Morgunblaðið - 18.12.1971, Qupperneq 21

MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 18. DESEMBER 1971
21
vegna vaim hún jafman störf,
sem henni hentuðu betur og
voru léttari en bús'.örfin. Varö
heilsuveila hjónanna til þess, að
þau hættu búskap og fjölskyid
an fl'Uttist frá Garði og suður til
Reykjavikur árið 1961. Vann
hann þar um skeið við af-
greiðslustörf í búð, er ástæður
leyfðu. Eftir 2 ár kom Garðar
aftur til Akureyrar og átti þá
heimili hjá systikinum sínum Á.s-
rúnu og Jóni, Stórhol'ti 5, Gler-
árhverfi. Er Garðar kom bvi
við, starfaði hann við verziun
Jóns bróður síns. Féliu homuim
þau störf vel og naut hann miik-
ilia vimsælda.
Á uppvaxtaráruniuffn naut
Garðar ekki annarrar skóla-
göngu en þá var krafizt til fulln-
aðarprófs samkvæmt þágild-
anidi lög.um.
Svo séigir mér hugur, að á
unglingsárunu.m hefði Garðar
kosið að hleypa heimdrajganum
og geta no' ið meiri menntunar
þótt ei.gd yrði af, enda var hann
bókhneigður, l.as mikið er færi
gafst, mjög fróðleiksfús, ætt-
fróður og ágsotlega minmugur.
Garðar Björn var ágætlega
verkl'aginn maður o^g gilti það
jáfnt um innanhússtörf sem ut
anbæjar. Hann var allt í senr:
góður fjármaður, fjárglöggur og
manniglöggur.
Fyrr á árum og langt fram eít
ir ævi var Garðar glaðsinna.
hláturmi'ldur og fjörugur og
nau. sín vel þar sem glieðiu og
léttleiikinn voru með í för. Heima
í sveit sinni var ha.nn ler.g; á
hu.gasamur ungmennafélagi
Lót.t við Garðar værum nánir
frændur og sveitungar var langt
í millum okkar, bjuggum sinn á
hvorum sveitarenda, bar því
fumdum sjaldan saman og kynnt
ums't við því hvor öðrum næsta
lítið. En veturinn 1958 og ’59
höguðu atvikin þvi svo, að við
vorum sam íða nokkrar vi'kur og
vorum báðir sjúkllnigar. Vorum
við þá í bezta yfirlæti hjá móð-
ur Garðars og systkinum hans.
Dvöl okkar frændanna á hinu
ágæta heimili er mér mjög kær
og rík í minni og þá hófst kynn
ingin með okkuir. Ræddum við
mikið samian um mörg og næsta
óskyld málefni og fór alltaf á-
gætfega á roeð ökkur, og - frá
þeim tíma hef ég margs að minn
ast og þakkia.
Sé Mtið yfir æviveg Garðars,
o.g þrátt fyrir hið meðfædda
fjör og lét'.lyndi, er hann hlaut
í vög.gugjöf, mun eigi haf.i hjá
þv'í farið, er á ævina leið, og
þyngdi'st fyrir fæti og fjörið
dofnaði að þá hafi komið stundir.
ssm honum fanns: örlagadís-
irnar eig.i vera honum ör’áiar
um of, og BÓtekinið stundum
næsta stopult. Mun svo oft reyn
ast. Og e.t.v. er það eðlilegt,
þá mál ÖM eru til mergjar bro
in og allar hliiðar rækitega skoð
aðar. Vist er, að Garðar ól lemgi
þá von í brjósti o.g átiti þá ósk
heitasta, að honum auðnaðist að
ei.ga alla ævi h.eima í Garðt og
að eitthvert barna hans sa.-ti
jörðina efti.r hanis dag. Sú von
brást og varð marg: til þess. En,
hvað sem um pað er, þá unni
h.amn heilishugar sveitinni sinni,
Fnjóskadalnum sem ól hann og
fóstraði. Þar lifði h.ann og.starf
aði öll sín æsku- og manndóm.s-
ár. Og með sárum sefa minnist
hann dalisins og æskuheimiMsins
— þeirrar jarðar, siem geymir:
„simaladrengsins léttu spor“ —
spor hanis ligigja víða um Sel-
' iand, Fel'l og Göngusikarð.
Nú er gróið yfir sporin og sér
þeirra hvergi stað. Sma’a-
drenguirinn varð gamall, þreytt-
ur maður, sem þráði hvild, og er
stundaglaisið ranm út var hvíld-
in barla kær.
En bernsku- og smalaminn-
ingarnar, voru honum til hinzía
dags hu.gljúft umnugsunarefni,
þær vöktu í vitund hans og
vermdu hu.gann á löngum ein-
verustund'um. Hann átti þær
einn. En.gin'n gat tekið þær frá
honum.
Ég kveð Garðar frænda minn
með kærri þökk fyrir órofa vin
áttu og margar ánægjustundir,
er við áttum saman. Ég veit að
hann mun njóta þráðmr hvíid-
ar — og að: „Guð gefur honum
raun lofi be ri.“
Fáll Ólat'sson
frá Sörlastöðum.
*HS1 1
|| Husqvarna iieÍDIÍÍÍStæki
ERU VEL ÞEKKT HÉR Á LANDI
FRÁ ÞVÍ FYRIR ALDAMÓT
HUSQVARNA HEIMILISTÆKI,
STÓR OC SMÁ, HENTA ENN
— HUSQVARNA TIL IIÁTÍÐAGJAFA. —
FÁST í FLKSTUM RAFTÆKJAVERZL-
UNUM.
— UMBOÐSMENN VÍÐA UM LAND. —
^unnai Sfymmon h.
SUÐURLANDSBRAUT 16
LAUGAVEGI 33
SÍMI 35200.
*HSI 11