Morgunblaðið - 16.05.1965, Side 24

24
MORGUNBLAÐIÐ
Sunmidagur 16. maí 1965
ANN PETRY:
STRÆTIÐ
— Þetta er nú ekki alveg eins skemmtilegt Jón.
— En þú ætlar þó ekki að
hætta að syngja með hljómsveit
inni, er það?
— Til hvers væri það? Ég vinn
allan daginn, og ég ætla ekki að
fara að syngja hálfa nóttina, bara
mér til skemmtunar.
— Já, en æfingin . . . ?
— Ég hef engan áhuga á því,
svaraði hún einbeitt.
Hann lagði höndina á arm
henni. — Bíddu, ég ætla að aka
þér heim. Ég þarf að tala við þig,
elskan. Þú getur ekki stungið
svona af frá mér.
— Ég er ekkert að stinga af.
Ég er bara þreytt og þarf að
komast heim.
— Gott og vel. Hann dró hönd
nia að sér. — Junto sendir þér
þetta. Hann tók litla öskju upp
úr vestisvasanum og rétti henni.
Lokið var fast og hún þurfti
að rykkja í það og þá komu í
ljós eyrnahringir, sem glitruðu í
ljósinu.
— Ég' þakka, sagði hún og
henni fannst sjálfri röddin vera
hörð og málmkennd. — Ég get
ekki hugsað mér neitt, sem ég
þyrfti meira á að halda en þetta.
Hún sneri sér snöggt frá hon-
um, gekk yfir dansgólfið þvert og
síðan niður í breiða stigann og
til fatageymslunnar. Hún tók við
kápunni sinni hjá fatageymslu-
stúlkunni, og þegar hún var kom
in út að dyrum, datt henni í hug:
Ég hefði eins vel getað gefið
stúlkunni þetta; hún þárfnast
þess víst ennþá meir en ég.
Hún hélt svo fast utan um
Nýjasta hefti ICELAND
REVIEW kynnir á fræði-
legan hátt íslendinginn
LEIF HEPPNA.
Sendið ritið vinum og
viðskiptamönnum yðar
erlendis.
Borgarnes
Umboðsmaffur Morgun-
blaðsins í Borgarnesi er Hörff-
ur Jóhannsson, Borgarbraut
19. — Blaðið er f lausasölu á
þessum stöðum í bænum:
Hótei Borgarnesi, Benzínsölu
SHELL við Brákarbraut og
Benzínsölu Esso við Borgar-
braut.
Stykkishólmur
UMBOÐSMAÐUR Morgun-
blaðsins -í Stykkishólmi er
Víkingur Jóhannsson, Tanga
götu 13. Ferðafólki skal á
það bent að í lausasölu er
blaðið selt í benzínsölunni
við Aðalgötu.
Afgreiðslur blaðsins hafa
með höndum alla þjónustu
við kaupendur blaðsins og
til þeirra skulu þeir snúa
sér, er óska að gerast fastir
kaupendur Morgunblaðs-
ins.
t--------------------------
öskjuna, að hana verkjaði í hönd
ina. Hún reyndi að hugsa og jafn
framt að stilla reiðina, sem sauð
niðri í henni. En það var engin
ástæða til að vera reið við Boots
Smith og Junto. Þetta var allt
henni sjálfri að kenna.
Hún ákvað áð ganga heim og
reyna að láta reiðina sjatna ofur
lítið á leiðinni. Hún gekk með
löngum, reglubundnum skrefum
Nei, þetta var allt sjálfri henni
að kenna. Hún hafði verið að
reisa sér loftkastala, sem nú voru
hrundir í rúst. Hún gæti eins vel
saMHim
40
horfzt í augu við þá staðreynd,
að hún varð að vera kyrr í stræt
inu. Hún átti ekki fyrir mánaðar
húsaleigu fyrirfram og þá ekki
fyrir flutningnum. Og svo yrði
nýja íbúðin jafn óþolandi og sú
gamla. Nema náttúrlega yrði hún
laus við frú Hedges og húsvörð-
in. Nei, þar yrði bara samslags
fólk og engu betra. Nei, nú var
eins gott að venja sig við tilhugs
unina um að vera kyrr á sama
stað.
Hún vonaði, að það væri satt,
sem frú Hedges sagði, að Jones
mundi ekki angra hana framar,
því að hún fann, að hún gat ekki
hert sig upp í það að kæra hann.
Hún hlakkaði ekkert til að fara
að telja upp ávirðingar hans fyrir
einhverjum lögreglumanni.
En það ætti hún nú einmitt að
gera. En svo hugsaði hún: Setjum
nú svo, að ég kæmi honum í
Steininn í mánaðartíma, eða þrjá
mánuði, en hvað nú refsingin var
fyrir annað eins og þetta? Hvað
þá? Ekki væri hægt að hafa hann
í fangelsi um ófyrirsjáanlega
framtíð. Hann var þannig maður,
að hann gat legið á hatri sínu til
hennar ævilangt og mundi sitja
um að hefna sín á henni þegar
hann væri sloppinn úr fangels-
inu.
Harlem var ekki svo stórt
svæði og ef hann væri einbeittur
að hefna sín, yrði honum engin
skotaskuld úr því að finna hana.
Auk þess varð hún að taka tillit
til Bubs, því að vel gat hann nað
sér niðri á honum, ef hann næði
ekki til hennar sjálfrar.
Nei, hún skyldi ekki fara með
I þetta í lögregluna. Hún stað-
næmdist við umferðarljós. Ertu
búin að sætta þig við þá hugs
un að vera hérna kyrr? spurði
hú,n sjálfa sig. \
Héðan í frá yrðu þau að lifa
svo varlega og sparlega, svo
vesældarlega, að hver launa-
greiðsla yrði að skilja eitthvað
eftir til að leggja inn í bankann.
Eftir nokkurn tíma gætu þau
flutt. En það yrði erfitt. En því
mundi hún líka venjast.
Heima á nóttinni skyldi hún
æfa sig svo vel, að hún kæmist í
hærri launaflokk. Kannski gæti
hún staðizt næsta próf þegar að
því kæmi. Þessi atvinna í Cas-
ino, sem hafði litið út fyrir að
vera svo blátt áfram og auðveld,
kom ekki lengur til greina, og al
menn skynsemi hennar hefði átt
að geta sagt henni það fyrir
fram.
Og hún fór að hugsa um Boots.
— Þú þarft ekki annað en vera
góð við mig, elskan. Nú hafði
hún ekki gert eða sagt neitt, sem
gæfi til kynna, að hún ætlaði
ekki að vera góð við hann. JÞað
hlaut að vera eitthvað sérstakt,
sem hafði svo snögglega eytt öll
um áhuga hans á henni.
Hú.n reyndi að rifja upp allt,
sem hann hafði sagt við hana, ef
þar skyldi að vera lykilsins að
leita að þessum snögglegu sinna
skiptum hans. Því að hann hafði
verið áhugalaus í kvöld var hún
-viss um. Hann hafði setið þarna
við borðið, og ekki gert neina
tilraun til að tala við hana, en
verið niðursokkin í sínar eigin
hugsanir, og jafnvel þegar hann
hafði sagt eitthvað, hafði hann
horft á hana eitthvað svo óper-
sónulega, eins og hún væri ein-
hver ókunnugur, sem hann hefði
ekki svo mikið sem augnabliks
áhuga á.
— O, ég gæti orðið skotinn í
þér elskan. Það var ekki lengra
síðan en í gærkvöldi, að hann
hafði sagt það. Og svo fyrsta
kvöldið, sem þau hittust: — Ég
hef bara ekki áhuga á neinu
nema þér.
Þegar hann ók henni heim í
gærkvöldi hafði hann bókstaflega
ekki sagt orð, og ekki gert neina
tilraun til að snerta hana. Hún
rifjaði þetta upp og komst að
því, að hann hafði orðið svona
þögull, eftir að útkastarinn hafði
sagt honum, að Junto þyrfti að
tala við hann.
Hún greikkaði sporið. Ef Junto
átti Casino, þýddi það sama
sem, að Boots væri í hans brauði.
En það var nú sama . . . hvað gat
Junto hafa sagt, sem eyddi svo
gjörsamlega öllum áhuga hans á
henni? Kannski hann hefði farið
að setja eitthvað annað fyrir sig?
Kannski eitthvað í sambandi við
það, að hann var ekki í herþjón
ustunni, því að hún mundi, hvern
ig hann gat ekki leynt gremju
sinni, þegar hún hætti ekki að
spyrja hann um það.
Jæja, það gat nú annars allt
verið sama. Kannski var það
fyrir beztu, að svona hafði farið.
Að minnsta kosti þurfti hún ekki
að verjast þessum áleitnu hönd
um hans.
Hún opnaði dyrnar á leiguhús
inu þar sem hún átti heima. Þar
var allt þögult, og engin hreyfing
á myrkurblettinum, sem huldi
kjallaradyrnar’. Og hún velti því
fyrir sér, hvort hún mundi þurfa
að sjá fyrir sér renglulega mynd
húsvarðarins í hvért sinn sem
hún gengi inn um þessar dyr.
Brotna hellugólfið var forugt.
Snjórinn, sem hafði borizt inn á
fótum fólks um daginn, hafði
bráðnað og blandazt sótinu og
skítnum á gólfinu. Hún horfði á
dökkbrúnu málninguna á hurðun
um, í daufri birtunni frá litla
loftljósinu, á skáiduðu bréfakass
ana og þunnslitnu tröppurnar í
stiganum. Og henni datt í hug,
hvernig tíminn gæti breytt útliti
hluta.
Það voru ekki nema nokkrir
klukkutímar síðan hún hafði séð
í anda Bub, sem var að vaxa upp
í einhverju loftgóðu, sólríku húsi
og sjálfa sig áhyggjulausa um af
komuna. Hún hafði getað dregið
upp mynd af honum þegar hann
korp heim úr skólanum og fékk
bita og mjólk og kannski voru
aðrir krakkar með honum og svo
léku þau sér einhversstaðar
nærri, og hún þurfti ekki annað
en líta út um gluggann, til þess
að hafa auga með honum, því
að nú var hún alltaf heima, þeg
ar hann kom úr skólanum. En
svo höfðu tíminn og Boots Smith
og Junto hrakið hana aftur á
bak til þessa sama staðar og
eytt þessu draumaskýi, svo að nú
sá hún bara forstofuna þarna
eins og hún var í raun og veru.
Hún lagði af stað upp stigann.
Hann var brgttari en hú,n gat
munað hann. Og henni varð hugs
að til allra fótanna, sem höföu
gengið upp þennan stiga, svo að
hann var orðinn svona slitinn . . .
ungir fætur, gamlir fætur, vinnu
þreyttir fætur, fætur sem þuiu
upp stigann, af því að einhver
draumur gerði hann auðveldari
og fætur sem fóru sér hægt, af
því að einhver sorgarviðburóur
dró úr ferðinni hjá þeim.
Hún var ofþreytt í fótunum, til
þess að geta flýtt sér. Hún varð
óhugnanlega vör við veggina,
sem voru svo þröngir. Og svo
voru þeir svo þunnir, að hún gat
heyrt mannamál gegn um þá.
Útvarpið var í gangi á þriðju
og fjórðu hæð. Hún reyndi að
flýta sér til að losna við þennan
hrærigraut af tónum, en fæturn
ir neituðu að hreyfast eins hratt
og hún hefði viljað.
Og gegn um þetta heyrði hún
messu, þar sem verið var að
reyna að bjarga fortöpuðum sál-
um. Og bænir og blessunarorð
blönduðust saman við auglýsing
ar um Shirleysápu.
Á þriðju hæð var komið til á-
floga. Skammaryrðin blönduðust
því sem heyrðist í útvarpinu.
Samtalið sem hún hafði áður
heyrt, þagnaði, því að nú fóru
allir að hlusta á áflogin og
skammirnar.
Báðskona
óskast í sumar til starfa í veiðihúsi. Þarf að geta
lagað 1. flokks mat. Enskukunnátta æskileg.
Tilboð sendist afgr. Mbl. fyrir nk. föstudag, merkt:
„Ráðskona — 7516“.
Varalitir
í öllum
tízkulitum
halldór jónsson h.f.
heildverzlun. Hafnarstræti
Simar 23995 og 12586
Kópavogsbúar
Karlmenn óskast til starfa í verksmiðjunni.
M-álning hf.
Eldri kona
sem hefur 2ja herb. nýtízku íbúð, með öllum þæg-
indum, óskar eftir góðri roskinni sambýliskonu,
er gæti séð um heimilisstörfin gegn ókeypis hús-
næði, fæði og sanngjarnri þóknun. — Sendið upp-
lýsingar, merktar: v,7334“ til afgr. Mbl.
Aigreiðslustúlka
óskast nú þegar síðari hluta dags.
Upplýsingar í verzluninni mánudag (ekki í síma).
Gardinubúðin
Ingólfsstræti.