Morgunblaðið - 27.04.1968, Síða 22

22
MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 27. APRÍL 1968

Jón Einarsson
Blönduósi
h’inn fyrsta þess mánaðar and
aðist snögglega á heimili sínu
á Blönduósi, einn af þekktustu
mönnum þess staðar: Jón Einars
son verkalýðsforingi og kennari
Hann var jarðsunginn frá
Blönduóskirkju, að viðstöddu
miklu fjölmenni þann 10. þessa
mánaðar. Séra Jón Kr. Isfeld
prestur í Bólstaðarhlíð jarð-
söng. Félagar Verkalýðsfélags
Blönduóss stóð heiðursvörð við
kistuna, og á stöngum blasti fáni
verkalýðsfélagsins og 6 aðrir ís-
lenzkir fánar.
Jón Einarsson var fæddur í
.Neðri Lækjardal í Engihlíðar-
Jireppi 13. september 1895. For-
Ældrar hans voru hjónin: Einar
■Stefánsson og Björg Jóhannes-
.dóttir Þegar Ján var 8 ára gam-
•all flutti hann með foreldurm
sínum að Þverá í Norðurárdal
.og þar ólst hann upp Einn vet-
.ur stundaði hann nám í Ungl-
t
Systir okkar
Hólmfríður Jónsdóttir
Höfða, Vallahreppi,
andaðist að Elliheimilinu
Gnmd, þann 26. apríL
Aðalheiður Jónsdóttir,
Einar Jónsson.
t
Eiginmaður minn
Lúðvík Guðmundsson
Lönguhlíð 25
andaðist á Landsspítalanum
25. þ.m.
Sigríður Þórðardóttir
og vandamenn.
t
Konan mín
Edith Rasmus
andaðist að heimili okkar
Efstasundi 66 að kvöldi 24.
april.
Ingibergur Sveinsson
og börn.
— Minning
jngaskóla á Sauðárkróki, en alla
aðra tíma æskuáranna vann
Jiann, eins og þá tíðkaðist, að
Jandbúnaðarstörfum. Árið 1922
kvæntist hann eftirlifandi konu
sinni Elínborgu Guðmundsdótt-
ur frá Kringlu. Fluttu þau til
Blönduóss vorið 1925 og þar
hafa þau átt heima alla tíð síð-
an. Aðeins eitt barn hafa þau
eignast. Er það nú fullorðin og
gift kona á Blönduósi. dugleg
kona og mikilhæf, Anna að
nafni. Heimili þeirra hjóna: Jóns
og Elínborgar hefir alla tíð ver-
ið mikið gestrisnisheimili. enda
bæði hjónin greind hjón glað-
lynd og alúðleg og rausnarleg
í veitingum. Þangað hafamargra
leiðir legið og ber þar margt
til sem nú verður nánar að vik-
ið. Jón Einarsson gerðist á
fyrstu árum sínum á Blönduósi
hvatamaður þess, að stofna þar
verkalýðsfélag og varð hann
fyrsti formaður þess. Munhann
alls hafa verið formaður þess
félagsskapar rúm 20 ár, en ekki
alveg samfleytt. Og frá því að
hann hætti formennskunni, og
fram á síðustu ár, hefur hann
alltaf verið mikill áhrifamaður
í þeim félagsskap. Hefir það og
margt annað stuðlað mjög að
því, að hans heimili hefir verið
meiri samkomustaður félags-
manna, en almennt gerist. Vill
og oft svo ganga bæði í kaup-
túnum og sveitum, að forustu-
menn í félagsmálum verða fyrir
meiri átroðningi, en aðrir vegna
þess, að til þeirra er mikið leit-
að. Jón og kona hans vorubæði
hjá mér í þrjú sumur við hey-
vinnu á Akri. Var og dóttir
þeirra, sem þá var barn að aldri,
líka hjá mér á þessum tíma. Var
þetta hið skemmtilegasta fólk á
heimili. Hjónin bæði ágætt hey-
skaparfólk og ánægjulegt í allri
samvinnu. Var og kunnugt að
hvar sem Jón Einarsson var að
verki, þá var hann handlaginn,
ósérhlífinn og áhrifamikill verk-
maður. Eftir að hann var síðast
hjá mér mun han hafa hætt hey
vinnu að mestu, því á síðustu
áratugum ævinnar, var hann í
opinberri vinnu á öllum sumr-
t
Ég þakka af alhug auðsýnda
samúð og hluttekningu við
andlát og jarðarför konunnar
minnar,
Guðrúnar Árnadóttur
frá Oddsstöffum.
Bjarni Tómasson.
t
Innilegar þakkir fyrir auð-
sýnda samúð og vináttu við
fráfall
Halldóru Guðjónsdóttur
frá Ingunnarstöðum
Eiginmaður, börn, tengda-
dóttir og barnabörn.
t
Þökkum innilega auðsýnda
samúð vegna fráfalls og jarð
arfarar mó'ður minnar og
tengdamóður,
Sólveigar Elíasdóttur
Selma French,
Charles E. French.
t
Innilega þökkum við ölliun
þeim, sem vottað hafa samúð
og hluttekningu við andlát og
jarðarför mannsins míns, föð
ur okkar, tengdaföður og afa
Jóns Hallvarðssonar
hæstaréttarlögmanns
Sérstakar þakkir eru tjáðar
björgunarsveit S. V. F. í., Borg
arnesi og öðrum Mýramönn-
um fyrir ómetanlega aðsto'ð,
svo og þeim er sérstaklega
hafa heiðrað minningu hins
látna.
Ólöf Bjarnadóttir,
Sigríður Jónsdóttir,
Baldur Jónsson,
Bjarni Bragi Jónsson,
Rósa Guðmundsdóttir
og barnabörn.

um, einkum brúarvinnu. En þeg
ar hennar var ekki völ, þá var
það vegavinnan, sem hann gaf
sig að. Á vetrum stundaði hann
skósmíði á Blönduósi, að öðrum
þærði. Enn nokkuð oft var
hann við barnakennslu á far-
skólum sveitanna, og það í
fleiri sveitum. Fyrst mun það
hafa gerst í Torfalækjarhreppi
Síðan nokkuð í Áshreppi, en á
síðari árum eingöngu í Engihlíð-
arhreppi og Vindhælishreppi.
Hann var vel greindur maður
og skemmtilegur í viðræðu.
Hann var prýðilega hagmæltur,
en fór dult með. Hitt var al-
kunnugt, að hann hafði gott vit
á öllum skáldskap, og hafði
ánægju og áhuga á því, að ræða
skáldskaparmál. Varð það með fl.
til að gera hann mjög skemmti-
legan í viðræðu. Þegar dóttir
hjónanna. flutti burt af heimili
þeirra fyrir nokkrum árum tóku
þau að sér hennar elsta barn
og hafa alið það upp síðan. Er
það drengur Jón Stefnir að
nafni.
f stjórnmálum hefir Jón Ein-
arsson fylgt Alþýðuflokknum
alla tíð síðan hann flutti til
Blönduóss. En á fyrstu árum
minnar þirígmennsku vissi ég að
hann studdi mig í alþingiskosn-
ingum. Réði þar um persónuleg
vinátta og svo hitt, að Alþýðu-
flokkurinn var svo fámennur í
héraðinu, að hann hafði enga
persónulega sigurvon í þing-
kosningum. Beitti sér því meira
í innan héraðsmálum. Vinátta
okkar Jóns hófst á þeim árum,
þegar hann var minn heimamað-
ur, og það studdi hana, að hann
vissi og viðurkenndi, að ég
fylgdi mörgum hagsmunamálum
Blönduósinga afdráttarlaust bæði
á Alþingi og utan þings. Fengu
og mörg þeirra góða afgreiðslu
meðfram fyrir góða innansveit-
ar samvinnu, og að öðru leytj
fyrir minn atbeina. 'Jón Einars-
son var myndarlegur maður.
Heldur hærri en meðalmaður,
þreklega vaxinn, enda hraust"
menni að burðum. Hann var
upp vaxinn í stórri og þrótt-
mikilli fjölskyldu. Einn af 6
systkinum og náðu 5 þeirra full
orðins aldri.
Nú þegar þessi fomi vinur
er fluttur yfir tjaldið mikla, þá
votta ég minningu hans innilegt
þakkiæti fyrir margar ánægju-
stundir á liðnum árum og fyrir
langa og mikilsverða vináttu,
’konu hans og dóttur og öllum
aðstandendum votta ég einlæga
samúð og hluttekningu vegna
hins mikla missis. Og ég óska
þess og vona það, að friður
Drottins fylgi anda hans í hin-
um nýjju heimkynnum.
Reykjavík í apríl 1968
Jón Pálmason
MOBGUHBLAÐIÐ
Páll ísleifur Vilhjálms-
son — Minninq
1 FEBRÚAR sl. fórst vél-
báturinn Heiðrún frá Bolung-
arvík með 6 menn innanborðs,
einn þessara sex var Páll ís-
leifur Vildhjálmsson frá Branda*
skarði, A-Hún. Páll var yngsta
barn þeirra Jensínu Hallgríms-
dóttur og Vilhjálms Benedikts-
sonar bónda í Brandaskarði A—
Hún.
Jensína var Bolvikingur en
réðist tvitug að aldri norður í
Húnavatnssýslu þar giftist hún
Vilhjálmi Benediktssyni, Hún-
verskum bóndasyni og hófu þau
búskap árið 1930 á eignarjörð
Vilhjálms Brandaskarði og eign-
uðust fimm börn.
Þau Jensína og Vilhjálmur
voru um margt ólík. Hún var
skapmikil, en glöð og létt í lund,
góður fulltrúi hinna óvilsömu
Bolvíkinga — hamhleypa til allra
verka og aldrei óvinnandi.
Vilhjálmur var skáldmæltur
vel og kaus gjaman að sitja
með penna í hönd og una í sín
um draumaheimi en það var ekki
hent fátækum bónda, og það áttu
þau Vilhjálmur og Jensína sam-
eiginlegt að þau vildu ekki vera
upp á aðra komin en til þess
að bjargast áfram á kreppuár-
um, sem þau hófu búskap varð
að vinna hörðum höndum og
Vilhjálmur lét ekki sitt eftir
liggja að vinna fyrir hópnum
sínum en leitaði sér svo stjrrks
í kveðskap þegar þreytan var
að buga hann. Hann lýsir því
svo sjálfur í einni vísu sinni.
Oft mér hugljóst yndi var
ómþýð ljóðahending.
Hún í erjum vetrar var
vörn og þrautlending.
Með samstilltu átaki þeirra
og hlífðarlausri vinnu búnaðist
þeim fljótt vel og er börn-
in komust á legg, voru þau dug-
leg að hjálpa og lét Páll ekki
sinn hlut eftir liggja þó yngstur
væri, sérstaklega var hann góð-
ur og hjálpsamur móður sinni.
Páll var greindur vel og
skemmtilegur í viðmóti og fljót-
ur til svars og lét ekki sinn
hlut fyrir neinum og kærði sig
kollóttan hvort hann deildi við
kóng eða klerk.
Fríður sýnum var Páll með
sérkennileg leiftrandi augu, sem
stundum virtust sjá út yfir hinn
þrönga vanalega sjóndeildar-
hring. Páll dvaldist nær óslitið
í foreldrahúsum til 18 ára ald-
urs en þá slasaðist hann alvar-
lega og var vart hugað líf, og
samur maður varð hann aldrei.
Hann fór að heiman og dvaldi
víða, vann ýmist til sjós eða
lands og þótti hvarvetna hinn
bezti starfsmaður.
Það fór svo að Páll kaus að
gera sjómennsku að ævistarfi
sínu. Fór hann í Stýrimannaskól
ann í Rvík veturinn 1964-65 og
lauk þar minna prófinu en vet-
urinn 1964—65 lauk hann svo
meiraprófinu. Nokkuð bar á því
eftir að Páll slasaðist, að hann
yndi ekki lengi á sama stað,
en haustið 1962 réðist hann til
Bolungarvíkur, þar kunni hann
strax vel við sig og fannst heima
byggð móður sinnar bjóða sig
velkominn.
Þar kynntist hann eftirlifandi
eiginkonu sinni Svanfríði Krist
jánsdóttur, og gengu þau íhjóna
band 31. des. 1965. Þau eignuð-
ust einn son.
Konu sinni unni Páll heitt og
fannst nú lífið blasa við sér
en þá kom hið afdrífaríka kall,
5. febr. að bjarga bátnum, sem
var í hættu við brimbrjótinn.
Páll var ekki vanur að standa
hjá, sem áhorfandi, og þó hann
væri ekki skipverji á Heiðrúnu
var hann kominn þar til liðs
með öðrum, og hinsta ferðin
var hafin. Sár harmur er kveð-
inn að eiginkonunni ungu og
þó sonur þeirra hjóna skilji
ekki nú hvað hefur gerzt á
hann eftir að spyrja sínar spum
ingar um föðurinn, sem hvarf
svo snöggt.
Systkinin syrgja ástkæran
bróður, sem ávallt reyndist
sannur bróðir. í hjarta sínu átti
Páll örugga trú að kærleika og
miskunn Drottins, sem fyrirgef-
ur breyskum börnum sínum, þar
heima hefur hann tekið höfn og
úr þeirri höfn þarf enginn að
flýja.
Vinur frá æskudögum.
Minning:
Þórður Kristjánsson
Fæddur 26. marz 1890
Dáinn 19. maí 1967.
Kveða frá systursyni.
Burt er liðin, lífs þíns saga
löngum minning, dvelst í hug.
Alla þína ævidaga,
alltaf sýndir ráð og dug.
Burt er liðin lífs þíns saga,
löngum minning, dveist í hug.
n.
Bjart var yfir bænum þínum,
Breiðabólstað, unnir þú.
Þó horfinn sértu, heimi, sýnum,
hjörtun geyma, ást og trú.
Bjart var yfir bænum þínum,
Breiðabólstað, unnir þú.
III.
Þegar blóm, af blundi vakna,
bjart er þá, í vorsins dal.
Kona og börn, þín sárast sakna,
sólskin þverr, í lífsins sal.
Þegar blóm, af blundi vakna,
bjart er þá, í vorsins dal.
IV.
Drottinn sefar, sorgir allar
syrgjendunum gefur frið.
Sárt er vini, er sorgin kallar
samfylgdina, þökkum við.
Drottinn sefar, sorgir allar
syrgjendunum gefur frið.