Morgunblaðið - 17.12.1957, Qupperneq 16

Morgunblaðið - 17.12.1957, Qupperneq 16
16 MORGUNBLAÐIÐ Þriðjudagur 17. desember 1957 Sannleikurínn um Ef tir GEORGES SIMENON Þýðing: Jón H. Aðalsteinsson 24. (Béle 2), on^e dreyma, og hún vissi ekki hvað hann dreymdi. Hún gat ekki einu| sinni vitað hvað nann hugsaði eft- ir að hann opnaði augun. „Héðan af munum við alltaf húa saman. ...“ Hún hafði séð tvær manneskjur búa saman, föður sinn og móður sína. Hún hafði verið vitni að hjónabandi þeirra, og allt að því samsek. „Lofaðu mér því að vera alltaf hreinskilinn við mig, hvað svo sem fyrir kann að koma“. Hann bylti sér aftur órólega milli rakrá rekkjuvoðanna. „Til hvers er að brjóta heilann um alla skapaða hluti?“ hafði Je- anne sagt svo heimspekilega i hálf rökkrinu. „Við gerum öll okkar bezta. —- í>egar Felix kemur úr ferðalagi. Var þetta ekki rétt hjá Jeanne Var hún óhamingjusöm í Var Fel- ix óhamingjusamur? Uxu ekki börn þeirra upp saklaus eins og blómin? Skjátlaðist ekki Bébé, þegar hún sóttist eftir því ómögulega, þegar hún.... Ósjálfrátt rétti hann út hend- urnar. Á því andartaki hefði hann gefið allt til að finna konu sína við hlið sér í rúminu og fá að gæla við grannan líkama hennar, sem hafði valdið honum svo mikl- um vonbrigðum. Ef hún hefði ver ið þar, ef hann hefði getað þrýst henni að sér, þá hefðu þau sam- einazt í andlegri leiðslu sem mað- ur nær ekki nema í draumi, sem losar sálina við allt jarðneskt. ... Hann svitnaði. Eftir að hann varð veikar hafði honum verið svitagjarnt og svitinn var daun- illur. Það var líka daunillt við Quai des Tanneurs, en því var hann vanur frá gömlum dögum. Svo vanur, að þegar hann kom úr ferðalagi, dró hann að sér fúlt loftið með velþóknun, eins og þeg ar maður kemur út í sveit og and- ar að sér stækju frá mykjuhaug eða reyk frá sprekabáli. Kannske hefði verið nóg, ef hann hefði gefið sig meira að henni. En þurfti Felix að vera á þönum kringum Jeanne? Hafði faðir hans verið þannig við móð- ur hans? Höfðu þau verið óham- ingjusamari þess vegna? Er hægt að sjá um vinnu, stjórna mörgum fyrirtækjum, ostagerð, svínabúi og.... Nei! Honum skjátlaðist! Hann reyndi að afsaka sig, en honum skjátlaðist! Það er ekki hægt að taka unga og óreynda stúlku, fara með hana heim til sín og láta hana sjá um sig sjálfa úr því. Ekki nóg með að hún sé ein, held ur í nýju umhverfi, sem getur virzt f jands'amlegt. Hvernig hafði honum dottið í hug, að það væri nóg fyrir Bébé að hún var konan hans? Aftur skaut minningu upp í huga hans. Enn ein sönnun, sem hafði farið fram hjá honum — vitnisburður um skapgerð hennar en ekki hans. Hún var á fæðingar- deildinni. Hún bjóst við barninu á hverri stundu. Hann áleit, að hon- um bæri að vera nærstaddur fyrsta kastið. Hann hélt í höndina á henni. Það fór ekki vel um hann. Hann gat ekki hætt að hugsa um daglegt amstur. Þegar hlé varð á verkjunum, spurði hún, næstum því biðjandi: „Elskarðu mig pínulítið, Fran- cois?“ Og hann svaraði hiklaust, ör- uggur um að hann segði sannleik- ann: „Ef ég elskaði þig ekki, hefði ég aldrei gifzt þér“. Hún sneri sér undan og í næstu andrá byrjuðu verkirnir að nýju. Nokkrum tímum seinna lauk hún upp augunum, sem enn voru sljó eftir deyfinguna og leit á barnið, án þess að sjá það. „Er hann líkur þér?“ var það fyrsta sem hún sagði. Þá komu tár fram augun á honum. Þegar hann fór af sjúkra húsinu tíu mínútum síðar leið hon um einkennilega. Svo tói. hann bíl- lyklana úr vasanum. Hann setti bílinn í gang. Hann ók burt í sól- skininu. Þegar hann hafði ekið hundrað metra, var allt horfið og gleymt. Hann var aftur Francois Donge. Hann stóð aftur föstum fótum í því, sem hann áleit raunveruleik- ann. Hve lengi hafði hún barizt þann ig við tómlætið? Hún minnti hann á flugu, sem hann hafði séð detta niður í læk úti á La Chataigneraie kvöld nokk- urt. I fyrstunni vildi flugan ekki trúa því óhjákvæmilega. Hún spriklaði með fótunum og barði vængjunum eins og hún héldi að dálítið átak væri nóg til að kom- ast upp aftur. Vegna umbrotanna fór hún í hringi. Rétt hjá henni i flaut laufblað, og Francois hélt í fyrstu að hún myndi reyna að kom ast upp á það. Svo var hún hreyfingarlaus um stund. Kannske var hún þreytt? Eða hún vildi geyma síðustu kraft ana? Síðan tók hún á öllu sem hún átti til og barðist um enn ákafar en áður, en það leiddi til þess eins að hringirnir á vatninu stækk- uðu. — Vængirnir höfðu blotnað. Bylgj urnar sem hún bærði voru niðri í vatninu en ekkj á yfirborðinu. — Þessi litli lækur, sem var 'nærri vatnslaus, hlaut flugunni að hafa virzt botnlaust djúp. Francois stóð með bakið við trjá bol. Hann reykti sígarettu. „Ef fiskur kæmi....“ Skildi hún ekki að laufblaðið var eina björgunarvonin? Hún krafs- aði með litlu fótunum, sem urðu blautari og blautari og fengu minni viðspyrnu á yfirborðinu. — Francois hefði getað tekið kvist ' og skotið laufblaðinu til flugunn- Snyrtistofan SRIS Skólastræti 3 — Sími 10415 Fótsnyrting, handsnyrting, augna- brúnalitun. — Vinsamlega pantið jólasnyrtinguna í tíma. Guðrún Þorvaldsdóttir. Hann hafði viljað sjá endalokin. En það tókst honum ekki. Þegar flugan hafði legið hreyfingarlaus sem dauð væri nokkrar mínútur, byrjaði hún að sprikla aftur. „Francois! Francois!” kallaði Jeanne, sam var stödd á La Chata igneraie. „Við erum að fara að borða". Bébé hafði barizt sömu baráttu óteljandi sinnum. Og hann hafði litið á það sem merkilegheit...... Hún reifst ekki út af frú Fla- ment. En hvert kvöld þegar hann kyssti hana laust á ennið eða kinn- ina, hafði hún dregið djúpt and- ann til að vita hvort hann hefði nú einmitt í dag. ... Og hann lék á als oddi og var ánægður með tilveruna. Hann hafði „gert það gott“. Fyrirtækin heppnuðust afbragðsvel. Bræðurn ir Donge hleyptu lífi í borgina. — Eitt hundrað, tvö hundruð, fimm hundruð manns höfðu atvinnu við Donge-fyrirtækir og það var fram takssemi Francois og bróður hans að þakka. „Frá og með þessur’. degi höf- um við útflutning til....“ „Þú segir það ekki?“ Hún brosti eins og af tómri kurteisi, og hann reiddist af því hún tók ekki þátt í gleði hans. Fékk hún -kki nóg af að vera ein allan daginn? „Ertu ekki glöð yfir því?“ „Jú, vissulega. Ætlar þú út í kvöld?" „Ég verð að hitta lögfræðinginn og ræða samninginn". „Ég hefði haft gaman af að sýna þér gluggatjöldin, sem ég setti fyrir litlu stofuna...." Hann bandaði með hendinni. Þetta kom henni einni við. Átti hann nú líka að leggja höfuðið í bleyti yfir gluggatjöldunum £ litlu stofunni? Þau sem voru þar frá dögum foreldra hans, voru þá ekki nógu góð handa henni? „Ég kem seint heim. Bíddu ekki eftir m'r“. Hann kom með hressandi loft að utan, sem hún fékk ekki nema með honum, en hún fúlsaði við því eins og henni fyndist vond lykt af því. „Ertu sofandi?" Hún svaraði ekki. Hann vissi að hún var ekki sofandi og það erti hann. En hún lézt auðvitað sofa svo hann skyldi ekki gruna að hún hefði legið vakandi, beðið eft- ir honum og hlustað eftir minnsta þruski. Hann hafði ekki skilið neitt! WaBt Oisney Myndirnar úr þessari fallegu lit- skreyttu bók eru teknar úr kvik- myndinni um LÍSU í Undra- land. Litbrá MARKUS Eítir Ed Dodd 1) — Að sjálfsögðu frú Anna. tg er reiðubúinn að taka þig með í leiðangurinn, en það verður erf- aa ierS og.... 2) — Heyrðu nú ungi maður. Þú setlar þó ekki að fara að segja mér að ég sé of gömul. Ég myndi fara, ef bikkjan hefði ekki íót- brotið mig s.l. vor. 3) — Jæja, Markús, mér geðj- ast að þér. Ég veit ekki af hverju, en ég skal kosta leiðangurinn. •4) — Hefur Oddur nokkuð sagt TROUBLE ? NO, HE HASN'T/ WHAT SORT OF TROUBLE? þér frá vandræðunum sem við lentum í þegar við vorum síðast í Alaska? — Vandræði, nei hann hefur ekki neínt það. SHlítvarpiö ÞriSjudagur 17. desember: Fastir liðir eins og venjulega. 13,15 Fiskimál: Frá útgerð á Aust fjörðum (Árni Vilhjálmsson erind reki). 18,30 Étvarpssaga barn- anna: „Ævintýri úr Eyjum" eftir Nonna; XVI. (Óskar Halldórsson kennari). 18,55 Þingfréttir. Tón- leikar. 20,30 Daglegt mál (Árni Böðvarsson kand. mag.). 20,35 Er- indi: Um ræktun og menningu (Gísli Kristjánsson ritstjóri). — 2u,55 Létt tónlist af segulböndum frá útvarpinu í Stuttgart. 21,30 Upplestur: Kafli úr bókinni „Um lönd og lýði“ eftir Þórberg Þórð- arson (Höfundur les). — 22,10 „Þriðjudagsþátturinn". — Jónas Jónasson og Haukur Morthens stýra flutningi. 23,10 Dagskrárl. Miðvikudagur 18. desember: Fastir liðir eins og venjulega. 12,50—14,00 Við vinnuna: Tónleik ar af plötum. 18,30 Tal og tónar: Þáttur fyrir unga hlustendur — (Ingólfur Guðbrandsson náms- stjóri). 18,55 Þingfréttir. — Tón- leikar. 20,30 Lestur fornrita (Ein ar Ól. Sveinsson prófessor). 20,55 Tónleikar (plötur). 21,30 „Leitin að Skrápskinnu", getrauna- og leikþáttur; III. hluti. 22,10 Iþrótt ir (Sigurður Sigurðsson). 22,30 Frá Félagi íslenzkra dægurlaga- höfunda: Hljómsveit Magnúsar Péturssonar leikur lög eftir Hjör- dísi Pétursdóttur, Gunnar Kr. Guð mundsson og Jóhannes Jóhannes- son. Söngvarar: Haukur Morthens og Sigurður Ólafsson. Kynnir: Jónatan Ólafsson. 23,10 Dagskrár lok. —

x

Morgunblaðið

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.