Vísir - 08.11.1957, Blaðsíða 10

Vísir - 08.11.1957, Blaðsíða 10
10 VÍSIR Föstudaginn 8. nóvember 1957 Agatha I HRISTIE lifýja til... 64 Greta Harden var grannvaxin, Tjóshærð kona, og notaði hún dökk gleraugu. Á efri yör hennar var einhver skella, sem reynt yar að leyna.með lit. Hún var ekki ósmekklega klædd, en þó voru f öt hennar íarin að láta á sjá. Þéssum farþegum var tilkynnt, að flugvél þeirra mundi leggja af stað síðar um daginn, en á meðan áttu þeir að bíða í Abbassid- gistihúsinu í borginni. Greta Harden sat á rúmstokknum, þegar barið var að dyrum. Hún lauk upp, og úti fyrir stóð flugþerna í einkennisbúningi ibrezka flugfélagsins. „Eg bið yður afsökunaf, ungfrú Harden," tók hún til máts. „Þér yilduð víst ekki gera svo vel að koma með mér til skrifstofu fé- iagsins? Smávægileg mistök hafa orðið að því er snertir farmiða yðar. Fylgið mér, gerið svo vel. ' i;'- Greta Harden fylgdi stúlkunni eftir ganginum. Á einni Ivurð- inni var spjald með skammstöfun flugfélagsins með gullnu letri. Mugþeman lauk upp og vék svo til hiiðar fyrir ungfrú 'Harden, .. sem gekk inn fyrir. Þá lokaði flugþernan hurðinni, og t'ók síðan mður spjaldið. Tveir menn höfðu beðið viðbúnir bak við hurðina, þegar Greta Harden gekk inn. Þeir sveipuðu klæði Um"höfuð hennar, og kefl- uðu hana, en síðan fletti annar þeirra upp ermihni á öðrum hand- legg hennar og sprautaði_ I hann deyf ilyíi. Fáeinum mínútum síöar var hún íallin í djúpan, draumlausan svefn.. Læknirinn ungi, sem hafði verið með flugvélinni, sagði glað- iega: „Hún.ætti ekki að vakna næstu sex klukkustundirnar. Takið til við það,-sem þið eigið að gera," sagði hann síðan við konur tyær, er verið höfðu í herberginu, Þettá' yoru nunnur. Þegar mennirnir voru farnir út úr herberginu, gekk eldri nunnan til Gretu Harden og færði hana úr ytri flíkúhum, en yngri nunnan ibyrjaði um leið að fara úr nunnubúnirigi sínum. Skömmu síðar lá Greta Harden á hvílunni i herberginu, klædd nunnubúningi, ¦¦ 'j i 'i-;'. . -' en yngri nunnan stóð frammi fyrir speglinum í fötum Gretu Harden. Síöan tók eldri nunnan til við að hagræða hárinu á )henni í samræmi við hárgreiðslu Gretu Harden. Þegar því var lokið, virti hún handarverk sín fyrir sérandartak og mælti síðan: „Hárgreiðslan hefur gerbreytt yður. Setjið nú á yður sólgler- augun. Augu yðar eru of dökkblá. Já, svona — þetta er fyrirtak.' Nú var barið að dyrum og mennirnir komu aftur inn í herberg- :ið, glottandi. „Það er eins og okkur grunaði, að Greta Harden er :eaunverulega Anna Scheele," mælti annar þeirra. „Við fundum skilríki hennar falin innan í bók í ferðatöskunni hennar. Jæja, ungfrú Harden," bætti hann síðan við, og hneigði sig með upp- gerðarhátíðleik fyrir Viktoríu, „nú sýnið þér mér þann sóma að snæða hádegisverð með mér." Viktoría fylgdi manninum út úr herberginu og þau stefndu til foorðsalarins. Hin konan, sem hafði komið með flugvélinni, stóð ;<dð afgreiðsluborðið, og var að reyna að senda símaskeyti.„Nei," sagði hún við afgreiðslumanninn. „Pauncefoot, PAUNCEfoot Jon- es. Og skeytið hljóðar svona: Kem í dag og verð í gistihúsi Tios. Ferðih hefir gengið ákætlega." Viktoría virti konuna allt í einu vandlega fyrir sér. Þetta hlaut að vera kona dr. Pauncefoot Jones, sem hann hafði átt von á. Viktoríu fannst ekkert undarlegt við það, þótt hún væri viku á kvöldvökunni Það undan áætlun, því að dr. Pauncefood hafði hvað eftir annað barið sér á brjóst fyrir að hafa týnt bréfi hennar, þar sem hún sagði, hvenær hún kæmi, þótt hann væri sannfærður um, að hún ætlaði að koma þann 26. Gæti hún aðeins komið boðum til dr. Paunce- foots eða Richards Bakers með einhverjum ráSum ... En það var eins og maðurinn við hlið hennar hefði allt í einu: lesið hugsanir hennar, því að hann greip snögglega um olnboga j mælti hann. „Við viljum alls ekki, að þessi mæta kona verði þess; áskynja, aö þér eruð önnur kona en sú, sem hefur verið með Iienni' Paö var á steinöldinni að í flugvélinni tti. þessa." • í helliskona stökk inn í hellinn Honum fannst öruggara að fara með Viktoríu út úr gistíhúsinu sinn °S hrópaði: — Það fór og snæða með henni í veitingastofu skammt! frá. Þegar þau tigrisdýr inn í hellinn hennar komu aftur til gistihússins, var frú Pauncefoot Jones einmitt að m°mmu. koma niður tröppurnar úr gistihúsinu. Hún kinkaði koEi vin- pá geispaði hellismáðurinn samlega til Viktoríu, eins og hún sæi ekki betur en að þetta væri °S sagði-" — A eg að gæta tígí- sama konan, sem hafði verið með henni í flugvélinni frá Eng-Í isdýrsins? landi. - * „Hafið þér verið að skoða borgina?" kallaði hún. ,;Eg ætla ein-j Tveir frambjóðendur voru á mitt að skreppa á markaðstorgið og litast um þar." I framboðsfundi. Annar hélt „Bara að ég gæti laumað einhverju bréfi í farangurinn henn-. langa ræðu og gaf óspart fögur ; ar ..." hugsaði Viktoría, en það var vonlaust, þvi að hún fékk íoforð. Þegar röðin kom að . ekki að vera ein nokkra sekúndu. j ^™ saSði hann aðeins: Flugvélin, sem fara átti til Bagdad, lagði áf stað um klukkan' ~ pví sem hann hefur lofað þrjú. Frú Pauncefoot Jones sat alveg fremst í henni, næst klef-tmun eS framkvæma. um áhafnarinnar. Viktoría hafði hins vegar setzt aftast, skammt frá dyrunum, og handan gangsins sat ljóshærði, ungi maðurinn, sem var fangavörður hennar. Viktoría hafði ekki minnsta mögu- leika til að gefa sig á tal við hina konuna, eða koma til hennar nokkrum boðum um það, í hverri hættu hún væri og af hvaða sökum. ""• Flugferðin tók ekki langan tíma. í annað skipti leit Viktoría Bagdad úr lofti, og Tigris-fljót var eins og landamérkjalína úr gulli, þar sem hún seig fram milli bakka sinna. Þannig hafði borgin einnig birzt henni fyrir mánuði... Dæmaláust hafði margt drifið á daga hennar á ekki lengri tíma. Eftir tvo daga mundu mennirnir, sem vöru forvígismenii þeirra tveggja höfuðstefna, er ríkjandi voru í heimmum, hittast á þess- um bletti, til þess að ræða um framtíðina.- Og hún, Viktoría Jones, mundi þá einnig hafa hlutverki að gegna. Sögunni ytor nú attur til vísindamarmanna, er starfa við uppgröftinn a Aswad-hæð. RichardÖaker fór aftur til bækistöðv- arinnar sama daginn, og hann hafði flutt Viktoríu til borgarinn- ar, en morguninn eftir var hann mjög hugsi, og aUt í einu sagði hann við dr. Paunefoot upp úr eins manns hljóði: „Eg hef tals- verðar áhyggjur vegna stúlkunnar?" Dr. Pauncefoot Jones hafði ekki hugmynd um, við hvað hann átti, svo að hann spurði aulalega: „Um hvaða stúlku ertu að tala?" " i „Eg á við hana Viktoríu." „Viktoríu?" hafði dr. Pauncefoot eftir honum, og litaðist síðan um í allar áttir. „Hver er — já, .guð-sé oss næstur, húnkom aftur með okkur í gær." „Eg var einmitt að hugleiða það, hvort þú hefðir veitt því eftif- tekt," sagði Richard og brosti með sjálfum sér. „Dæmalaust er ég eftirtektarlaus. Eg var víst svona upptekmn af skýrslunni, sem mér barst um fornleifarannsóknirnar á Bamd- C^tít mkkm cfaáá iiefst ný framhaldssaga Jtflytit ftteí hemi $>á bytjun E. R. Burroughs - TARZAN - 24S8 Betty Cole var að vísu hrædd við raddir frumskóg- arins í dimmri nóttinni, en ;;hún var of stolt aðsnúa við ög hélt áfram út í myrkrið. Tarzan var vakandi, en hugs aði með sér, að bezt væri að lofa henni aðhalda svolítið lengra út í skóginn, áður en hann veitti henni eftirför. Hann iðraðist þess fljótlega, þegar hahn heyrði hana reka : ¦'•¦ t. upp hræOsiuop. Pegar siuiíc- una bar við mánann, sá Tar- zan, að langir armar gripu hana og drógu hana til jarð- ar. - .- "- — Eg fór að fiska í dag. — Hvernig gaztu það, þegar vatnið er frosið? — Eg hjó bara vök á það, hélt úrinu mínu yfir. Þegar fiskarnir komu svo til að gá á klukkuna handsamaði eg þá. • Það þurfti þúsund silkiorma- til að búa til efnið í þennan kjól. Er það ekki furðulegt hvað þeir geta æft þessa orma. ; • Eg horfði á fyrsta þ'áttinn en' ekki annan. I Nú. -Leiddist þér svona? Nei, nei, en það stóð í leik~; skránni — annar þáttur -tveim; árum seinna. ; • Maður nokkur, sem hafði ¦fengið nokkuð óþyrmilegan 'rakstur, spurði rakarinn, hvort hann gæti fengið vatnsglas. Eruð þér svóna þyrstur, spurði rakarinn. Nei, eg ætla bara aS vita hvort andlitið heldur. • i Dómarinn: Sekur eða sak- laus? Fanginn: Saklaus. Dómarinn: Hafið þér nokk- urntíma verið handtekinn áður? Fanginn: Nei, þetta er í fyrsta sinn, sem eg stel nokkru. • Veiztu Tommi að Washing- ton var, er hann var á þínum aldri, bezti nemandinn í sínum skóla. Jæja, hann var líka forseti, er hann var á yðar aldri. Auðjöfrar Bandaríkjanna - Frh. af 4. s. brook.frá-ýmsu spaugilégu urh eyðslu þeirra og ógengd, þyí að ágóðanum af stórfyrirtækjun- um var óspart sóað í óhóf. Héimurinn hafði ekki komizt í kynni við slíkt gegndarleysi frá því á hnignunardögum Rómar. Duveen lávarður, listmunasal- inn, kom þó síðar til skjalanna og leiðbeindi þeim til betri og smekkvísari meðferðar á fjár- munum sínum. Að lokum mun lesandinn lík- lega spyrja sjálfan sig, hvort það yrði skaðsamlegt fyrir heiminn að menn. sem væri gæddir slíku ímyndunarafli og sköpunarkrafti, gætu látið til sín taka á vorum dö'gum.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.