Morgunblaðið - 28.12.1969, Side 24

24
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 28. DESEMBER 1068
r
Hrúturinn, 21. marz — 19. apríL
ÞaO gengur allt furðanlcga vel og snurðulaust.
Nautið, 20. apríl — 20. maí.
Þú verður óvenjulega beppinn. Haltu pig við fyrri ákvarðanir
og Þá gengur allt veL
Tvíburamir, 21. maí — 20. júní.
Þú færð eitthvað handa öUum. Eitthvað gott og óvænt verður
uppi á teningnum.
Krabbinn, 21. júni — 22. júlí.
Þú verður að endurskipuleggja ný verkefni frá grunhi.
Ljónið, 23. júli — 22. ágúst.
Þú hefur meira að starfa en gott þykir.
Meyjan, 23. ágúst — 22. september.
Þú getur hjálpað gömlum ættingjum og vinum meira, en þú
bjóst við.
Vogin, 23. september — 22. október.
Þú átt fullt i fangi með að koma öllu i verk, sem þú hetur áhuga
á.
Sporðdrekinn, 23. október — 21. nóvcmber.
Þú skalt hafa einkamálin efst í huga. Stuttar ferðir verða til fjár.
Bogmaðurinn, 22. nóvember — 21. desember.
Reyndu að fá með leynd einhverja fjárhagsaðstoð.
Steingeitin, 22. desember — 19. janúar.
j Treystu vináttuböndin. Þú getur hætt afkomu þína talsvert.
Gættu lika heilsufarsins.
Vatnsberinn, 20. janúar — 18. febrúar.
Reyndu að lifa friðsamlega og afskiptalaust. Frekja og ágengni
geta eyðilagt góð sambönd.
Fiskamir, 19. febrúar — 20. marz.
Þér liggur ekkert á í rómantikinni. Gefðu tilfinningar þinar
í ljós með hógværð, og bíddu síðan átekta.
þú vissir, að mér mundi verða
vísað á bug?
— Nei, það sver ég, eiskan
mín. Á allra síðustu stundu,
ákvað hún sjálf að vera kyrr
heima. Hún sagðist ekki vera í
neiinu samkvæmisskapi, og svo
væri saga eftir ungfrú Austen,
sem sig langaði að halda áfram
að lesa.
I>að dró úr spennunni hjá hon
um og léttiskennd fór um hann
allan. Hann sagði lágt: — Ég
held hún muini sitanda við þetta
loforð sitt. Hann fann að augu
hennar hvíldu á honum, en ein-
hvem veginn fann hann ekki
nein óþægindi af því. Hann var
gripinn einhverju léttlyndu
kæruleysi, næstum yfimáttúrleg
um svima, rétt eins og hann væri
undir áhrifum einhvers deyfi
lyfs. Hann fann ekkert til neinn
ar sektar. Aðeins lágvær syngj-
andi ánægja, sem virtist eitt-
hvað skyld daufu sjávarhljóð-
inu, handan við runnana. Hann
leit út um gluggann og sá eina
eldingu. Langt burtu til suðaust
urs.
— Ég held hún muni gera
það, Dirk. Hún er rétt eins og
þú. Yndislleg. Sterk. Ein hinna
„hörðu”. í þetta sinn vurð ekki
villzt á hæðnimi — en það var
hennar tegund hæðni. Meinlaus,
stríðnisleg en laus við alfla ili-
kvittni.
í rúminu gat hann gefið sig
að henni, án þess að hafa fyrir
því og með sömu, gömlu blið-
unni, því að það hafði aldrei
verið nein ofsaleg ástríða hjá
þeim — og hann var heldiur
ekki neiitt hræddur um að
geta ekki gert eiginimanns-
skyfldiu sina, því að sem betur
fór, var þetta sá tími mánaðar-
ins, sem þau gátu ekfci elsk-
azt . . . Til allrar hamingju . . .
það var eins og forsjónin stæði
við hlið hans . . . Hanm brosti
með sjálfum sér, áðúir en hann
sofnaði og minntist þess, sem
gerðist kliukkan sex ...
34.
Næsta dag voru varnarvirkin
reist. Með allri ströndinni var
gefin aðvörun um, að mikill
100
fjöldi svertingja hefði safnazt
saman nálægt þlantekrunni, sem
væri að búa sig til að gera árés
á hús bændama. Það var saigt,
að uppreisnarmennirnir væru
um tvö þúsund talsins, og væru
vopnaðir sigðum, byssum, prik-
um og grjóti. Bændurnir á-
kváðu að láta sér ekkert bfflt
við verða, heldur taka á móti
og berjast.
Um nóttina urðu smávægileg
átök en engir alvarlegir bar-
dagar. Þegar dagur rann áfcvað
Leahy ofursti, sem hafði verið
settur yfir allt varnarliðið, að
hefjast handa fyrir aíivöru.
Ham nálgaðist aðalhóp upp-
reLsnarmanna, sem hafði safn-
azt saman á einni pl'antekrunni
Þegar ham kom í kallfæri var-
aði ham þá við þvtí, að ef þeir
gæfiusit ekki upp tafaxlaust,
mundi hann hefja skorthríð. Svair
ið sem hann fétkk var ögrunar
óp.
Þá gaf Leah ofursti merki og
skothríðin drundi út yfir akr-
ana. Uppreisnarmennirnir tvístr
uðust og lögðu á flótta. Inrnan
þriggja kliukkustunda var or-
uistumi lokið, og yfir tivö hundr
uð svertingjar lágiu dauðir á
bómulllarökrunuim.
Hinir í uppreisnarliðinu
filúðu im í skóginn, og Leahy
og menn hans eltu þá, með hjálp
herskárra Indiána. I vikulökin
hofðu flestir þeirra verið tekn-
ir og settir í fangelsi. Og svo
hófust réttarhöld og aftökur á
almannafæri.
Á Jeiðinni heirn til Klöru til
miðdegisverðar í Kingston, sáu
Dirk og Cornelia, og svo Rósa,
Pelham og Elfrida marga hrylli
iega sjónina, Höfuðin af hálls-
högigruum þrælum voru sett á
stangir, og glottu til þeirra, er
þau fóru fram hjá, stirðnuð og
blóðug. Svartiir skrokkar dingl-
uðiu úr gáligum, sem höfðu ver-
ið neiistir meðfram veginum.
Konurnar flýttu sér að líta
undan. — Ðirk sagði: — Hér
duga engin vettlimgatöfc. Ég
skal játa, að þetta er hryllileg
sjón, en það er ekki úr vegi,
að þeir sem eftir l'ifa sjái hvern
ig fór fyrir þessum fákænu upp
reisnarbjáifum, sem halda sig
geta boðið lögum og rétti byrg-
inm,
— Það sem ég hef mestar
áhyggjurnar af, sagði Pelham
— er að missa allan þennan
vinnukraft. Meira en tvö hundr
uð fallnir, auk þeiirtra, sem voru
teknir af lífi! Vitið þið, hvað
það þýðir á þessum tímum, eins
og hörgullinn á vinnukrafti er?
— Og ég hef heyrt, sagði Elfr
ida, — að séna Smith hafi
ekki hlýtt kallinu 1 vamarliðið.
Ég er alveg viss um, að honum
hefuir ekki verið ókunnugt um
þessar fyrirætlanir negranna.
— Það er nú lítill vafi á því
nú orðið, sagði Pelhamn. — Haon
vissi um það og hefði getað að-
vairað stjómiira með margra
daga fyrirvara. Ég hef frétt, frá
góðri heimild, að hann verði tek
inn fastur innan fárra daga.
Rósa hló. — I«á verðiur
Graham víst ekki vel við,
þegair hann kemur aftur firá
Ubaree. Þessi blessaður séra
Smith hans undir lási og slá!
Dirk uinnaði: — Ef mýlendan
hórna verðuir fengin í hendur
þrælavinaflokknum og þessum
trúboðum, veirðuir hún orðin auð
og yfirgefin eftir nokkrar vik-
ur. Hvenær ætla þeir að geta
lært, að þeir verða að veiraharð
ir við þessa villimenn? Linka og
kjaftæði um mannúð gerir ekki
aninað en rugla fyrir þessum fá-
bjánum! Járnhöndin — það er
hún, sem þeir þarfnast. Það
verður að stjóma þeim. Og það
með hiarðri hendi!
Dirk og Rósa fengu ekkifleiri
tækifæri til að veina ein, og
hvomgt þeinra reyndi til að
koma slíku tækifæri í kring. Sál
annóin, sem þau höfðu bæði not-
ið síðan mánudaginn góða —
daginn sem þau skyldu alltaf
muna — hafði sætt þau við það
sem komið var.
Edward og Luise héldu skiln-
aðairboð fyrir Dirk og Comelíu
í Edward'shúsinu, og Rósu og
Gralham var llka boðið. Dirk
var í engum vafa um, að Corne-
lia hefði haft einhverja hönd í
bagga um miðurskipunina við
borðið, því að hann fann, að
hann hafði verið settur milli
þeinra Cynthiu og Rósu.
En hvorki Rósa né Dirk höfðu
neina tilhneigingu til mikillaorð
ræðna. Þau létu sér nægja að
mulldra eitthvað í halifiuim hljóð-
um öðm hverju. Einu sinni
sagði hún: — Þetta verður nú
víst í síðasta sinn, næstu tíu ár
in, sem ég sé þig, Dirk? Og
hann brosti og muldraði á móti:
— Kannski verður það, góða
mín. Og svo eftir langa þögn: —
Ég skal skrifa þér þegar ég
Camegie elslkaði sekkjapípur,
og þegar hann var heima í
Scibo-höll, lét hann ávallt leika
fyrir sig, meðan hann mataðist.
Eiinu sinni vom gestir til kvöids,
og Fransmaður, sem aldrei hafði
heyrt í þessu hljóðlfæri fyrr,
spurði hvers vegna pípuleikar-
inn gengi alltaf um gófflf á með-
an hann léki.
— Fær hann meira loft svona,
eða eýkur það á hljóðfallið?
— Nei, það er til þess, að hin-
ir gestirnir nái ekki til hans
með hnífnum eða vatnsfiösk-
unmi.
Það vom tónleifcar. Kvartett
söng ættjarðarljóð af efldimóði.
Maður, sem sat í fremetu röð,
tárfeffldi oft, en að lofcum gat
hamm ekki meir, og fór að há-
gráta.
Einn söngmannamna kom ofan
kem heim til Berbice. Og hún
kinkaði kolli og sagði: — Ég
sfcal líka skrifa þér. . löng bréf
Og svo snögglega eftir eina
þögnina enn: — Heldurðu, að
Graham mundi þiggja heimboð
að koma og veria um tíma hjá
okkur í Berbioe? Hún hristi höf
uðið. — Ég efast um það, en ég
vildi það gjarnan. Hún leit
glettnislega til hans; og hann
glotti og sagði: — Eg held, að
mamma og pabbi hefðu gaman af
að sjá bæði bömin ykkar —
og jafnvel þig. Ég ætla að at-
huga málið. Hann sá roðann
færast upp í kinnar hennar.
Hún sagði: — Hver veit, þá?
Kannski verður þá annar mánu
til hans, og þakkaði honum fyr-
ir tilíimningasemina, sem hann
hefði látiS í ljósi.
— Við kunnum yður mMdar
þakkir fyrir það, að þér skulið
meta tónlist okkar svona mikils.
Þér eruð eflaust mikiil föður-
landsvinur líka?
— Nei, ég er tónflistarmaður.
Mangi gamfli var búinn að fá
sér nýja atvinnu. Hann kom af
seint fyrsta daginn, og yfirmað-
ur hans var efckert hrifinn af
þessu háttalagi. — Ég vil fá út-
slkýringu, Mangi. — Já, herxa,
það sló mig hestur. — Já, en það
hefði ekki átt að tefja yður um
klulkkutíma, úr því að þér treyst
uð yður til að koma á annað
borð. — KannSki herra minn,
en hann sparkaði mér nefnilega
í öfuga átt.
Fyrir Gamlárskvöld
TUNGLFLAUGAR
ELDFLAUGAR
F ALLHLÍ FARFLU GELD AR
SKIPAFLUGELDAR
BENGALBLYS
JOKERBLYS
GULL-SILFURREGN
STJÖRNULJÓS
Verzlið þar sem úrva/ið er
Verzlið þar sem hagkvœmt er
Laugavegi 13.
Ensk — Sírennublys — Sólir — Hvelleldar Stór og lítil stjörnuljós
Q
oc
UJ
>
I-
I-
O
o
★ W&\
T
13,
★ SOLl
œ/artns bezta úrval
LlJ
L3J
LDöttduð vara
• •
★ BtYS
Skipaflugeldar * Skrautflugeldar
Neyðarblys
Vaxblys sem loga í 11/2 tíma