Morgunblaðið - 29.03.1946, Qupperneq 10

10
MORGUNBLAÐIÐ
Föstudagur 29. mars 1946
\lý framhaldssaga — Fylgist með frá byrjun
3. dagur
„Hitinn skiftir engu máli.
Það er svalandi, að fá sjer
sprett á Minervu. Auk þess
— —“ Hún þagnaði og lyfti
annari augnaþrúninni, ná-
kvæmlega eins og faðir hennar
var vanur að gera, þegar hann
var eitthvað að glettast. „Þjer
virðist mjög umhugað um, að
jeg kynnist rómantíkinni. Og
nú skal jeg segja þjer dálítið“.
Hún lækkaði róminn, og hvísl-
aði: „Jeg ætla að hitta ungan
mann, mjög fallegan, — úti í
skóginum“.
„Theo!“ Natalía starði á
hana. Svo fór hún að hlægja.
,,Þú ert alveg ómöguleg! Hvaða
ungi maður er það? Hver kynti
ykkur? Segðu mjer það undir
eins!“
Theo skríkti. Hún lauk við
að^ klæða sig, áður en hún svar
aði.
„Það hefir enginn kynnt okk
ur“, sagði hún því næst glað-
lega. „Við hittumst bara. Jeg
veit ekki hver hann er — en
jeg held, að hann sje bróðir
Peter Irving, læknis, og heiti
Washington. Við þekkjumst
nefnilega ekki nógu vel ennþá,
til þess að skiftast á nöfnum“.
Um leið og hún slepti orðinu,
hneigði hún sig fyrir Natalíu,
er starði sem þrumu lostin á
hana, og þaut níður stigann.
— Theo fór út um bakdyrn-
ar. Hún staldraði andartak við,
og horfði í kringum sig. Hve
hún unni þessum stað — hverju
trje, hverri laut og hverjum
hól! Hún horfði á sedrusviðar-
trjen og eikurnar, sem voru*
svo stórar, að þær skyggðu nær
á húsið — og fagurgræna gras-
vellina. Þarna var líka tjörn
■— falleg tjörn, umkringd runn
um. A henni syntu tígulegar
álftir. Aaron hafði nýlega lát-
ið stækka tjörnina. En það
gilti einu, þó að hún væri
stækkuð. Hún yrði alltaf óveru
leg. Fljótið, sem rann fyrir neð-
an, skyggði á hana um alla
eilífð.
Hudson-fljótið. Hún var allt
af gripin fagnaðarkend, þeg-
ar hún horfði út á fljótið. Hún
gat ekki sagt neinum frá ást
sinni á því -— ekki einu sinni
föður sínum. Hann myndi ekki
skilja það. Oft og mörgum
sinnum hafði fljótið huggað
hana, með sínum volduga nið,
þegar hún átti bágt.
Drungalegt maí-kvöld, fyrir
sex árum síðan, þegar móðir
hennar hafði dáið, eftir margra
mánaða veikindi, þá hafði hún
hlaupið að heiman, niður að
fljótinu. Faðir hennar var ekki
heima. Það var enginn, sem
gat huggað hana.
Hún hafði fleygt sjer á fljóts-
bakkann, og grátið, þar til loks
að fljótið færði henni frið. —
Harmi þrungin barnssál henn-
ar hafði óljóst skynjað boðskap
þess, og hún hafði sagt við
sjálfa sig: „Það gildir einu,
hvað kemur fyrir mig — það
heldur áfram leið sína, óhagg-
anlegt, eilíft. Það finnur ekki
til með mjer, af því að það er
of stórt og máttugt, til þess að
finna til. Alveg eins og guð“.
En 'henni fannst guð aldrei
raunverulegur — nje hjálp-
samur.
Þjónarnir höfðu fundið hana
löngu síðar, þar sem hún svaf
á fljótsbakkanum.
En í dag iðaði það af gáska
og gletni — vaggaði bátunum
og skipunum fjörlega á bylgj-
um sínum. Það var alt svo in-
dælt í dag — svörtu, ægilegu
klettarnir á fljótsbakkanum
hinum megin virtust jafnvcl
fallegir.
Theo kom við í búrinu, og
fjekk spenvolga nýmjólk að
drekka. Uti í hesthúsinu var
búið að söðla Minervu og hún
hneggjaði óþolinmóðlega. Vildi
fara að halda af stað.
Dick, írski hestasveinninn,
hjálpaði Theo á bak. „Þjer er-
uð óvenju falleg í dag, ungfrú
Theo. En það er líka sautjándi
afmælisdagurinn yðar“. Hann
var kumpánlegur í fasi — eins
og allir hvítir þjónar á fyrstu
árum lýðveldisins. „Sennilega
verðið þjer ekki í vandræðum
með að velja yður góðan eig-
inmann úr hópi þeirra glæsi-
legu manna, sem koma hingað
í kvöld“. Hann gaut litlum
augunum skáhalt til hennar.
„Blessaður þegiðu!“, hreytti
Theo út úr sjer, og sló hressi-
lega í Minervu, sem þaut af
stað, eins og kólfi væri skotið.
Eiginmenn og giftingar! Það
ljetu allir eins og hún væri
orðin a. m. k. tuttugu og eins
•árs og allt útlit fyrir, að hún
myndi pipra! Auk þess var að-
eins einn maður, sem hafði
rjett til þess að ræða þetta mál.
Og það myndi aldrei hvarfla
að föður hennar, að fara að tala
við hana um giftingu. Þeim
leið svo vel saman. Hún ætl-
aði aldrei — aldrei að fara frá
honum. •»
— Minerva tölti eftir skóg-
arstígnum. Allt í einu þaut roð-
inn fram í kinnar Theo. Nú
myndi hún senn hitta unga
manninn sinn. Ef til vill var
það heimskulegt og ókvenlegt
að fara á fund ókunnugs
manns. Þegar hann hafði beð-
ið hana að hitta sig aftur, hafði
hún sagt já, vegna þess að
henni geðjaðist mjög vel að
honum. Þau voru áreiðanlega
andlega skyld. Og svo hafði
henni líka fundist einhver æf-
intýraljómi yfir því, að hitta
hann þannig á laun.
Þau höfðu hittst af tilviljun
fyrir þrem dögum. Minerva
hafði hnotið við —f og um leið
hafði hann komið í Ijós, fyrir
bugðu á stígnum. Hann hafði
þegar farið af baki, og boðist
til þess að hjálpa henni. Þau
höfðu athugað Minervu í fje-
lagi og komist að því, að hún
hafði ekkert meitt sig.
Um leið og Theo þakkaði
honum fyrir, tók hún eftir því,
að hann starði aðdáunaraug-
um á hana. Og hún hafði tek-
ið að virða hann fyrir sjer, án
nokkurrar feimni.
Hann var ungur — ekki
meira en tvítugur, að því er
hún hjelt. Þó að hann væri
nokkrum þumlungum hærri en
hún, gat hann -ekki talist há-
vaxinn. Hann var svipaður á
hæð og faðir hennar. Hann var
hirðuleysislega klæddur. —
Brúnu reiðbuxurnar hans voru
þvældar og stígvjelin óhrein.
Hann hafði ekkert höfuðfat og
dökt, hrokkið hár hans var úfið
og ógreitt.
En þrátt fyrir það, var hún
sannfærð um, að hann væri af
góðu bergi brotinn — og henni
leist mjög vel á hann. Ef til vill
vegna þess, að hann hafði
dökkbrún, tindrandi augu, sem
vöfðu hana einhverjum töfra-
hlekkjum og hörundslitur hans
var ferskur og fallegur — og
rödd hans ung og hljómfÖgur,
þegar hann sagði: „Don Qui-
xote er allt af auðmjúkur
þjónn hinnar fögru Dulcinea“.
„Ó!“, hrópaði hún ósjálfrátt.
„Jeg elska þá sögu!“ Þau höfðu
síðan farið að ræða um bækur,
af miklum ákafa. „Hefirðu
lesið þetta?“ og „Ó, já, já —-
en hefir þú lesið þetta?“ Hún
viðurkendi að hafa lesið nokkr
ar bækur, sem engin siðprúð
ung stúlka átti að hafa hug-
mynd um, að til væru —
Moliére, Sheridan, og Tristram
Shandy — en hann virtist ekki
hið minnsta hneykslaður. Þau
höfðu nærri því.ræðst við, eins
og tveir ungir menn — nærri
því.
I gær hafði hún aftur riðið
sömu leið, og hann hafði beðið
hennar við bugðuna á stígnum.
Ekkert virtist eðlilegra -en þau
ljétu hestana hvíla sig og röbb
uðu saman.
Það var dálítið einkennilegt.
Henni fannst hún þekkja hann
vel — mjög vel — og samt
hafði hann aldrei minnst neitt
á sjálfan sig. Þau höfðu bæði
gaman af því, að vera leyndar-
dómsfull. Hann kallaði hana
„Dulcinea“ — en hún ávarpaði
hann aðeins með orðinu
,,herra“.
Hann beið hennar á sama
stað í dag. Hann var miklu
snyrtilegri nú,' en þegar hún
hafði hitt hann í fyrsta sinn.
Hann hafði meira að segja
brugðið greiðu í hárlubbann.
Þegar hann heyrði í Minervu
stökk hann af baki og kom á
móti henni. „Jeg var orðinn
dauðhræddur um, að þú ætlað-
ir ekki að koma“, sagðii hann
um leið og hann tjóðraði Min-
ervu við trjábol. Svo bjóst
hann til þess að hjálpa henni
af baki. Pilsið hennar festist
við hnakknefið, og hann greip
utan um hana, til þess að verja
hana falli. Hún hvíldi andar-
tak í örmum hans. Það fór
annarlegur titringur um líkama
hennar. Hún fann snöggan og
heitan andardrátt hans á vanga
sjer. Hún var skyndilega grip-
in ótta.
Lóa langsokkur
Eftir Astrid Lindgren.
16.
með fæturna uppi á koddanum, en höfuðið langt niðri
undir sænginni.
— Svona seguf fólkið í Guatemala, sagði hún. Og þessi
aðferð við að sofa, er sú eina rjetta. Og þegar jeg sef svona
get líka hreyft tærnar.
Getið þið sofnað án þess sungið sje við ykkur, hjelt hún
áfram. Jeg verð alltaf að syngja svo lítið fyrir mig, áður
en jeg sofna.
Tumi og Anna heyrðu, hvernig var raulað niðri undir
sænginni. Það var Lóa langsokkur að syngja sig í svefn.
Þau læddust varlega út, til þess að trufla hana ekki. í
dyrunum sneru þau sjer við og litu á rúmið. Þau sáu ekk-
ert annað en fæturna á Lóu, sem hvíl'du á koddanum. Og
það mátti nú segja, að hún hreyfði tærnar.
Og Anna og Tumi fóru heim til sín. Anna gætti sín að
halda vel utan um kóralhálsbindið sitt.
— Þetta var-að minnsta kosti skrítið, sagði hún. Tumi,
þú heldur þó ekki----------- að hún Lóa hafi sett þetta
þarna í trjeð af ásettu ráði?
— Jeg veit ekki, sagði Tumi. Maður veit eiginlega
aldrei neitt, þegar Lóa er annars vegar.
III. kafli.
í LITLA bænum varð það brátt kunnugt, að níu ára
gömul telpa byggi ein í húsinu í gamla garðinum. Föður-
systur og föðurbræður, ásamt móðursystrum og móður-
bræðrum staðarins fannst alls ekki slíkt geta gengið. Öll
börn urðu að hafa einhvern, sem sá um þau, og öll börn
urðu að fara í skólann og læra margföldunartöfluna. Og
þesvegna ákvað allt þetta umhyggjusama fólk, að litla
stúlkan, sem bjó ein sjer, yrði að fara á barnaheimili.
Einn fagran eftirmiðdag hafði Lóa boðið Önnu og Tuma
heim til sín til þess að fá kaffi og piparkökur. Hún lagði
á borð úti á svölunum. Þar var sólskyn og kyrrð og það
angaði af öllum blómunum í garðinum hennar Lóu. Herra
Nilson klifraði upp og niður eftir rimlunum umhverfis
svalirnar. Og við og við stakk hesturinn hausnum upp til
þeirra, til þess að láta bjóða sjer piparköku.
Heldri frú í Boston, Banda- »Jon hefir ekki komiö heim
ríkjunum, varð bæði gröm og tvo daga. Áhyggjufull. Er hann
hrygg, er annar manna þeirra, híá þjer?“ stóð í fimm skeyt-
sem voru að gera við símann um> sem kona Jóns sendi kunn
hjá henni, bölvaði lengi og inni ingjuni hans.
lega. Hún skrifaði viðgerðar-
stofnun bæjarins út af þessu,
forstjórinn talaði við hina um-
ræddú símamenn og sá, sem
bölvað hafði, gaf eftirfarandi
lýsingu á atburðinum:
„Jeg og Spike Williams vor-
um þarna saman. Spike var
uppi í staurnum og bráðið blý
fjell úr krúsinni hjá honum
niður á hálsinn á mjer og rann
niður á bak. Þá leit jeg upp til
Spike og sagði: „Heyrðu, Spike
minn, þú verður að sýna svo-
lítið meiri varkárni“.
★
Aðstandendur hringdu í
blómabúðina og pöntuðu krans.
i - „Borðinn á að vera breiður“,
var nýja afgreiðslumanninum
sagt, „Hvíldu í friði“, beggja
megin, og ef það er pláss, „Við
mætumst á himnum“.
Það varð uppi fótur og fit,
þegar kransinn kom og að-
standendurnir litu á hann. Á
borðanum, sem var breiður,
eins og óskað hafði verið, stóð:
„Hvíldu í friði beggja meg-
in, og, ef það er pláss, mæt-
umst við á himnum“.
Skömmu seinna kom eigin-
maðurinn heim, og ekki leið á
löngu, þar til símsendillinn
kom með fimm svarskeyti. Þau
voru öll á eina leið:
„Já, Jón hjerna“.
★
Ríkisfrú í New York kom
inn í hattaverslun Walters
Florell, en meðal viðskiftavina
hans eru margar kvikmynda-
stjörnur, og sagðist strax þurfa
að fá nýjan hatt. Walter tók
langan silkiborða, vatt hann
upp og batt á hann nokkrar
slaufur, setti hann á höfuð
hennar og sagði: „Hjerna er
hatturinn yðar, frú“. Konan leit
í spegilinn og hrópaði, „Dásam-
legur, dásamlegur“.
„Tuttugu og fimm dollara“,
sagði Walter.
„En það er of mikið fyrir
einn silkiborða“, kvartaði frú-
in.
Walter leysti slaufurnar,
rakti úr borðunum, og fjekk
henni hann. „Borðinn, frú
mín“, sagði hann, „er ókeyp-