Alþýðublaðið - 08.02.1959, Síða 11

Flugrfélag Mands h.f.:
Millilandáfiug: Hrímfaxi er
væntanlögiir til Rvk'kl. 16.10
í dag frá llamborg, Kaupm,-
höfn o.g Oslo. — Innanlanös-
flug: í dag er áætlað að fljúga
til Akureyrar ög Vestmanná-
eyja. — Á morgun er áætlað
að fljúga til AkUreyrar, Siglu
fjarðar og Vestmannaeyja.
Loftíeiðir h.f.:
Saga kom frá New York
kl. 07.00 í morgun. Hélt til
Oslo, Gautaborgar og Kaup-
mannaliafnar kl. 8130.
Eimskipafélag' íslands h.f.:
Dettifoss fer frá Rvk kl.
17.00 í dag 7.2. til Ólafsíjarð-
ar, Akureyrar, Isafjarðar, —
Patreksfjarðar og Faxaflóa-
hafha. Fjallfoss fór frá Hull
5.2. væntanlegur til Rvk á
mánudagsmorgun 9.2. Goða-
foss íór £rá Hafnarfirði kl.
02.öO í nött 7.2. til Rotterdam
og Ventgpils. Gullfoss fór frá
Rvk 6.2. til EskifjarSar,
Norðfjarðar, Seyðisijarðar ó'g
þaðan til Hamtoorgar og Káup
mannahofn. Lagarfoss'fór frá
Vehtspils 6.2. til Hambörgár
og Rvk. Reykjaífoes fór frá
Keflavík 6.2. til Flateyrár,
ísafjarðar, Ólafsvíkur, Hjalt-
eyrar, Akureyrar, Sválbarðs-
eyrar og Seyðisfjargar, og
þaðan til Hamborgar. Selfoss
fór frá Vestrnannaieyjum 4.2.
til New York. Tröllafoss kom
til Hafnbargar 6.2. fer þaðan
7/2 til VentSpils, Hamborgar,
Rotterdam og Rvk. Tungu-
foss. fór fró Gclyniá 5.2. til
Rvk.
SkipadeiM S.Í.S.:
Hvassafell fer á morgun
frá Gdynia. áteiðis. til Reykjá-
víkur. Ariiarfell fór 6. þ. m.
frá Bare-elona áleiðis til Rvík
ur. Jökulfell er í Ventspiís,
fer þaðan til Rostock. Dísar-
fell fer í da.g frá Hornafirði
til .Breiðdalsvíkur, Skaga-
strandar, Hvammstánga,
Hólntáví-kur, Fláteyrar og
Akraniess. Hitlafell er í olíu-
flutningum í Faxaflóa. Heíga
fell átti að fara 6. þ. m. 'fr.á
Houston ti-1 New Orlean-s.
Ham'rafell er í Palermo. Zee-
haan lestar á Norðurlands-
höfnum.
O. J. OL.SEN talar í Aðvent-
kirkjunni í kvöld kl. 20.30.
Efni: Innsiglin opnuð. Ráð-
- stöfun Guðs opinberuð.
Síðasta samkomán er í kvöld
kl. 8,30.
Séra Friðrik Friði'iksscn og
Felix Ólafsson kristniboði
tala. Kóxsöngur. Allir vel-
komnir.
KFUM — KFUK.
ir
825 x 20
750 x 20
700 x 20
650 x 16
6Ö0 x 16
450 x 17
Loftmælar í tvebnti*
stSörSum.
Skúlagötu 40 — og
Varoarhúsinu við
Tryggvagötu.
Símar 14131 og 23142.
Cotteriil sá, að ég horfði á V.
„Mér væri svo sem sama“,
sagði ég. „Fn það verður erf-
itt fyrii’ hr. Flemyng eða hvað
hann nú heitir . ..“ Ég Var að
reyna að afsaka það að ég
horfði á V., „hann var mer
samferða hingað. fíann er
eitthvað lasinn, manngreyið“.
Cotterill leit aftur á mig.
Þessi skæru, smáu augu voru
full grunsemda.
„Flemyng. Fleming? Jæja,
en þetta er nú ekki ákveðið
enn“, sagði hann hressilega.
„Það er ómögulegt að vita
hverju trúa skal. FxugveMn
getur svo sem ennþá komið“.
„Ég vona það“, sagði ég.
En einmitt um Í-eið kom
rússn-eski kapteinninn inn og
á eftir hoamn gengu flugvall
arstarfsmaður o-g Gyula. Þeir
gengu bak við afgreiðslúborð
ið. FöÍkiB þyrptist nær. Flug
vallarstaffsmaðurinn . f|ékk,
upp að spjaldinu fyrir ofan
borðið og skrifaði stórum stöf
um::: FTugferðin feMur niður.
„Jæja, það var nú það“,
sagði CottefiOl. ,Þá förum við
í bi-- ^ :--N„ KiTmi-m “
Allir xteyndu að komast að
með ót;v,æli sín og spurn-
ingar. É-g r-eyndl að líta ekki
til V. s-ém sat þarn-a éinn. Áll-
ir aðrir stpBii við borðið.
„B-ara ílogið á vegum hers-
ins . . . “
— „Hv-e lengi?'
‘ „Það er eklti hægt að segja
um það. Þið getið komist til
Vínar méð iangferðarbíl. Það
eru aðeins tvö hundrúð og
fimmtíu mílur þangað“.
,iEn er þ-að óhætt“ spurði
Þjóðverjinn.
Flugvallarstárf smaðurinn
þuldi áfram:: „Það ér því sem
næst ekkert bar st n-ema í
Buldapest. Vegirnir eru góð-
ir. Við erum búnir að fá ferða
leyfi fy.rir yklcur öll.“
Hr. Avron spurði með
kæn ’ ,.Og ’hvaða'n?“
„Fxú y--- Sóvéthers-
ins Jri - f •' ••. 'Iinum“, var
svariG /'r: hafið ekkert að
óttasí j'iö verLi-ið öll í Vín í
kvóld.“
Ai • ' i ' ~ sa-gði: „Þetta
er éiíij - ■ :;':,usraspítala.
í s-ex d f i'-i S þið alltaf
sagt, á -:. . V á morgún, á
moi'gu / Ana . . .“
„He va minn . . .“
„Við korauBi hér aðainS
við“. A.merlkaninn- leyfði hón
um eV i að Ijúka við Éetning-
una , si-g ð að koma okk
ur Ihigh Ivls til Londonar og
ekbi i -i - til Víftar. Hvér
viii fafa tl! Vmar?“
„Því rr'-ðirr. hen’a r .i.obi Ég
get ekk ;. gc,rt“.
„Ég v.'l bieldur bíða .: eft
ir næslu :flugferð“ sa i Þjóð
verji'; i og undirl.ikurnar
þrjór titruðu
„H ir g Uo þér ekki vorið“,
pagffi flug'/allairstáxí. rnaðuir-
inn. ,.F'eng!r obreytt
ir bo; ;;i sítir klukk-
an t'; ’on favið þér
til Bv- og b.' ið þar á
hóteli - . Lj.ri'o með lang
farðava;,' "im'.
, dagur
EORGE
alltaf vinna. Æi gerðu það.“
Foreldrar hans gengu til
hans.
„Billy Rhinelander, láttu
manninn í friði“ kallaði móð
ir hans. Hún Var með barni
og mjög þreytulég.
Maður hennar staðnæmdist.
„Við verðum víst að fara með
langferðavagninum“ sagði
hann. Andlit hans var eitt af
þessum vingjarnlegu sléttu og
stóru andlitum, sem eru svö
algen-g í Kaliforníu. Hann
brosti st.öðugt afsakandi
brosi; kona hans var lítil,
félleg og 'fýluiég. „Því í and
skotanum þurftum við líka að
fara til Búdapést?“ baetti
hann við.
„Og hver réði því?“ sagði
konan hans og byrjaði a,ð
klæða- l tla drenginn í leður
jakka.
Flugvallarstarf sim aður i-nn
gekk fram hjá ásamt Gyula,
ökumanninum. „Búi'ð ykkur
Rússinn snéri sér til ílug-
vallarstarfsm-annsins og sagði
eitthvað 'öem hljóniaði eins og
skipun svo gekk hann út í
regnið. Það varð dauðaþögn.
Um leið og glérdyrnar lokuð
ust á eftir Rússanum byrjuðu
rnenn aftUr að tala skræk-
iróma.
„IlVaö haldið þép um
þétta“, sþurði ég Cotterili.
„Við gétum ekkert annað
gert é-n farið méð langferða-
vagninum“, sagði hann. „Þáð
er að vísu andstyggilegt, en
-ekki igetum við snúið aftur.
Þar logar allt í róstum“.
Þoturnar flugu enn yfir vell
inum og húsið hristist.
„Fyrirgefið þér“, sagði ég.
„Ég ætla -að ss-gj a hr. ée, hváð
heitir hann nú aftur? frétt-
irnar“.
Cotterill horfði á mig þeg
ar ég gekk yfir til . Hann léit
út fyrir að sofa ien fann á sér
-er ég kom og opnaði augun.
„Ég hlýt að hafa sofnað“,
sagðf hann með. þessari háu,
-ópersóniulegu rödid „erum
við að leggja af stað?“
„Engin flugvél11 Sagði ég.
„Við förum méð bil.“
Hann lokaði augunum.
„Með bí-l?“
„Það er ekki um annað að
xæða.“
Hann tók hemdúrnar úr vös-
unurn-. „Heldur þú að ég geti
það?“ spúrði hann kæxuléys-
islega.
„Þú verður“, sagði ég.
Allt í einu komu kiprur í
andlit hans. Hanzkalausa
hendin tók um öxlina og svita
dropar komu á enni hans.
„Fáll... “ septi ég og kraup
á kné við hlið hans“. Hann lok
aði augunum eins og hanil
væri að hluta á hljómlist.
„Þetta var ekkert“ -sagði
hann hrahalega. Hann opnaði
au-gun, leiður yíú hranaleik
sínum. „Þú lofaðir mér því.
Mannstu það ekki?“
Ég stóð upp.
„Þetta gengur all't einhvern
veginn“, sagði hantí.. Hann
kenndi enn til. Lít 11 fimm ára
amerískur d ‘engiir kom til
okkar með tvær litlar leik-
fangabyssur.
„Eikum vi’ð að koma í her
mannaleik“, sagði hann og
rétti fram aðra byssuna. ,Þú
mátt ve.rða sá góði, skaj,
vera sá vondi. Þú mátt líka
undir brottförina“ sagði hann
um leið og þeir gengu út.
Það var farið að birta en
þag r.gndi ennþá og það var
allhvasst. Þoturnar lenti iheð
þrumuhljóði.
„Farðu nú“ sa-gði V. við
mig. Ég gat ekki hreyft mig.
„Ég sé um mig“. sagði hanii
og stöð upþ. Aðeins ég vissi
hve erfitt það var fyrir hann
að rísa hjálparlaust á fætur.
„Gættu þín, gerðu það fyrir
mig“, báð ég. Ég þurfti að
segja mikið meira, en ég
þorði það ekki.
Langferðavagninn var ald-
gamall, gulur og dældaður. í
honum voru sæti fyrir tutt-
ugu og fimm. Annað framljós
ið hafði v-erið skotið af.
Við vorum látin fara í ein-
falda röð og einn af starfs-
mönnun'tím las upp nöfn okik-
ar úr farþegaskránni. Rúss-
neski kapteinninn stóð við bíl
inn og tuggði- þessa löngu,
köldu sígarettu.
Cott-erill stóð hjá mér og’
talaði stanzlaust; hann krafð-
ist þess að fá að sitja hjá mér.
Ég sagði honum, að ég vildi fá
-að sitja við gangVeginn. (Þá
gæti ég hjálpað V. ef hann
þyrfti mín með).
Fárþegarnir voru 13. Þýzku
hjónin, gamli inaðurinn með
spámannsskeggið og konan
hans, sem deplaði augunum í
síftellu eins og hræddur spör-
fugl, hr. Avron, ameríska fjöl
skylclan (þau áttu ellefu ára
-gamla dóttur. sem stöðugt las
(„Lúlú litlu“) og áhyggju-
full ítölsk stúlka rneð korna-
barn. Hún var máluð eins og
brúða.
V. kom síðastur inn. Hantí
leit ekki til mín og studdi sig
við sætin á meðan hann gekk
aftast í vagninn, þar sem far-
angurinn hafði verið settur.
Hann ýtti ferðatösku til hlið
ar og s'ettist við gluggann,
Allir voru hljóðix og tauga
óstyrkir n-em-a Gotteril]: og
litli am-eríski drengurinn, sem
reyndi -að fá alla til að léika
við sig.
Gyulá lok-aði hurðinni og
snér-i sér til okkar.
„Jæja“ sagði hann. „Ég
heiti Gyulá Þið- getið hætt að
óttast ferðiúa, Ég hef keyrt
þennan bíl í fimmtán ár og
það hefur aidbsi neitt slys
komið fyrir nema þegar ein-
hver hefur reynt að losna við
að borga.“ Einhver flissaði.
Gyula hneigði sig honum
fannst gaman þegar einhVer
hló að fýndni hans. „Sla-ppið
þið bara af. Þetta er góður
bíll, hann bilar aldrei nema í
fjallshlíð, en hér eru engin
f]öll.“
Gamla manninuni fannst
þetta ákaflega fyndið og langt
skéggið hristist -af hlár-i.
„Hvað er að próféSSOr Gul-
branson?“ sagði Gyúlá.
„Gleymduð þér að raka yður
í morgun?“
Nú hlógum við öil, þó ékki
væri tíl annars én að létta
andrúmsloftið. Gvula- Settist
við stýrið og bíllinn fór í
gáng. Hann hélt áfram að
tala.
„Ég veit hve mjð-g þið élsk
ið Búdapest, en 1 þetta skipti
ætla ég saöit að aka fram hjá
borgirmi það er fallegt í sveit
inni, sérstaklega í rigningu og
sem betur fer lét ég gera við
bremsurn-ar í fyrra. Þá leggj
um við af stað.“ Bíllinn rann
af stað og Gyula ve.faði Rúss-
anum. „Látið sem þið séuð
heirná hjá ýkkur. Yið börð-
uni kvöldmat { Yín. Það géng
Ui’ -allt vel“. Han.n snérti íiiía,
brúðu í bóndaklæðum, sem
hékk í speglinum. „Hún hefur
efeki brugðizt mér ennþá“.
„Ég vil ekki fara til Yín-
ai’“, sagði ítalska stúlkan. „Ég
Vil fara til Aþenu“.
„Ah, í ra-nga átt“, Bagði
Gyula glaðlega. „Þetta er eina
áttin, sem okkur er leyft að
fara í, svo þú neyðist ÍÉÍ að
vera okkur samferða“.
„Þér getið flogið frá Vín
til Aþenu“, sagð-i hr. Avron.
„Che‘ porca miseria“, véín
aði stúlkan og sló með hend-
inni á enni sér, ,,Ég vinn fyrir
hr. Met.axos, gríska víeðis-
6BANNABNIS
— Þetta verður ómögulegt snjö-
liús hjá þér!
Alþýðuhlaðið
8. febr. 1959