Morgunblaðið - 24.07.1994, Qupperneq 26

26 SUNNUDAGUR 24. JÚLÍ 1994
MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
t
Eiginmaður minn,
ÁGÚST BJARNASON,
lést að morgni 22. júlí.
Ragnheiður Eide Bjarnason.
t
Sambýlismaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir og afi
JÓN DANÍEL JÓNSSON,
Skúlagötu 76,
sem lést í Borgarspítalanum 21. júlí,
verður jarðsunginn frá Hallgrímskirkju
fimmtudaginn 28. júlí kl. 10.30.
Aðalheiður Jónatansdóttir,
Kristín Anna Jónsdóttir, Jón Magnússon
Arnar Jónsson, Elísabet Pétursdóttir
og barnabörn.
t
Móðir okkar, tengdamóðir, amma, langamma og langalangamma,
GUÐNÝ HELGADÓTTIR,
Hvassaleiti 30,
verður jarðsungin frá Dómkirkjunni miðvikudaginn 27. júlíkl. 13.30.
Kristjana Brynjólfsdóttir, Bjarni Björnsson,
Anna Brynjólfsdóttir,
Helga Brynjólfsdóttir, Hrafn Tulinius,
Birgir Brynjólfsson,
barnabörn, barnabarnabörn
og barnabarnabarnabörn.
+
Systir okkar,
HELGA GUÐVARÐARDÓTTIR,
Heiðarási 20,
Reykjavík,
sem lést 19. júlí, verður jarðsungin frá Fossvogskirkju þriðjudag-
inn 26. júlí kl. 13.30.
Sigríður Guðvarðardóttir,
Sverrir Guðvarðsson,
Gunnar Eyjólfsson.
+
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
afi, langafi og langalangafi,
VIGGÓ ÁGÚST LOFTSSON
frá Eskifirði,
Möðrufelli 7,
Reykjavík,
sem andaðist í Borgarspítalanum þann
15. júlí, verður jarðsunginn frá Fella-
og Flólakirkju fimmtudaginn 28. júlí
kl. 13.30.
Kristín Þorsteinsdóttir,
Marteinn Þór Viggósson, Perla Guðmundsdóttir,
Þorsteinn Viggósson, Gitte Mortensen,
Kristin Á. Viggósdóttir, Birgir Dýrfjörð,
Siguröur L. Viggósson, Bryndís Sigurjónsdóttir,
Sigvaldi Viggósson, Þórunn Guðmundsdóttir,
Unnur Rósa Viggósdóttir, Eiríkur Þorsteinsson,
Sigfús S. Viggósson, Mari'a Jóhannsdóttir,
Haukur Viggósson, Sigríður Sigurðardóttir,
Anton Viggó Viggósson,
og aðrir afkomendur.
+
Kveðjuathöfn um
séra MARINÓ KRISTINSSON
fyrrv. prófast á Sauðanesi,
fer fram í Hallgrímskirkju þriðjudaginn
26. júlí kl. 13.30.
Þórhalla Gfsladóttir,
Dagný Marinósdóttir, Ágúst Guðröðarson,
Hrefna Marinósdóttir, Vffill Þorfinnsson,
Ágúst Marinósson, Eli'sabet Ósk Arnardóttir,
Gísli Már Marinósson, Erla Ásgrímsdóttir,
Rósa Kristín Marinósdóttir, John E. G. Benedikz,
Steinunn Marinósdóttir,
Kolbeinn Marinósson,
Úlfur Heiðar Marinósson, Drífa Aradóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
INGÓLFUR SIGURZ
+ Ingólfur Sigurz
fæddist í
Reykjavik 10. júní
1928. Hann lést á
Borgarspítalanum
13. júlí 1994. Hann
var yngstur sex
barna hjónanna
Guðbjargar Skúla-
dóttur frá Ytra-
Vatni í Skagafirði,
f. 12. febrúar 1896,
d. 31. júlí 1957, og
Sigurðar Friðriks
Sigurz, f. í Reykja-
vík 2. júní 1895, d.
1. október 1967, en
Sigurður var af einni elstu ætt
Reykjavíkur, svokallaðri Borg-
arabæjarætt. Ættfaðir hennar,
Guðmundur Bjarnason frá
Langárfossi á Mýrum, f. 1761,
„leysti út“ borgarabréf og hafði
smáverslun í „læknishúsinu",
en bjó með fjölskyldu sinni í
„Borgarabæ“ (áður Marteins-
bær, sem nú er Glasgow við
Vesturgötu 3). Systkini Ingólfs:
Skúli Eggert, f. 28. apríl 1921,
d. 1. júlí 1946, Kristjana, f.
1922, Aslaug, f. 1924, Margrét
(búsett í Bandaríkjunum), f.
1925, og Sigurður Friðrik, f.
22. maí 1927, d. 1. nóvember
1992. Ingólfur kvæntist eftirlif-
andi konu sinni Astu Hauks-
dóttur frá Akureyri 1951 og
eignuðust þau fjögur börn:
Skúla Eggert, Jóhönnu, Ingólf
og Sigurð Hauk, en fyrir átti
Asta soninn Magnús. Ingólfur
hóf störf hjá borgarfógetaemb-
ættinu í Reykjavík 1950 (síðar
sýslumannsembættinu) og vann
þar sem fulltrúi til dauðadags.
Útför hans fer fram frá Bú-
staðakirkju á morgun.
MEÐ Ingólfi Sigurz er góður maður
genginn. Mikill og eftirminnilegur
persónuleiki og ljúfur drengur er
fallinn í valinn.
Kallið kom skjótt og óvænt og
það er í sjálfu sér þakkarvert að
honum auðnaðist að lifa lífinu lif-
andi til síðasta dags. Það hefði ekki
verið að hans skapi að heyja langt
stríð og vera langtímum saman
sjúkur og ósjálfbjarga og upp á
aðra kominn. Svona hefði hann
kosið að fara, í fullu fjöri og með
reisn.
Þótt ritun eftirmæla sé ekki mín
sterka hlið og eftirlætisiðja, finn
ég mig knúinn til að kveðja vin
minn Ingólf með nokkrum fátæk-
legum orðum á þessum vettvangi,
þar sem mér auðnaðist ekki að
kveðja hann með viðeigandi virkt-
um og þakka honum allt og allt
meðan hann lifði.
Vitur maður sagði eitt sinn þegar
mærð í minningargreinum bar á
góma, að það væri nú einu sinni
svo að best væri að vega og mæla
tréð þegar það væri fallið. í þessum
orðum eru mikil sannindi fólgin.
Kostir manns þykja einatt svo sjálf-
sagðir meðan hann lifir, að sam-
ferðamenn taka þeim gjaman sem
gefnum og fínnst ekki orð á ger-
andi. En þegar vænn maður hverfur
yfír móðuna miklu, skilur hann eft-
ir sig tóm og þá sjá eftirlifendur
glöggt hvað þeir áttu og hafa misst.
Þegar dauðinn sigrar lífið og ekk-
ert er sjálfsagt lengur verða kostir
hins gengna bersýnilegri og minnis-
stæðari og yfirskyggja ágalla, sem
voru gjarnan miklaðir meðan hann
lifði.
Kynni okkar Ingólfs voru ekki
ýkja löng og samskipti okkar í sjálfu
sér hvorki mikil né náin. Engu að
síður vorum við vinir og vissum
báðir hvar við höfðum hinn í því
efni.
Ég kynntist honum fyrir einum
og hálfum áratug þegar ég sem
ungur og óreyndur lögfræðingur
þurfti að eiga samskipti við upp-
boðsréttinn í Reykjavík en þar var
Ingólfur starfsmaður áratugum
saman og allt til dauðadags. Þótt
hann hafi ekki haft þar formleg
forráð þá má með
sanni segja að þar hafi
hann verið kóngur í
sínu ríki. Hann bjó yfir
mikilli fæmi, reynslu
og þekkingu, sem að-
eins fæst á vettvangi
og í starfi og ekki verð-
ur lærð af lagabókum.
Var hann sérlega vel
liðinn og látinn sem
starfsmaður uppboðs-
réttarins, bæði af lög-
mönnum og öðrum
sem til hans þurftu að
leita þar. Lagði hann
sig ætíð í framkróka
um að leysa öll mál með lempni,
lipurð og sanngirni og hélt oft hlí-
fiskildi yfir þeim, er áttu undir högg
að sækja. Lánaðist honum oft að
miðla málum, sem komin voru i
strand og lögfræðingar stóðu ráð-
þrota andspænis. Naut hann þar
reynslu sinnar, gæsku og mann-
þekkingar og persónutöfra, sem
voru ómældir.
Hann var mjög ötull, afkastamik-
ill og vandvirkur starfsmaður og
naut virðingar og trausts í starfí.
Var lipurð hans, hjálpsemi og ljúf-
mennska annáluð og jafnan var
hann óspar á góð ráð og leiðbeining-
ar til allra, sem á þurftu að halda,
ekki síst til nýútskrifaðra lögfræð-
inga, sem gjarnan halda sig spreng-
lærða og flest kunna en eru þó oft
harla ófróðir um lífíð utan bókarinn-
ar.
Ingólfur var einstakt ljúfmenni
og öðlingur, greiðvikinn og rausnar-
legur og bóngóður svo af bar og
til hans var ljúft að leita. Hann var
sannur vinur vina sinna og hjálpaði
þeim og stóð með þeim eins og klett-
ur ef á bjátaði. Hann hafði ætíð
mikla samúð með þeim, sem minna
máttu sín af einhveijum ástæðum.
Reyndist hann mörgum slíkum
bjargvættur og hjálparhella, bæði í
starfí sínu og utan þess.
Þarna kynntist ég öðlingnum
Ingólfí og naut leiðsagnar hans,
hjálpar og greiðvikni. Reyndist
hann mér sérlega vel og gaf mér
mörg holl ráð í gegnum tíðina úr
reynslusjóði sínum. Kom fyrir að
heilræði hans forðuðu mér óhörðn-
uðum og reynslulitlum frá því að
gera mistök og taka rangar ákvarð-
anir vegna reynsluleysis.
Margt sem hann kenndi mér á
þessum árum hefur reynst mér
gott vegarnesti, sem ég hef búið
að síðan. Ég veit að fjölmargir fleiri
lögfræðingar hafa þessa sömu sögu
að segja af Ingólfí, að hann hafí
reynst þeim ungum og reynslulitl-
um hollráður og hjálparhella og
haukur í homi í uppboðsréttinum.
Síðar átti ég því láni að fagna
að verða veiðifélagi Ingólfs og
Skúla sonar hans en við fómm
ásamt fleirum í mörg ár til veiða á
urriðasvæðinu í Laxá í Mývatns-
sveit. Þeir feðgar voru veiðimenn
af guðsnáð enda Landsliðsmenn og
það voru mikil forréttindi að fá að
veiða með þeim, læra af þeim og
vera samvistum við þá í náttúmlegu
umhverfi.
Þar kynntist ég Ingólfí betur og
þeim mannkostum sem hann
prýddu og í þessari veiðiparadís
átti ég því láni að fagna að eignast
vináttu hans og mat ég hana afar
mikils.
Sem veiðifélagi var Ingólfur ein-
stakur og frábær. Hann var ávallt
hlýr, elskulegur, skemmtilegur,
fræðandi, hjálpsamur og taldi aldrei
eftir sér að eyða tíma og fyrirhöfn
í að leiðbeina viðvaningum og að-
stoða veiðiklaufa hvenær sem þess
var þörf.
Það var eins og hann fyndi það
á sér ef liðveislu hans var þörf í
orði eða verki. Þá var hann umsvifa-
laust kominn og gerði öll vandamál
okkar hinna að sínum og leysti
þau. Alltaf tók hann öllum uppá-
komum og vandræðum með ljúf-
mennsku og jafnaðargeði á hveiju
sem gekk og sjaldan skipti hann
skapi þótt tilefni væru stundum
ærin.
Jafnan hafði hann ráð undir rifi
hveiju og ávallt var hlýjan og góð-
látleg kímnin á sínum stað. Kímni-
gáfa hans var sönn og einlæg og
alltaf græskulaus og aldrei var
hann meinfysinn. Ingólfur var
sagnabrunnur mikill og var frá-
sagnargáfa hans frábær og það var
hrein unun að sitja við fótskör hans
á góðum stundum og bergja af
þeim brunni.
Ingólfur var sannkallað glæsi-
menni á velli og í sjón og mikill og
rausnarlegur höfðingi í lund og
raun. Hann vakti jafnan athygli og
aðdáun hvar sem hann fór fyrir
glæsimennsku og höfðinglegan
brag og framkomu. Var hann lík-
astur filmstjörnu af gamla skólan-
um enda kölluðum við veiðifélag-
arnir hann einatt Clark Gable og
var þá í engu hallað á þann síðar-
nefnda, sem var fullsæmdur og ríf-
lega það af þeim samjöfnuði.
Ingólfur var gleðimaður í þess
orðs bestu merkingu. Hann lifði líf-
inu lifandi og var óspar á sjálfan
sig til hinstu stundar. Stundum fór
hann dálítið geyst um gleðinnar dyr
og var fylgispakari Bakkusi kon-
ungi en sumir töldu við hæfí en í
því efni er vandratað meðalhófið
og hafa ótalmargir góðir menn og
drengir reynt það.
Ingólfur var afbragðsmaður og
drengur góður en hann var vita-
skuld ekki gallalaus og án breysk-
leika fremur en aðrir menn. Líf
hans var heldur ekki bara leikur
og dans á rósum. Honum var úthlut-
að dijúgt af andstreymi og mikla
erfíðleika fékk hann að reyna en
hann lét aldrei bugast og kom keik-
ur frá hverri raun.
Mannkostir Ingólfs voru svo yfir-
gnæfandi að brestir hans verða
smáir og falla alveg í skuggann.
Og þegar reikningar lífs hans og
ævi verða gerðir upp fyrir æðsta
dómi að leiðarlokum, þá er engu
að kvíða því útkoman verður með
ágætum og eftirmælin eins og best
geta orðið. Hann var sannarlega
góður maður.
Því miður voru fundir okkar allt
of stijálir hin síðari ár, en alltaf
stóð til að bæta úr því en nú er það
um seinan. Það er svo sem gömul
saga og ný, að menn falli á tíma
og við því verður ekkert gert, en
eftirsjáin er samt sárari fyrir vikið.
Maður nagar sig í handarbökin
og ásakar sig fyrir afskipta- og
framtaksleysi og að hafa ekki rækt-
að vináttuna sem skyldi meðan for-
sjónin gaf til þess tíma. Að leiðar-
lokum verða þær annir sem höml-
uðu samskiptunum svo ómerkileg-
ar, smáar og léttvægar, að þær
afsaka ekki neitt lengur.
Okkar fáu fundir voru samt fagn-
aðarfundir og alltaf var jafn gott
að hitta Ingólf og finna hlýju hans
og vinarþel og slá með honum á
létta strengi og rilja upp skemmti-
leg atvik og fá svo frá honum
nokkrar góðar sögur í nestið.
Ég sakna Ingólfs og minnist hans
með mikilli þökk og virðingu og tel
það mikil forréttindi að hafa verið
svo lánsamur að kynnast honum
og eignast hann að vini. Samneyti
við slíkan mann eru lærdómsrík,
gefandi og mannbætandi.
Sé það rétt að hinum megin graf-
ar séu eilífar veiðilendur þá er það
næsta víst að þar mun Ingólfur
vera í essinu sínu og una hag sínum
vel og verða fremstur meðal jafn-
ingja eins og í veiðum þessa heims.
Þá þurfa vinir hans ekki að kvíða
móttökunum fyrir handan, bestu
plássin og svæðin verða örugglega
frátekin handa þeim.
Ingólfur skilur eftir sig stórt
skarð og margir, bæði ættingjar og
vinir, trega hann og sorgin er sár
og söknuðurinn er mikill. En eftir
lifír minning sem aldrei deyr, minn-
ing um góðan mann, góðan dreng,
ljúfan öðling og höfðingja. Sú minn-
ing mun að lokum sigra sorgina og
hugga og gleðja okkur öll þegar
fram líða stundir.
Ekkju Ingólfs, Ástu Hauksdótt-
ur, og afkomendum hans og ætt-
ingjum öllum, sem nú sakna og
syrgja sárast, votta ég samúð mína.
Megi góður Guð veita þeim styrk í
sorginni.