Vísir - 13.11.1957, Blaðsíða 10

Vísir - 13.11.1957, Blaðsíða 10
10 VfSIR Miðvikudaginn 13. nóvember 1957 HRISTIE 0at letíit íifflja til... 68 að stöðva. Við verðum að njóta friðar — friðar til þess að græða sárin eftir ófriðinn og skapa nýjan og betri heim. Eg afréð að safna fé með óheiðarlegu móti og hafa það að mestu til eigin þarfa, en það veit trú mín, að svo fór um síðir, að eg tók að leggja trúnað á það, sem eg predikaöi — en þó vil eg ekki ráða neinum til þess að beita sömu aðferðum og eg hefi gert. Eg skora á yður, herrar mínir, að taka nú höndum saman og byrja á nýjan Ieik...." Örstutt þögn varð, þegar maður þessi — dr. Rathbone — hafði lokið máli sínu, en síðan var sagt með skrækri, blóðlausri rödd skriffinnans: 25. KAFLI. „Það, sem mér finnst verst," sagði Viktoria, „er að þessi vesalings danska kona skyldi vera drepin í misgripum í Dam- askus." „O, henni er alveg óhætt," svaraði Dakin glaðlega. „Jafn- skjótt cg flugvélin yðar var lögð af stað, handtókum við frönsku kvöldvökunni Afsakið ungfrú, hafið þér lof- að þessum dansi? Nei, það hefi eg ekki. Vilduð þér þá halda á vindl- ingnum mínum meðan eg dansa hann, Konan hafði staðið í tuttugu jmínútur í strætisyagninum með ,fangið fullt af pinklum. Allt í er hún las upp fyrir mönnum nöfn þau og tölur, sem hér skiptu j konuna og fórum með Gretu Harden í sjúkrahús. Hún vaknaði j einu finnur hún að komið er niestu máli. Hún lýsti greinilega hinu mikla og flókna neti, sem : úr dáinu von bráðar, og varð ekki meint af. Þeir höfðu ætlað að við handlegg hennar og lítur notað hafði verið til þess að soga fjármagn úr umferð, og ausið ; halda henni í dásvefni, meðan þörf væri á, eða unz þeir hefðu við. Sér hún þá mann er sit- í staðinn í starfsemi þá, er miðaði einungis að því að kljúfa; gengið úr skugga um, að allirhefði farið, eins og þeir ætluðu, hér ur makindalega við hlið henn- lieíminn í tvær fjahdsamlegar fylkingar. Hér var ekki um neinar ¦ í Bagdad. Hún var yitanleeá starfsmaður okkar." íullyr'ðingar út i bláinn ao ræða. Hún benti á sannreyndir og tölur til sönnunar framburði sínum. Sumir höfðu ekki trúað sögunni um tilgátu og ferðir Carmichaels, en þeir hinir sömu reyndu ekki að véfengja skýrslu ungfrú Scheele. Dakin tók aftur til máls, er ungfrú Scheele hafði lokið skýrslu sinni. „Henry Carmichael er látinn," mælti hann. „En úr hinni síðustu hættulegu ferð sinni kom hann með sannanir, sem ekki verða dregnar í efa. Hann þorði ekki að bera þær á sér, því að liann vissi, að fjandmennirnir voru hvarvetna á hnotskóg eftir honum. En hann var maður vinmargur. Hann leitaði til tveggja vina sinna, og fékk þeim í hendur sannirnar, sem hann hafði aflað, og þeir áttu að fela þær i umsjá enn eins vinar hans — manns, sem allir íbúar þessa lands virða og auðsýna lotningu. Sá maður hét því að koma hingað í dag. Eg á við Hussein el Zyiara, héraðshöfðingja í Kerbela." Hussein el Ziyara var frægur í öllum löndum Mohameðstrúar- manna, því að hvort tveggja var, að hann var talinn heilagur maður og skáld gott. Margir auðsýndu honum sömu lotningu og dýrlingi. Hann reis nú úr sæti sínu, og fannst öllum hann glæsi- legur maður. Hann var fagurlega búinn og af ásjónu hans ljóm- aði vizka og góðvild. Hann tók til máls djúpri, hljómmikilli röddu: „Henry Carmichael var vinur minn. Eg kynntist honum, er hann var barn að aldri, og hann lærði að meta ljóð helztu skálda okkar hjá mér. Tveir menn komu til Kerbela, menn, er haf a að atvinnu að halda myndasýningar víðsvegar um landið. Þeir eru hrekklausir menn, er trúa á spámanninn. Þeir höfðu meðferðis toöggul, sem þeir sögðu, að Englendingurinn Carmichael hefði foeöið þá að fá mér til varðveizlu. Eg átti að gæta bögguls þessa vandléga og með fyllstu leynd,unz Carmichael kæmi sjálfur til að endurheimta hann eða til mín leitaði sendimaður, er hef'ði yfir fyrir mér tiltekin lausnarorð. Ef þú ert sá sendimaður, sonur tninn, þá skaltu taka til máls." Dakin hafði yfir nokkur eríndi úr arabisku kvæði, og er því var lokið, tók héraðshöfðinginn til máls á ný: „Eg segi eins og .skáldið — „Þér mun verða aö ósk þinni----"" Að svo mæltu, afhenti hann Dakin böggul, sem hann hafði haft meðferðis. „Herrar mínir," mælti Dakin þá, „í böggli þessum eru ljós- myndafilmur, sem Henry Carmichael hafði meðferðis til þess að sanna skoðanir sínar___" Enn eitt vitni tók til máls — aldurhhigirm maður, er virtist forotinn af mótlæti. Hann var gáfulegur á svip, og til skamms tima hafði hann notið virðingar og trausts góðra manna viðs- vegar um heim. Hann var virðulegur, er hann tók til máls, en 'þó sorgmæddur. „Herra mínir," sagði hann. „Innan skamms mun eg verða ákærður sem ótíndur svikari, en þótt eg sé brotlegur að því leyti, eru þó þeir hlutir til, sem eg get ekki þolað. Eg hefi komizt í kynni við hóp ungra manna, er búa yfir slíkri illsku í hjarta sínu og tilgangi, að enginn getur trúað því, sem kynnist því ekki „Er þaö?" svaraði Viktoria undrandi. „Já. Þegar Anna Sshejele hvarf, fannst okkur rétt að fá and- stæðingunum nokkurt umhugsunarefni, svo að við pöntuðum far fyrir Gretu Harden, og gættum þess vandlega, að hún ætti sér enga fortíð — hefði ekki verið til áður. Þeir gengu sam- stundis í gildruna, héldu að hún hlyti að vera Anna Scheele. Við fengum henni meira að segja ágæt fölsuð skilriki til að sanna það." „Var. hin raunverulega Anna Scheele um kyrrt í sjúkrahús-1 Þessi gestur er einn laglegasti ar, ogsegir: FnV verið viðbún- ! ar við 42. götu, þá fer eg út. • Þú skalt bar tyggja tóbak þegar þú ert í brúnum fötum. • Það var í einu hannastélsboð- inu að kona ein sagði við aðra: maður, sem eg hefi nokkurn tíma séð. Hann er ekki géstur, þetta er kj allameistarinn. Hvernig veiztu það? Geturðu ekki séð að hann er sá eini, sem kann sig í sam- inu, unz tími var til þess kominn, að kona dr. Pauncefoots færi til fundar við hann?" spurði Viktoria. „Já, þetta var einfalt en bar tilætlaðan árangur. Ungfrú Scheele litur svo á, að á hættutímum geti maður einungis treyst nánasta skiylduliði sínu. Hún er mjög gáfuð kona." „Eg hélt satt að segja, að úti væri um mig," sagði Viktoria. „Höfðu menn yðar raunverulega gætur á mér alltaf?" „Já, öllum stundum. Hann Edward yðar var ekki eins slyngur: kvæmi. og hann hélt að hann'væri, svo sem þér vitið. í raun réttri -^- höfðum við verið að athuga feril Edwards Gorings um all-langt ,- , • .„..»> . skeið, Þótt hann hefði ekki hugboð um það. Þegar þér sögðuð ¦ ,„ * ..nnn að. PJoninn um að ... .* .,,. ~ . . , , u. raoleggja ser emhvern drykk. mer sogu yðar nottma, sem Carmichael var myrtur, var eg satt „___, . .. - *.,-.. . . Komm-toddy, svaraði þiónnmn, að segja dalítið ahyggjufullur yðar vegna, Bezta raðið, sem mer flaug í hug, var að senda yður hiklaust á fund þeirra sem njósnara. Ef hann Edward yðar vissi, að þér stæðuð í samband við mig, mundi yður vera sæmilega óhætt, því að hann mundi þá gera ráö fyrir, að hann gæti komizt að fyrirætlunum okkar fyrir tilstilli yðar. Þér munduð vera of mikilvæg fyrir þá, til þess l^ V^ "n~a "^^ q að þeir mundu ráða yður af dögum. Og hann gat einnig komið | ana blekkjandi upplýsingum til mín með aðstoð yðar. Þér voruð hlekkur milli okkar. En svo komuð þér auga á það, hvernig þeir létu annan mann taka að sér hlutverk Sir Ruperts, og þá komst Edward að þeirri niðurstöðu, að bezt mundi að hafa yður á öruggum stað, unz þörf gerðist fyrir yður (ef svo skyldi fara) — með öðrum orðum, ef þér þyrftuð að taka að yður hlutverk Önnu Scheele. Já, Viktoria, þér megið kallast heppin að geta setið þarna og hámað í yður hneturnar." „Eg veit, aö eg er heppin," svaraði Viktoria, Dakin spurði: „Takið þér yður það nærri — þetta með Edward?" Viktoria leit á hann einbeitt á svip. „Því fer fjarri. Eg hegðaði mér eins og kjáni. Eg lét Edward leika sér aö mér. Eg varð skotin í honum eins og skólatelpa — hélt, að eg væri Júlia og hann Rómeó, eða eitthvað því líkt." „Þér skuluð ekki sýta þess vegna. Edward kunni lagið á flestum konum." „Já, og hann hagnýtti sér það út#í æsar." . „Það er hverju orði sannara," mælti Dakin. „Þegar eg verð næst ástfangin í manni," sagði Viktoria, „mun ' ' ¦'-'lzt Þér ekki k demant- eg ekki sinna því, þótt hann sé fallegur. Eg vil fá raunverulegan Isettu gullflugvélina, sem eg mann — ekki neinn skjallkjaft. Mér er sama, þótt hann verði hefi a brjóstinu? spurði stúlk- sköllóttur eða noti gleraugu. En þó vil eg, að hann sé skemmti- an* í því er sykur, mjólk og romm'. Sykurinn gefur orku en mjólk- in kraft. En rommið, hvað gefur það? Hugmyndir um það hvernig Eftir einn sjúss fannst hon- um hann tíu árum yngris Eftir þann næsta sem hann væri nýr maður og eftir þann þriðja sem barn í annað sinn og skreið heim til sín. • Mig vantar arsenik handa tengdamóður minni. Hafið þér lyfseðil? Nei, en hér er mynd af henni. Ungi maðurinn í nætur- klúbbnum starði svo fast á ungu stúlkuna, að hún fór hjá isér. af eigin raun." Hann brýndi raustina: „Framferði þeirra verðuriegur og fróður." E. R. Burroughs — TARZAM — 24S1 — O, eg var nú aðallega að horfa á lendingarstaðinn, sagði ungi maðurinn. • — Eru allir komnir út? spUrði strætisvagnsttjórinn á stanzinum. — Bíðið, eg ætla að taka fötin með mér, sag'ði kona aftarlega í vagninum. Allir litu við. Þetta' var þvottakona með fataböggul. Æs2tÁ Svertinginn stökk á Tar- zan og ætlaði að drepa hann, en það fór á aðra leið. Hann var ekki maður til að ráða niðurlögum apamannsins. — Dokaðu Ögn við, sagði surt- ur. Remu ætlaði þér ekkert illt. Hélt aðeins, að það væri óvinur á ferð. Tarzan varð rólegri og sleppti sv'ertingj- anum. Jæja þá, fylgdu mér •til höfðingjans, ég þarf að ti-//.4f*f spyrja hann nokkurra spurn inga. Svar við landafræðikross- gátu: 1. Kalabría, 2. Londonderry, 3. Everest, 4. Timbuktu, 5. To- ledo, 6. Aboukir, 7. Florida, 8. Jötunheimar, 9. Öndverðarnes, 10, Liverpool, 11. Laos. Fyrstu stafirnir lesnir niður: Klettafjöll.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.