Morgunblaðið - 31.12.1944, Side 12

12
MORGUNBLAÐIÐ
Sunr.udagur 31. des. 1944

Sjötug.
L ■
Margrjet K
í DAG er gamlársdagur hald-
inr hátíðlegur. En á Hrefnugctu
10 er n\ ársdagur. Frú Mai -
grjet K. Jónsdóttir á sjötugsaf-
mæli. Á jeg von á því, að hjá
henni verði harla-gestkvæmt,
því marga á hún vini og kunn-
ingja í öllum áttum. Og það er
engin hætta á því, að þeir, sem
þangað koma, hitti fyrir neitt
gamalmenni, þar sem frú Mar-
grjet er, því að á því heimili er
það yfirleitt ekki siður að eld-
ast. Frú Margrjet er hress upp
á fótinn, fjörug í tali, glaðvær
og hláturmild, alveg eins og
jeg man eftir henni fyrst. En
það var, þegar hún áiti heima
á Djúpavogi, og börnin hennar
voru leiksystkin okkar bræðr-
anna. Var þá oft glatt á hjalla
á heimili hennar, og ekki feng
ist um, þótt ærsl og hávaði
fylgdi slíkum samverustund-
um. Einhvern veginn rámar
mig i, að húsmóðirin sjálf ætti
það ti'l ,,að snúa við og verða
eins og barn“, og laKa þált í
leikjunum með okkur.
Frú Margrjet er dóttir sjera
Jóns Guttormssonar í Hjarðar-
holti í Dölum, og Guðlaugar
Jónsdóttur konu hans.Voru þau
hjón af kunnum presta- og
bændaaettum á Austurlandi.
Og það átti fyrir frú Margrjeti
að liggja' að xlytja austur, til
nágrennis við fornar ættar-
slóðir. Þegar Jón læknir bróðir
hennar, átt.i heima á Vopna-
firði, fór hún austur til hans.
Þar giftist hún Þórarni Birni
Stefánssyni, er var bóndasonur
úr Vopnafirði, en gekk ungur í
þjonustu Övum & Wulffs versl-
ananna, sem austfirðingar kalla
Ömúlfsverslanir. Varð Björn
verslunarstióri þeirra á Diúpa-
vogi og síðar á Vopnafirði, uns
þau fluttust til Reykjavíkur.
Það þurfti bæði röggsemi og
hö/ðingslund til að veita for-
stöðu ,,faktorsheimilinu“, sem
var verslunarmiðstöð stcrra
b^'gðalaga. SJík heimili voru
sjálfsögð gistihús, ekki síst í
kauptíðinni, vor og haust.
Munu þeir margir, sem á þeim
tímum þáðu greiða og gistingu
hjá þeim Birni og frú Mar-
grjeli, enda hafa þau verið vin
sæl af öllum almenningi. En frú
, Jónsdóttir
Mcrgcjet hefir þó ekki tak-
markað starf sitt við heimilið
sitt. Hún átti mikinn og góöan
þátt í því að auðga fjelagslíf
og /ncnnmgu taæði á Diúoavogi
og Vopnafirði. Jeg man, að á
Djúpavogi kendi hún söng við
barnaskolann og ljek sjálf á
harmonium . Mun hún feinnig
hafa átt mikinn þátt í að „drífa
upp" smáleiksýningar þar. þær
fyrslu, sem jeg man eltir. Ann-
ars var Djúpavogur lánssamur
að því leyti, að þar naut síðar
við annarrar kaupmannskonu,
sem lagði mikið á sig við að
standa fyrir leiksýningum og
hvalti unga fólkið til slíks með
ráðum og dáð. Það var frú Guð
laug Eiríksdottir, sem nú á
einnig heima hjer í bæ.
Frú Margrjet er vel mentuð
kona. Góða undirstöðu hefir
hún hlotið í föðurhúsum, en
var síðan tvo vetur á Ytri-eyj-
ar-kvennaskóla. Af náinni við-
kynningu við ýmsar aðrar kon-
ur, sem þar nutu mentunar,
skilst mjer að sá skóli hafir
haft mikil og holl uppeldisleg
áhrif og verið nemendunum góð
hvatning til að hafa menningar
áhrif á umhverfi sitt. Frú Mar-
grjet hefir jafnan verið bók-
hneigð. IJún er fróð um ættir,
og hefir mjer virtst hún hafa
áhuga á persónusögu og sjer-
einkennum fólksins, engu síð-
ur en nöfnum þess. Hún er hug-
sjónamaður og hefir lagt mörgu
góðu málefni lið, þar sem áhrif
hennar náðu til. Bindindismál-
um er hún einlæglega hlynt og
starfaði lengi í Góðtemplara-
reglunni á Austurlandi. í trú^
arefnum er hún frjálslynd og
sálarrannsóknirnar hafa ávalt
verið henni mikið hugðarefni.
Börn þeirra Björns og frú
Margrjetar eru Jón málara-
meistari, Stefán Gunnlaugur,
skrifstofustjóri hjá Sjóvátrygg-
ingafjelagi íslands, Margrjet
bankamaður, Þórarinn verslun-
armaður og Guðlaug skrifstofu
mær. —
Hinir fjölmörgu vinir fjöl-
skyldunnar munu í dag óska
frú Margrjeti til hamingju og
óska henni góðrar framtíðar.
Jakob Jónsson.
Framh. af bls. 9
um fyrir hið sama og telur þá
fjárglæframenn, er eigi sjáist
fyrir nje kunni fótum sínum
forráð. Þá vítir blað stjórnar-
andstæðinga þá ríkisstjórn, sem
er nýtekin við völdum, fyrir
fjárskort ríkissjóðs, sem stjórn
in getur þó enga ábyrgð borið
á, en jafnframt flytur Fram-
ósknarflokkurinn hverja tillög
una af annari um ný, stórfeld
útgjöld úr ríkissjóði o. s. frv.
Er slík „konungleg stjórnar-
andstaða" aumari en menn eiga
að venjast, enda lítið mark á
henni tekið. En fyrir það er
hún fremur lítið lofsverð, að
þessum brögðum er beitt gegn
þingliði og stjórn, sem tekið
hefir upp þ_á baráttu, sem all-
ir viybornir og velviljaðir
menn hljóta að vona áð lánist,
beinlínis vegna þess, að á því
veltur að miklu um heill og
velferð íslendinga um langan
aldur.
Stjórnarflokkarnir þykjast
vita, að forystumenn Framsókn
arflokksins muni halda áfram
að rífast. Er það engin „ný-
sköpun“, heldur gamall ,,iðn-
rekstur" þessara manna, sem
áreiðanlega fær ekki fullnægt
þeirra flúnkunýja kjörorði:
„Alt verður að bera sig“.
Stjórrfarliðar ættu því að láta
þetta Framsóknarfyrirtæki í
friði, en einbeita getunni að já-
jcvæðum átökum í þágu ný-
sköpunarinnar. Það er þarfari
iðja og fyrir þá, sem hugsa um
heill og velferð þjóðarinnar,
„ber hún sig“ líka vafalaust
betur en persónulegt nagg,
skætingur og skammir, þótt
„konunglegt" sje kallað.
STJÓRNARLIÐUM er Ijóst,
að samstarfið er mörgum
vandkvæðum háð. Ekki vegna
þeirra málefna, sem um var
amið; þau eru rjettmæt. Fyrir
þeim eru flestir framsæknir
menn fúsir að berjast. En auð-
vitað hljóta ýmsir örðugleikar
að verða á veginum jafnólík
sem sjónarmið flokkanna eru 1
grundvallarefnum.
Samt sem áður er þess vænst,
að samstarfið fari vel úr hendi.
Öllum, sem að því standa, er
það mikið áhugamál. Okkur er
vel Ijóst, að fari það út um þúf-
ur, er óvíst eða jafnvel ólík-
legt, að takast megi að mynda
þingræðisstjórn í landinu,
hvað þá sterka stjórn. Það vita
íslendingar nú orðið hvað þýð-
ir. Hjer er því í húfi eigi að-
eins rjett hagnýting fjármun-
anna, hjer er eigi aðeins bar-
ist um velsæld eða fátækt, það
er sjálf þjóðskipanin, — þing-
ræðið og lýðræðið í hinu ný-
endurreista lýðveldi, sem í
hætlu er. Ef til vill sjálft þjóð-
frelsið, ef jlla tekst til.
Það er því einlægur ásetn-
ingur stjórnarliða, að standa
fast saman um þingræðisstjórn
og framkvæmd málefnasamn-
ingsins.
Þessu held jeg, að megi
trgysta.
Hitt er svo annað mál, og
þessu óskylt, að enda þótt ein-
lægt samstarf ólíkra flokka á
sviði stjórnmálanna verði um
skeið skilyrði fyrir að Islend-
ingum megi vel farnast og því
gleðiefni, að til þess hefir ver-
ið stofnað, þá megnar þó -eigi
slíkt samstarf að tryggja þjóð-
inni farsæld og velgengni. Það
getur svo margt orðið á leið
okkar, sem við ráðum ekki við,
jafnt í atvinnu- sem fjármála-
lífinu, að eigi sje um annað
rætt. En altaf varðar þó miklu,
hversu snúist er við örðugleik-
unum, svo að jafnvel þar, sem
getan er takmörkuðust, er þó
samstarfið til blessunar.
★
ÞEGAR við Sjálfstæðismenn
á þessum merku tímamótum
lítum um öxl, höfum við
mikla ástæðu til að fagna.
Alt það, er við skráðum efst
á skjöld okkar á landsfundin-
um 1943, hefir nú ýmist ræst
að fullú, eða er vel á vegi statt,
Lýðveldið er endurreist.
Þjóðareining hefir náðst, er
nægir til þess að rjetta virð-
ingu Alþingis, stjórna landinu
og hrinda því í framkvæmd, er
mestu varðar.
Og loks þriðja höfuðmarkið:
Nýsköpun atvinnulífsins nálg-
ast.
Sjálfstæðisflokkurinn hefir
unnið heiðarlega og kappsam-
lega að öllum þessum stórmál-
um, og á sinn þátt í- sigrunum.
Við horfum vonglöðum aug-
um fram á leiðina og vonum,
að góáur og einlægur ásetn-
ingur stjórnarliða og gifta
lands og.þjóðar sigri.
Sá sigur er sigur hins end-
urreista unga lýðveldis, sígur
íslensks sjálfstæðis, sigur ís-
lensks menningarríkis.
I þeirri fylkingu vilja allir
sannir Sjálfstæðismenn standa
og berjast eftir því sem með
þarf.
★
ÍSLENDINGAR kveðja þetta
mikla ár í sögu sinni með ein-
lægu þakklæti í huga. — Þær
þakkir ná einnig til ríkis- og
herstjórna okkur vinveittra
þjóða og hinna ágætu fulltrúa,
er hjer fara með umboð þeirra.
Islendingar fagna endurheimlu
frelsi og heita því að vernda
það og styrkja eftir fremsta
megni. — Þeir vona, að
þeirra bíði björt framtíð og
óska þess af alhúg, að á árinu,
sem nú er að renna upp, megi
ljetta af mannkyninu hinu
ægilega böli, er hrjáð hefir það
• að undanförnu meira en orð
fá lýst.
Þingmannakaup aukið.
London: Kaup þingmanna í-
neðri málstofu breska þingsins
verður hækkað úr 450 stp. á
ári upp í 500 stp. (Úr 11.700
ísl. kr. og upp í 13.00. Þá er
aukið nokkuð kaup þeirra þing
manna, sem eru í löggjafaráð-
inu.

Verslimin Þórelfur
óskar öllum viðskiflavinum sínum
<i>
<*x^<í>^x$x$xí^x$^xS>^xí>^x$xJx$xíxSxíxí>^x$x$><íxíx$x$xíx$>^x$x$>^x$x^<$x$x$x»^xíx$>^xS>
X-9

Effir Roberl Sform
K VEAH í WMlUE VOO M£M N
WER£ FUMPINÚ L9AD INTO
TN£ BACK WARP, TMI6 GUV
GUPPED OUT TME S\DE
WAV ÁND CgÁWLED INTO .
W TME CRBBK! V
BLUE'JÁW’S NOT M£PE,
JÁC<! ME 41UST MAVg
BE£N ONE OF TME TvVO
WHO 60T OFF IN THE
rzm. CASZ!
TMEV WON'T
GET FAf?! WE
MAVE TME ROAD
BLOCKED AT
BOTH END6 /
Blue-jaw'6
MEN BOLT
FPOM THE
BE6IE0ED
FARMUOUSE IN
A DE5PERATE
0ID FOR
FREEDOM,
BUT ARE MET
WITH A
DEADLV
FUSILLADE OF
F.0.1. MACVWNE-
- GUN FIRE.r. *
AIEÁNWWiLE ...ðEVfcPAL WJNDREÐ VAPDS AV.AS
w
y VöU SAY ONE
OF TME 6ANÖ
RAN OVEf?
THIS WAV,
X-9?
C.opr 1D4-1, Krng Foaturcs Syndicate, Inc., World rights res<
1—2) Menn Blákjamma höfðu gert örvænting-
arfulla útrás úr umsátinu, en vjelbyssuskothríð
lögreglumanna varð þeim mjög skeinuhætt........
Lögreglumaður: Blákjammi er ekki hjer, Jack.
Hann hlýtur að hafa verið einn af þeim, sem kom-
ust undan í bílnum. — Jack: — Þeir fara ekki
langt, við lokuðum yeginum báðumegin.
3—4) Á meðan í nokkur hundruð metra fjar-
lægð: Liðsforinginn: Þú segir að einn bófinn hafi
hlaupið eitthvað hingað, X-9- — X-9: Já, á með-
an menn þínir voru að hreinsa til í bakgarðinum,
læddist hann út um hliðardyr og skreið upp í
klettana.