Morgunblaðið - 18.03.1973, Qupperneq 6

6
MORGUNÍBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 18. MARZ 1973
mEÐRI
HESIR-
mnnnn
n sunnu-
uhgs-
moRGm
Á sunnudagsmorgnum,
þegar flestum þykir þægi-
legast að sofa út, rís ákveð-
inn hópur fólks úr rekkju
o gheldur upp í Víðidal,
landssvæði, sem liggur upp
af Árbæjarhverfinu. Þar
hafa hestamenn reist hest-
húsin sín, eftir að þeir
urðu að fara úr Karde-
mommubænum. Þarna er
mjög fallegt í góðu veðri
og vítt til allra átta, þó er
ekki laust við að bærinn
sé að byrja að þrengja að
úr suðvestri, en þar gnæfa
hin stóru fjölbýlishús í
Breiðholtinu yfir. í austur-
átt er hins vegar opið land
eins langt og augað eygir,
eða Heiðmörkin og Blá-
fjöllin, sem eru ákjósanleg
til útreiðatúra. Ekki er
lau$t við að sú hugmynd
skjóti upp kolinum, að eft-
ir nokkur ár verði Víðidal-
urinn orðinn svipaður
Laugardalnum, staðsettur
inni í miðri borg.
En þar sem það er hið
árrisula fólk, sem ég hafði
meiri áhuga á en landa-
fræðinni, þá ákvað ég að
hafa samabnd við einhvem
þeirra og fá að fara með,
þegar farið væri að gefa
og viðra hrossin.
Ég hringdi því í Gunnar
Eyjólfsson leikara, en hann
leggur leið sína þangað upp
eftir á hverjum degi til hest-
anna sinna. Það reyndist auð
sótt mál að fá að fylgjast
með honum og dætrum hans,
Karitas, 12 ára og (Þorgerði
7 ára.
Það var hríðarmugga, þeg
ar við lögðum af Stað. Það
hafði þó engin áhrif á hesta
mennina, margir þeirra voru
þegar komnir á bak og fam-
ir að liðka gæðinga sína, og
aðrir voru að moka út og
hreinsa húsin.
Gunnar byrjaði á því að
bregða sér í sérstakan vinnu
samfesting og síðan sýndi
hann mér hesthúsið, sem
Jiann á í félagi við fjóra
aðra. 1 þeim hlutanum sem
tilheyrir honum hýsir hann
7 hesta, fjóra fullorðna og
þrjú ungviði. Hann lét mest
af tveggja vetra fola, sem
i **
Texti og myndir: Kr. Ben,
hann fullyrti að yrði hinn
mesti gæðingur, er búiðværi
að temja hann til fulls, —
vegna hversu stór og stæði-
legur hann væri eftir aldri.
Eftir að Karites og Þor-
gerður höfðu hjálpað föður
sínum að hleypa hestunum
út, var tekið til við að moka
og hreinsa húsið. Nú var
komið hið bezta veður glamp
andi sól og logn og kunnu
kláramir vel að meta það,
því þeir ýmist hlupu um,
veltu sér í snjónum eða flug-
ust á.
Er komið var hádegi dró
úr skarkalanum, sem ríkt
hafði þama allan morgyn-
inn, og var greinilegt að
fólkið hafði brugðið sérheim
í mat. Gunnar Iét það ekk-
ert á sig fá og hélt áfram
sínum störfum og nú birt-
ist Bessi Bjamason skyndi-
lega þama, en hánn er með
næsta hluta hesthússins við
hliðina á Gunnari starfsbróð-
ur sínum. Hann var á mik-
illi hraðferð vegna anna og
mátti varla vera að gera það,
sem hann þurfti. Eftir að
hafa átt í erfiðleikum með
að komast inn vegna stirð-
leika í læsingunni, fékk hann
hjálp hjá stúlkunum við að
setja út hestana sina, og
þrífa tíl. Síðan bjástraði hann
við læsinguna og kom henni
í lag án mikilla erfiðleika.
Meðan þeir starfsbræðumir
unnu af kappi og ræddust
létu brandara fjúka inn á
milli, snerist ég í kringum
þá og hestana og myndaði
bak og fyrir.
Er Bessi hafði lokið við að
hreinsa, bað hann stúlkum-
ar að hjálpa sér við að setja
hestana inn og gefa þeim.
Síðan var hann roldnn niður
f bæ, nijög óhress yfir að
geta ekki eytt þessum góða
sunnudegi með hrossunum.
Gunnar tók~ hins vegar
fram svipu og hóf að sinna
tamningunni á folanum, sem
fær hálftíma kennslustund á
dag og stundum meira. Ann-
ars var þessi foli mesta
gæðablóð, ólíkur því, sem
maður á að venjast af ó-
temju, og neitti hann færis
að láta klappa sér og gæða
við sig. Síðan var .hann lát-
inn stilla sér upp fyrir
myndatöku og var mesta
furða hvað það gekk vel.
Þessi friður og ró hádegis-
verðartímans stóð ekki lengi,
þvi nú streymdi hestafólkið
úr bænum og brátt fylltust
allar reiðgötur af fullorðnum
jafnt sem bömum, sem
þeystu út og suður á hest-
unum og nutu þess að fá að
spretta úr spori í góða veðr-
inu. Margir reyndu gæðing-
ana á skeiðvellinum, sem er
þarna í grenndinni, því nú
fer óðum að styttast í hesta-
mannamótin og ekki veitir af
að hafa hestana þá í sem
beztri þjálfun.
Vinsælast var þó að fara
upp í Heiðmörk og þar í
kring, enda- lá leið flestra
leið þangað að því er virtist.
Gunnar tjáði mér að þetta
væri einhver hin bezta hvíld,
sem hann gæti hugsað sér
frá ysi og þysi venjulegs
vinnudags, að koma þama
upp eftir á hverjum degi á
morgnana áður en vinnan
hæfist og eins i eftirmiðdag-
inn. Ekki vildi hann viður-
kenna að þetta væri svo
mjög bindandi, því ef maður
einu sinni væri búinn að fá
áhuga á þessu væri ekki
hægt að láta það á sig fá.
Eftir að hafa eytt þama
hálfum sunnudegi meðþessu
áhugasama fólki munaði
minnstu að ég fengi bakter-
íuna, en víst er að ég naut
þess í ríkum mæli að fylgj-
ast með þess daglega amstri
í kringum hestana sína í veð
urblíðunni þennan dag.
Kr. Ben.