Morgunblaðið - 14.06.1992, Blaðsíða 16

16 C MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 14. JÚNÍ 1992
'í ■ ■ ■— ;;---- . ----------------
________AF SPJOLDUM GLÆPASOGUNNAR/Þegar drukkinn dóni fór að dylgja um
að systir frúarinnar væri dóttir hennar varð gandinn laus. Uppljóstrun þessa gamla leyndar-
máls um launbam breytti báðum hjónunum í ófreskjur.
FALIN FORTIÐ
Þess eru mörg dæmi, að fornar ástir annars makans spilli hjóna-
bandi, þegar þær verða uppvísar, jafnvel þótt langt sé um liðið og
þær hafi átt sér stað löngu fyrir hjónaband. Hinum makanum finnst
samt, að hann hafði verið svikinn, „fengið svikna vöru“, honum
hafi ekki verið sýndur fullur trúnaður í upphafi. Kemur þá fyrir
ekki þótt „seki aðilinn" fullyrði, að hið gamla ástarsambandi hafi
löngu verið grafið og gleymt, og að oft megi satt kyrrt liggja. Óþarfi
hafi verið að rifja upp löngu liðið ástarsamband og vekja ástæðulaus-
an óróa þjá makanum. Hér verður sagt frá þess konar máli, sem
hafði skelfilegar afleiðingar og vakti mikla athygli í heimspressunni
á sínum tíma.
Xom Brown var veiðivörður
hjá Sir Henry Hawley i
veiðilöndum hins síðarnefnda í Linc-
olnshire á Englandi. Brown var vel
launaður og bjó góðu búi ásamt
eiginkonu sinni og fjórum börnum.
Heimilislífíð er talið hafa verið ham-
ingjusamt. Ein dóttirin hét Ethel
Lillie, fædd 1890. Að skólagöngu
lokinni lagði hún stund á klæða-
saum. Þegar hún var orðin 24 ára
gömul, árið 1914, varð hún bami
aukin. Hún neitaði að skýra frá
faðerninu og stóð fast við þá neitun
til æviloka. A þessum tíma og í
þessari fjölskyidu þótti þetta afleitt
mál og hið mesta hneyksli. Fóstur-
dráp kom ekki til greina. Móðir
hennar greip til sinna ráða, þegar
fór að sjá á Ethel. Hún lokaði hana
inni á heimilinu, og þar ól hún
meybam, sem skírt var Auriel. Til
þess að hneykslið bærist ekki út
fyrir þrengsta hring fjölskyldunnar
ákvað húsmóðirin að eiga bamið
sjálf. Sumir trúðu því, en aðrir
höfðu sínar gmnsemdir. Auriel litla
var alin upp sem yngsta bam hjón-
anna og Iitla systir Ethel og hinna
systkinanna.
Árið 1918 kynntist Ethel ungum
manni, Arthur Major, sem átti
heima í Kirby-on-Bain, litlu þorpi í
Loncolnshire. Hann var þá að ná
sér eftir að hafa særzt í ófriðnum
mikla, eins og fyrri heimsstyijöldin
var þá nefnd. Þau urðu ákáflega
ástfangin. Mikið jafnræði þótti með
þeim. Þau vom vinsæl og eftirsóttur
félagsskapur. 1. júní 1918 gengu
þau í hjónaband og ári síðar eignað-
ist Ethel soninn Lawrence. Nú liðu
sextán ár og aldrei sagði Ethel
manni sínum frá leyndarmálinu um
Auriel. Hjónin vom alltaf jafn-ást-
fangin, eins og nýgift væm.
Þá dundi ógæfan yfir, eins og
hendi væri veifað. Kvöld nokkurt
snemma árs 1934 hitti Arthur
dmkkinn mann, sem var að koma
út úr þorpskránni. Maðurinn vildi
þá snúa við aftur inn á krána og
hafa Arthur með sér. Þegar Arthur
þekktist ekki boðið móðgaðist hinn
drakkni og fór að skenza hann.
Arthur vildi ekki hlusta á þetta
drykkjuraus og gekk í burtu. Mað-
urinn fór þá að dylgja með móðerni
Auriel litlu; hvort það gæti hugs-
azt, að móðir hennar væri í raun
amma hennar? Ólánið var skeð.
Allt breyttist eftir 16
ára gott hjónaband
Arthur Major gekk heimleiðis,
þungur í skapi. Þegar heim kom
gekk hann á Ethel, sem viður-
kenndi nú að vera móðir telpunnar,
en hún neitaði að gefa faðemið upp
og gramdist Arthur það svo mjög,
að umhugsunin um þetta gróf um
sig í honum og varð að aívarlegu
sálarmeini.
Allt breyttist upp frá þessu
kvöldi. Arthur, sem áður hafði ver-
ið biíðasta ljúfmenni, reglusamur
og vinnusamur, varð nú geðvondur
hrotti, rifrildissamur og orðljótur.
Hann reifst við konu sína við hvert
tækifæri og pundaði óspart á hana
dónalegum orðum, sem áður höfðu
ekki heyrzt í hans munni. Að auki
gerðist hann nú drykkfelldur úr
hófí fram og tók að vanrækja vinnu
sína. Um síðir var hann farinn að
leggja hendur á konu sína og halda
framhjá henni, m.a. með alræmdu
laustlætiskvendi. Að lokum þorði
hún ekki að vera í húsinu hjá honum
á nóttunni. Á hverju kvöldi fór hún
ásamt syni þeirra, sem nú var að
verða fímmtán ára, heim til foreldra
sinna og gisti þar. Brennandi hatur
ríkti nú milli hjónanna og mönnum
virtist þau vera orðin gömul fyrir
aldur fram.
Fuglarnir drápust
Dag nokkum var Arthur að borða
brauð, sem kona hans hafði smurt
handa honum í nesti, áður en hann
fór í vinnu. Skyndilega spýtti hann
tuggu út úr sér og gretti sig fer-
lega. Vinnufélagi spurði hvað væri
að: „Þessi kona er að reyna að drepa
mig,“ svaraði Arthur. Vinnufélag-
inn bar síðar fyrir rétti, að hann
hefði horft á smátittlinga kroppa í
tugguna og afganginn af samlok-
unni, sem Arthur hafði hent frá
sér. „Nokkmm mínútum síðar ultu
tittlingamir dauðir út af.“ Seint í
maí sama ár, 1934, var það kvöld
eitt, að Ethel sendi eftir héraðs-
lækninum. Hún bað hann um að
líta á bónda sinn, sem hefði komið
veikur heim frá vinnu um daginn.
Arhtur var þá með froðu í munnvik-
um og kippi í útlimum, sem annað
veifið urðu að krampakenndum
flogum. Ethel tjáði lækninum, að
Arthur hefði fengið svona köst með
reglulegu bili undanfarin tvö ár eða
svo. Læknirinn taldi Arthur floga-
veikan og gaf honum róandi lyf.
Næsta dag sendi Ethel aftur eftir
sama lækni, því að nú var Arthur
dáinn. Læknirinn skrifaði dánar-
vottorð þar sem hann sagði dánar-
orsök vera flogaveiki.
Nafnlaust bréf og hundshræ
Skömmu fyrir útförina barst lög-
reglunni óundirritað bréf, þar sem
ýjað var að því, að ef til vill hefði
Árthur verið byrlað eitur. Jarðarför-
inni var frestað, til þess að hægt
væri að kryfja líkið. Nágrannakona
kom nú með hundshræ í poka og
vildi láta kryfja það líka. Hún sagði,
að hundurinn hefði drepizt, eftir að
hafa etið eitthvað, sém hún hefði
séð Ethel gefa honum. Sérfræðing-
ur var tilkvaddur frá Lundúnum.
Hann staðfesti, að bæði Arthur og
hundurinn hefðu innbyrt banvænan
skammt af stryknini, en það er eitt
magnaðasta eitur sem þekkist.
Rannsóknarlögregluþjónninn Hugh
Young var nú sendur á staðinn frá
Scotland Yard. Hann fór að yfír-
heyra Ethel og fann ýmislegt ein-
kennilegt við framburð hennar. Hún
neitaði því að vera eiturbyrlari og
ekkert eitur fannst í fórum hennar.
Faðir hennar kvaðst geyma strykn-
in í læstum kistli og hefði enginn
lykil að honum nema hann sjálfur.
Við nánari athugun kom í Ijós, að
upphaflega höfðu lyklarnir verið
tveir, en annar hefði týnzt tíu ámm
áður. Sá lykill fannst um síðir í
handtösku Ethel. Hún hafði því
haft aðgang að eiturefnakistli veiði-
varðarins, föður síns.
Einn frægasti lögfræðingur í
Bretaveldi, Norman Birkett, tók að
sér vömina. Hann hafði aldrei tapað
vöm í morðmáli fram að þessu,
Ethel neitaði áburðinum. Hún taldi
eina nágrannakonu sína seka, en
sú hafði stundum sofíð hjá Arthur
eftir að hann var farinn að drekka.
Allt kom fyrir ekki. Ethel var fund-
in sek og dæmd til að hengjast og
hengd var hún í fangelsinu í Hull
19. desember 1934. Tæpt ár var
þá liðið frá því að ógæfuferill þeirra
Major-hjónanna hófst.
ptagms*
í Kaupmannahöfn
FÆST
í BLAÐASÖLUNNI
Á JÁRNBRAUTA-
STÖÐINNI,
KASTRUPFLUGVELLI
OG Á RÁÐHÚSTORGI
Skylmingafélag Reykjavíkur
auglýsir sumarnámskeið í skylmingum
Sumarnámskeiðið er fyrir alla aldurshópa, en einnig er
boðið upp á sérnámskeið fyrir 9-13 ára.
Leiðbeinandi á námskeiðinu verður búlgarski skylminga-
meistarinn Nikolay Mateev sem er meðal fremstu keppnis-
manna heims í skylmingum.
Þetta er því kjörið tækifæri til að kynnast þessari fágætu
íþrótt.
Kennt verður í ÍR-húsinu, Túngötu 29.
Upplýsingar gefa: Hildigunnur, sími 12240; Sigrún, sími
678092; Gunnar, sími 26409.
-allt MU UaX afþegar
pao er Deira