Morgunblaðið - 18.05.1962, Blaðsíða 10

MORGVTSBLAÐ1B
Föstudagur 18. maí 1962
10
mikil hjálp fyrir húsmæðurn
ar“. segir Gróa, „og til þeirra
er lagt þó nokkurt fé, gert ráð
fyrir að á næsta ári þurfi 3
millj. kr. til viðhalds þeirra
og til gæzlunnar. Bæði dag-
heimili ög gæzluvellir þurfa
að vera 1 hvérju hverfi og í
öllum sem nú rísa upp, er rúm
fyrir hvorttveggja og ætlun-
in að koma þeim upp eins
fljótt Og hægt er. Ákveðin
fjárupphæð er veitt til þess
árlega. Á þessu ári er t. d.
veitt 1 millj. og 200 þús. í
leikvellina eina.
Eftir að Gróa hafði rekið
erindi sín við Jens Guðbjörns
son, ók hann Okkur niður í
Slysavarnahúsið á Granda-
garði. Þangað á Gróa oft er-
indi. Hún hefur starfað að
slysavarnamálum síðan 1930,
er formaður kvennadeildar-
innar í Reykjavík og á nýaf-
stöðnu þingi var hún kjörin
varaforseti Slysavarnafélags-
ins.
Þingið stóð dagana 4.—6.
maí og meðan á því stóð, tóku
konurnar í deildinni að sér
að sjá um allan mat fyrir full
trúana 130 að tölu, svo að
starfstími yrði drý.gri og menn
þyrftu ekki að dreifast út um
bæ á máltíðum. Þá var nóg
að gera hjá förmanninum, en
strax að þinginu löknu tók
vorfhreingerningin og málning
in á íbúðinni heima við hjá
Sjdmannskona í Vesturbænum
f VESTURBÆNUM, nr. 24 við
götu sem kennd er við öldur
hafsins, í hverfi þar sem skip-
stjórar og stýrimenn byggðu
gjarna fyrir 30 árum einnar
'hæðar steinhús með kjallara
og kvisti á risi, þar búa Niku-
lás K. Jónsson, skipstjóri og
kona hans, Gróa Pétursdóttir,
borgarfulltrúi. Þau eru bæði
gamlir og grónir Reykvíking-
ar, Nikulás er úr Vesturbæn-
um, sonur Jóns Guðmundsson
ar frá Bakkabæ og Gróa flutt
ist til bæjarins með föreldr-
um sínum fjögurra ára gömul.
Sjómennskan er rikjandi í
ættum beggja. Pétur Örnólfs-
son frá Hvassahrauni á Vatns-
leysu, faðir Gróu, var sjó-
maður á skútum og síðar fiski
matsmaður, einkabróðir henn
ar, Jóhann, var þekktur skip-
stjóri og Nikulás maður henn
Á gæzluleikvellinum við Dunhaga. — Groa Petursdottir, fulitrui í leikvallanefnd og
Jens Guðbjörnsson, umsjónarmaður vallanna, heimsækja fóstrurnar, þær Ingibjörgu
Björnsdóttur og Guðrúnu Finnbogadóttur, sem þar eru við gæzlu.
Úr Siysavarnahúsinu á Grandanum er gott útsýni yfir
Reykjavíkurhöfn. Gróa Pétursdóttir stendur við glugg-
ann á efri hæðinni.
ar stundaði sjóinn í 40 ár,
þar af 30 sem skipstjóri og
viktar nú bátafiskinn á
Grandanum. í þessu húsi hafa
þau hjónin búið í 36 ár, alið
upp fjögur börn, sem eru flog-
in úr hreiðrinu, utan ejnn son
ur, Og hafa gefið foreldrum
sínum 7 barnabörn.
Þarna á öldugötu 24 hringd
um við dyrabjöllu í gær, til
að hitta að máli húsfreyjuna,
sem er á framboðslista Sjálf-
stæðisflokksins við næstu
borgarstjórnarkosningar. Við
höfðum hringt til Gróu dag-
inn áður og fengið svarið: —
Æi, í guðs bænum, ekki ljós-
myndara hingað núna! Við
höfum verið að mála húsið
að utan og íbúðina í fyrsta
sinn í 16 ár, og hér er allt á
tjá og tundri ennþá. Hún
féllst þó á að ef við frestuð-
um ltomunni um einn dag,
yrði kannski hægt að drepa
niður fæti í stöfunni. Gróa
hafði sýnilega tekið til hend-
inni, meðan hún hafði frest-
inn, þvi þegar við kopaum,
voru komnar hvítrósóttar sum
argardínur fyrir gluggana,
öll húsgögn á sinn' stað, silf-
urmunirnir fágaðir í glerskáp
inn, myndirnar af börnunum
og barnabörnunum á píanóið
og myndir upp á veggi, þar ó
meðal ljósmyndin hans Ólafs
MagnússOnar frá 1907 af
Reykjavíkurhöfn og málverk
Finns Jónssonar af Selsvör.
Og Gróa stóð sjálf mað af-
þurrkunarklút í annarri
hendi og vatnskönnu i hinni
og var að vökva blómstrandi
kaktus sem hún er búin að
eiga jafnlengi húsinu eða í
36 ár. Við drukkum kaffi í
stofunni meðan hún brá sér
í peysufötin, því nú þurfti
hún út. Það átti að vera fund-
ur í leikvallarnefnd kl. 3,30
Og bæjarstjórnarfundur kl. 5
og í báðum á hún sæti.
í leiðinni ætlaði hún að
hitta Jens Guðbjörnsson, sem
hefur umsjón með leikvöllun-
um fyrir fræðsluskrifstofuna,
og koma við í Slysavarnahús-
inu. Jens sótti hana í bii sín-
um og á leiðinni barst talið
að gæzluvöllunum í bænum,
sem nú eru 18 talsins, og tveir
að auki á sumrin, fyrir utan
leikvellina, þar sem ekki er
gæzla en leiktæki. Við stönz-
uðum efurlítið á tveimur leik
völlum, í Dunhaga og við Vest
urvallagötu. Þar var lítill
hópur 2—5 ára barna að leik
og undu þau sér vel í gæzlu
hjá fóstrunum. En þrátt fyrir
góða veðrið virtust ekki alltof
margar konur í þessum hverf-
um þurfa að nota sér þessa
barnagæzlu, sem er þannig
háttað, að fóstrurnar taka við
börnunum af fullorðnum, sem
með þau koma og er þeirra
gætt þar til þau eru sótt á
tímanum 9—12 Og 2—5. „Þess
ir gæzluvellir bæjarins eru
Gróa að vökva kaktusinn sinn, sem blómstrar nú 36 árið
hjá henni. Fyrir aftan hana sést málverk Finns Jónssona-
úr Selsvör. —
Auk þess sem Gróa Péturs-
dóttir er borgarfulltrúi og
starfar í leikvallanefnd, og
að slysavarnamálum, þá er
hún í skólanefnd Húsmæðra-
skóla Reykjavíkur og hefur
starfað í VamfærsJunefnd
Gróa, sem er formaður kvennadeildar Slysavarnafélagsins,
ræðir við Gunnar Friðriksson, forseta félagsins.
Gróu. Við röbbuðum litla
stund saman í skrifsfcofuher-
bergi því sem kvennadeildin
leigir í Slysavarnahúsinu. Þar
er rauðbrúnt teppi á gúlfi,
sem konurnar keyptu á út-
sölu og spöruðu þar skilding,
„því ekki veitir af hverjum
eyri, sem hægt er að spara“,
segir Gróa. „Starf deildarinn
ar er að safna fé til slysa-
varna. Við leggjum strax
fram % af öllu sem við get-
Um safnað, en skv. lögunum
megum við halda 14 til rekst-
urskostnaðar. En við reynum
að nota sem minnst, og sá
fjórði hluti er látinn af hendi
þegar þörf krefur. T. d. gátum
við f fyrra ráðstafað af hon-
um í vél í brimbátinn á Eyrar
bakka, nýlega keypt hátalara
kerfi hér í húsið og um daginn
gefið björgunarsveitinni al-
klæðnað, ullarfatnað og hlífð
arföt, handa 21 manni, en það
er til taks hér fyrir björgunar
mennina. þegar þeir koma á
vettvang í snarheitum hver úr
sinni vinnu. Þetta er hvort
sem er allt slysavarnafé og
á að notast sem slíkt“.
’’