: Hún ber þess ekki vitni, að tekið sé nægilegt tillit til þeirra, sem vilja bæta útvarp- ið og auka menningaráhrif þess. Eg tek af ásettu ráði þannig tíl orða, að ekki hafi verið nægilegt tillit tekið til óska þeirra, — við- urkenni, að viðleitni komi fram í þá átt. Nú er það að vísu svo, að menn munu ekki á eitt sáttir um það, hvað muni bæta útvarp- ið. — Það er hætt við, að meriri leggi ekki sama skilning í orðið að bæta. Vafalaust er til þeir —• og það margir, sem telja útyarp- ið því betra, sem það er skemnrii legra að þeirra eigin smekk, og sé nú smekkurinn allur fyrir dægurlög og annað léttmeti,þarf enginn að efast um hvernig úfc- varpið ætti að vera að dómi þeiiTa, sem þannig hugsa og slík: an smekk*háfa. Með þessu er ég alls ekki, að halda því fram, aS dægurlög eigi engan rétt á sér; ; Úr hófi keyrir. Eg er þeirrar skoðunar, að úr hófi keyri með allt þetta dægur- lagaátvai-p -^ og að alls ekki sé vandað til þess sem skyldL I öðru lagi eru endurteknar allt of pft sömu plöturnar, svp að • jafn- velþeir, sem sjaldnast fá of mik- ið af dægurlagamúskik eru prðn- ir dauðleiðir á þeim, og í þriðja lagi er gert allt of lítið að þvi að velia beztu dægurlög ýmissa Ianda, og útvarpa hveriumflokk^ um sig, með góðri kýnningu. — Þj'óðlegri músik er ekki skipað- ur nægilega virðulegur sess. Bókmenntakynning. Márgir eru óánægðir með, að ekki sé gert meira að því að skiþulegar, að kynna íslenzkar bókmenritir frá öllum timum. jStofnun, sem hefur að sögn mörgum mönnum á að skipa yegna dægurlagaflutnings ætti að geta sinnt bókmenntakynn- ingu betur en gert er, ráða hæfa menn tíl þess að annast það ein- göngu, því að þótt útvarpið hafi í þjónustu sinni ágæta menn til slíkra starfa, munu þeir vera öðr- Xim störfum hlaðnir, þótt þeir sinni eitthvað bókmenntakynn- ingu.. Lestur fornrita nýtur mikilla yinsælda, fólks á öllum aldi'i, efn- is og lesturs vegna. Gera þyrfti ineira að því að lesa snildarljóö frá upphafi íslands byggðar. Það mundi verða vinsælt, ef xéttur maður væri vahnn til að annast lestminn og skýra lióðin, þyí aS þess er þörf, segja dálítið frá hveriu ljóði, sem lesið er, og höf- undinum, og skýra það, sem' skýra þarf, í stuttu máli. Einar Ól. Sveinsson kemur oft að smá- skýringum og það spillir -alls ekki áhrifunum. Hann fer þann- ig að þvL Eins væri hægtað fai'a með lióðin. En þar þyrftu skýr- ingai', sé þeirra þörf, að koma á undari. Eg lœt hér staðar numið. AS -. síðustu: Útvarpið hefur alla tið flutt margt gott, sem þakka ber. 'Qg þótt við fínnum að því, sem okkur geðiast miður að, vit- um"við, að hér þarf mörgum að gera til hæfis, og það-eri eijfitti eri það má aldréi hvika fra því

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.