Morgunblaðið - 15.10.1967, Blaðsíða 22

22
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 15. OKT. 19«7
Dolinda Tanner
Bjðrnsson — Kveðja
UNGUR las ég það í ferðabók
einhverri að mig minnir, að í
suðurhlíðum Mundíafjalla, sem
blasa við birtu og yi suðrænnát
sólar og skýla vaggandi pálma-
viðum og öðrum dýrleg-
um paradísargróðri í skauti
sínu og hafa um aldaraðir horft
yfir sögurikar byggðir hins forn
fræga Rómaveldis, væri að finna
einhverja undursamlegustu sælu
reiti á þessari jörð. Og ég öf-
undaði mannfólkið, sem átti
þarna óðul sín og mátti una vel
ævinni, eins og lótosæturnar í
sögu Odysseifs, „þar sól og máni
skinu á hvora hlið“.
Mér þótti það því ekki lítilli
furðu gegna, þegar svo bar til
fyrir tæpum tuttugu árum, að
ég komst í kynni við unga konu,
sem hafði tekið sig upp úr átt-
högum sínum í þessu gósenlandi
náttúrufegurðar og sumarblíðu í
suðurhéruðum Svisslands og val
ið sér bólfestu ótilneydd hér á
okkar gjóstuga útsynningalandi.
Þessi svipmikla og gjörfulega
kona hét Dolinda Tanner. Hún
settist hér að til frambúðar,
eyddi hér óliðnum ævidögum
og er nú lögð til hinztu hvílu í
Eiginmaður minn, faðir og
tengdafaðir okkar
Gísli Jónasson
fyrrv. skólastjóri
verður jarðsunginn frá Foss-
vogskapellu miðvikudaginn
18. október kl. 10.30 f. h. At-
höfninni í kirkjunni verður
útvarpað.
Margrét Jcnsdóttir,
Jónas Gíslason,
Amfríður Ammundsdóttir,
Guðlaug Jónsdóttir,
Georg Lúðvíksson,
Ólafur Jónsson,
Birna Benjamínsdóttir,
Jón P. Jónsson,
Gróa Jóelsdóttir.
Eiginmaður minn og faðir
okkar,
Guðmundur Tómasson
skipstjóri,
Bergsstöðum, Vestm.cyjum
andaðist að heimili sínu 12.
þ. m.
Elín Sigurðardóttir
og börn.
Útför eiginkonu minnar
Dolindu Tanner
verður gerð frá Fossvogs-
kirkju mánudaginn 16. okt.
kl. 13.30.
Ólafur Björnsson.
Innilegt þakklæti til allra
þeirra, sem sýndu mér sam-
úð og vinarhug við andlát og
jarðarför mannsins míns,
Hafliða Jónssonar
skipstjóra, Siglufirði.
Sérstakar þakkir til bama
minna og barnabama, sem
umvöfðu mig hjartahlýju.
Guð blessi ykkur ÖU.
Jóhanna Sigvaldadóttir.
faðmi fósturlandsins, sem hún
hafði kjörið sér, fallin í val
fyrir aldrir fram.
Atvik lágu til þess, að á síðari
árum kynntist ég Dolindu vel.
Hún var dul og seintekin, en að
sama skapi trölltrygg þeim, sem
hún batzt vináttuböndum, og því
liðu svo mörg ár eftir fyrstu
kynni okkar, að ég vissi harla
fátt um uppruna her.nar og ævi-
feriL
Hún var, eins og þegar hefur
verið sagt, svissnesk að ætt, bor-
in þar og barnfædd og búsett í
Lugano síðustu árin sem hún
dvaldi í heimalandi sínu. Hún
stundaði fjrrst nám í verzlunar-
skóla, en þó mun hún litt hafa
stundað vei-zlunarstörf eftir að
námi sleppti. Þá hóí hún nám
í listaskóla og stundaði það bæði
heima í Sviss og síðar í París,
einkum málaralist. Ekki festi
hún þó yndi við að framleiða
myndir sér til atvinnu, og mun
hana þó vissulega ekki hafa skort
hæfileika til að geta orðið lið-
tæk á því sviði.
Nú tók útþráin að svíða iljar
hennar. Hún hvarf að heiman og
staðnæmdist um sinn í Svíþjóð.
Þar féll henni ekki illa, en vildi
kynnast víðar. Þá bar svo til, að
hún sá í einhverju blaði auglýst
eftir stúlku, sem vildi ráðast til
íslands. Um það heimshorn vissi
hún næsta fátt, en þarna hillti
undir ævintýrið. Og þó að móð-
ir hennar segði: „Þú getur ekki
lifað á íslandi, þax eru engin
tré“, þó fór hún út hingað, stað-
næmdist hér nokkur ár og stund
aði lengst listiðnað, nánar til-
tekið málaði á leirker hjá fyrir-
tækinu Lauganesleir, á meðan
það var á uppréttum fótum. Síð
an hvarf hún heim í átthagana
og dvaldi nokkur ár hjá móður
sinni aldraðri, en faðir hennar
var þá látinn, og hún vildi ekki
láta móður sína eina. Bræður
hennar voru horfnir að heiman
í ýmsar áttir. Ekki gat hún þó
staðnæmst þar að fullu og fest
rætur í jarðvegi átthaganna.
Seiður norðursins varð yfirsterk
ari suðrænni sumardýrð. Hún
hvarf tid íslands á ný, og mun
það hafa komið mörgum vinum
hennar hér á óvart. Er ekki ólík
legt, að þeim hafi hvarflað líkt
í hug og skáldinu, er það segir:
,,— hvers vegna ertu hér, haf-
rekið spreík á annarlegri strönd“.
Mér er það í minni, að ég
spurði hana þá einhvern tíma
hispurslaust og hreinskilnislega,
hvernig stæði á því að hún tylldi
ekki heima í átthögum sínum í
fegurðinni og veðurblíðunni.
Glettnin tindraði í módökku aug
unum, þégar hún svaraði:
„Svissararnir, frændur mínir,
eni svo sem ágætir, en þið ís-
lendingar eruð nú samt mitt
fólk“.
Og þetta var falslaust svar.
Hún tók ástfóstri við hið nýja
fósturland sitt og þá vini, sem
hún eignaðist þar, og festi við
þá órofa tryggð af heilli skap-
gerð sinnL
Dolinda var óvenjuleg af-
bragskona, væn kona í sjón og
raun í fornri og nýrri merk-
ingu orðsins. En nú að leiðar-
lokum finnst mér, að hermi hafi
ekki auðnast að neyta til hálfs
þeirra gáfna og hæfileika, sem
hún vissulega bjó yfir. Mætti
margt nefná, sem henni var bet-
ur gefið en algengt er, en ég
ætla að nefna aðeins eitt. Ég
hef fáum eða engum kynnzt,
sem gæddir voru eins næmu
gamanskyni og hún var. Hún var
óvenju skyggn á það, sem
skemmtilegt er og skrýtið í fari
samferðamanna og gat sagt frá
því svo yndislega græskulaust
og án þess að henni sjálfri stykki
Framhald á bls. 24.
Árni Friðrik Ólafs-
son cand. phil.
HANN andaðist í Landsspdtalan-
um 8. þ.m. eftir langvarandi
heilsuleyisi, rúmlega sjötugur að
aldrL
Hann var fæddur 12. maí 1897
á Stokkseyri, sonur Ólafs Árna-
sonar, kaupmanns, og konu hans
Margrétar Friðriksdóttur Möller,
alsystur Ólafs Friðrikssonar, rit-
stjóra.
Ólafur Árnason, faðir hans, var
kunnur athafnamaður. Hann var
lengi kaupmaður á Stokkiseyri
og gekkst fyrir ýmsum framfara
málum þar á staðnum, stofnun
íshúss o.fl. Hann stofnaði árið
1907 hlutafélagiið Ingólf, seldi
þá verzlun sína og varð fram-
kvæmdastjóri félagsins. Ólafur
andaðist í Reykjavík árið 1015,
aðeins 52 ára gamall. Árni harm
aði hann mjög.
Árni ólst upp í foreldrahús-
um, fyrst á Stokkseyrf síðan í
Reykjavík. Ólafur faðir hans
byggði húsið nr. 14 við Suður-
götu hér í borginni og varð
Arni þá nágranni minn og leik-
bróðir. Síðan urðum við sam-
bekkingar í Menntaskólanum.
Árni var góður námsmaður,
kappsamur og greindur vel. En
í 6. bekk varð harm fyrir þungu
áfalli, sem átti eftir að móta iíf
hans eftir það. Hann sýktist af
berklum, varð að hætta námi
í bili og fór á Vífilsstaðahælið.
Þetta var 2. febrúar 1917 og var
Jónas Sveinsson
framkv.stj. — Kveðja
Fæddur 30. júní 1903
Dáinn 8. október 1967.
KVEÐJA FRÁ ÁSTVINUM
Lag: Drottinn vakir, Drottinn
vakir.
Liðinn bjartux lífsins dagur,
lokið merkri ævi á jörð.
Þar, sem mætu manndómsstörfin,
mörgu voru í kærleik gjörð.
Hjálpa hvar, sem þurfa þótti,
þín var gleði djúp og sönn.
Áttir drengskap eðalhreinan,
aðalsmerki í dagsins öxm.
Elskuríkur eiginmaður,
okkar björtu samfylgd hér.
Þú varst ætíð stoðin styrka,
stór í því, sem göfugt er.
Ástkær faðir, fórnir þínar,
fyrir okkur, hvert eitt sinn.
Eru stærri en orðin greina,
ávallt fundum kærleik þinn.
Okkur studdir ung að árum,
inn á náms og þroska braut. ,
Ætíð trúr á verði vaktir,
veittir styrk í gleði og þraut.
Tengdabörnum bezti faðir,
bjarta samleið, reyndist þú.
Umhyggju í orði og verki.
öll þau muna og blessa nú.
t Útför mannsins míns, föður Innilegar þakkir til allra
okkar og tergdaföður, sem glöddu okkur á gullbrúð
Sigurðar Ólafssonar, múrara, Langholtsvegi 24, kaupsdegi okkar 9. þ. m.
fer fram frá Fossvogskapellu Sigurbjörg og Jón
þri'ðjudaginn 17. okt. kl. 10,30. Arngrímsson
Guðbjörg Guðbrandsdóttir, Dalvík.
börn og tengdasynir.

Alúðarþakkir færum við öll- um þeim fjölmörgu Húnvetn- ingum heima og heiman, fbú- um Bæjarhrepps Stranda- sýslu svo og þeim víðsvegar um landið sem gert hafa okk- ur kleift með gjöfum og fjár- framlögum að kaupa og af- henda sjúkrabifreið fyrir Hvammstangalæknishérað. — Guð blessi ykkur öll. Alúðlegar þakkir til allra sem sýndu mér vinarhug með gjöfum, skeytum og blómum á fimmtugsafmæli mínu 2. október sL

Sigmundur Jónsson Hörgatúni 11.
Kvennabandið,
V-Hún.
Afi góðL elsku þína,
okkur gafst frá bernskutíð.
Ungu hjörtun ávailt skildi,
öðlingslundin hrein og blíð.
Bróðir kær, frá æskuárum,
aldrei breyttist tryggðin þín.
Ástúð sönn, sem okkur gafstu,
eins og fögur perla skin
Heitar, djúpar hjartansþakkir,
hér þá leiðir skilja nú.
Ástvinirnir allir færum.
Öll þau gæði er veittir þú,
elskuð minning ávallt geymir,
eins og gull í dýrum sjóð.
Þú vaTst okkur gæfa og gleði
góður sonur landi og þjóð.
Kærar þakkir fyrir auðsýnda
vináttu á 70 ára afmæli mínu,
9. október sl.
Áml Jónasson.
hann því ekki með í stúdenta-
hópnum, sem útskrifaðist um
vorið. Þetta var sárt. En hugur
hans stóð til mennta og það var
hans fasti ásetningur að halda
áfram á menntabrautinni og
ljúka háskólanámL Hann lauk
stúdentsprófi utanskóla árið
1920, og síðan prófi í forspjalla-
vísindum við háskólann, en þar
með var námsferli hans lokið,
því að berklarnir gáfu engan
grið. Hann varð á þessum árum
að dvelja langdvölum á Vífil-
stöðum og síðustu 6 æviárin
dvaldi hann þar á hælinu. Naut
hann jafnan góðrar aðhlynning-
ar lækna og hjúkxunarkvenna
hælisins.
Þegar heilsan leyfði reyndi
Árni að bjarga sér eins og hann
gat bezt. Hann var um tíma, þá
ungur að aldri, starfsmaður Raf
magnsveitu Reykjavíkur, fékkst
við kennslu, og síðar við erlend-
ar bréfaskriftir fyrir verzlun hér
í borginnL
Á menntaskólaárunum, áður
en heilsan bilaðL tók Árni þátt
í heilbrigðu æskulífi, hafði yndi
af ferðalögum og var náttúru-
skoðaxi. Hann var í skátahreyf-
inguimi, nánar tiltekið, hann var
Væringi. Sennilega má kenna
áhrifa frá þeim anda, sem ríkir
í þeim félagsskap, að liann
þýddi á íslenzku hina kunnu bók
eftir O. Swett Marden: „Jeg vil
fremad", sem hann nefndi „Ham
ingjuleiðina".
Á fullorðinsárunum hneigðist
hugur hans mest að bókmennt-
um og fögrum listum, einkum
málaralist. Hefur hann málað
margar myndir, einkum lands-
lagsmyndir, en um listgildi
þeirra kann ég ekki að dæma,
en vafalaust hafa þær veitt hon-
um sjálfum mikla ánægju. Hann
skrifaði stundum um málverka-
sýningar í blöðin. Þá samdi hann
skáldsögur og hafa birzt á
prenti eftir hann: „Ást við
fyrstu sýn“ og „Jón íslendingur
og fleiri sögur“.
Kynni mín af Árna voru eink-
um á skólaárunum og kom ég þá
oft heim til hans og þáði góð-
gerðir á hinu gestrisna heimili
móður hans. Árni var vinsæll af
bekkjarbræðrum sínum, hlédræg
ur og óáleitinn, pg þótt hann
ætti til „húrnor" Var það fjarri
eðli hans og skapgerð að taka
þátt í gáskafullum strákapörum
bekkjarhræðra sinna. Ef á hann
var leiitað og honum sýnd áreitni
kom í ljós, að hann var skap-
stór, en hann sýndi þó ávallt
viðbrögð gentilmannsins.
Börn foreldra hans voru fjög-
ur. Elzt var Svanlaug, sem var
gift Henrik Thorarensen læknL
þá var Árni, síðar Ingólfur og
yngstur er Þórólfur Ólafsson
hrl., sem einn lifir þeirra syst-
kina.
Við stúdentarnir frá 1917, sem
vorum bekkjarbræður Árna,
fölium nú í valimn hver af öðr-
um, það er kominn sá aldur, en
við sem eftir lifum geymum
minninguna um góðan dreng,
sem nú verður borinn til mold-
ar á mánudag kl. 18-30 frá Foss-
vogskirkju.
Baldur Andrésson.