Morgunblaðið - 24.07.1994, Blaðsíða 27

MORGUNBLAÐIÐ
SUNNUDAGUR 24. JÚLÍ 1994 27
Ég vil að lokum þakka vini mín-
um Ingólfi allt er áttum við saman,
bæði alvöruna og gaman.
Blessuð sé minning Ingólfs Sig-
urz.
Sigurður Helgi Guðjónsson.
Okkur hjónunum barst sú harma-
fregn hinn 13. júlí síðastliðinn að
hann Ingólfur Sigurz vinur okkar
hefði þá um morguninn látist á
Borgarspítalanum. Ingólfi, Astu og
ijölskyldunni í Búlandi 31 kynntist
ég fyrir rúmum 25 árum og tókst
með okkur öllum gagnkvæm virð-
ing og vinátta. Við Ingólfur áttum
mörg sameiginleg áhugamál en þá
aðallega lax- og skotveiðar og með
Ingólfi fer hafsjór af fróðleik og
skemmtilegum veiðisögum. Veiði-
gyðjan hafði sótt Ingólf heim á
unga aldri og seinna meir miðlaði
hann kunnáttu sinni til afkomenda
sinna og margra vina og er ég einn
þeirra. Ingólfur var félagi í Stanga-
veiðifélagi Reykjavíkur um langt
árabil og þá stundaði hann stanga-
veiði og skotveiði með Landsliðinu,
sem er áhugahópur um slík mál.
Heimili þeirra Ingólfs og Ástu
var ætíð opið fyrir öllum íjölskyldu-
meðlimum og vinum og oft settu
þau hjón upp veisluborð fyrir hóp
vina með stuttum eða engum fyrir-
vara, heimili þeirra bar og ber ör-
ugglega áfram ríkulegri gestrisni
vitni.
Ingólfur starfaði í áratugi sem
fulltrúi við Borgarfógetaembættið
í Reykjavík og nú síðar við Sýslu-
mannsembættið í Reykjavík. Ingólf-
ur var afkastamikill starfsmaður
fyrir embættin og umfram allt var
hans aðalsmerki í starfi nærgætni
við þá er minna máttu sín í velferð-
arríki mammons. Hann var ætíð fús
að veita góð ráð á erfiðum tímum
og mættu margir opinberir sem
sjálfstæðir innheimtumenn taka
Ingólf sér til fyrirmyndar í sam-
skiptum við þolendur.
Ingólfur Sigurz var maður fríður
sýnum og eftirtektarvert glæsi-
menni. Hann var maður vinsæll og
vinmargur.
Með Ingólfi Sigurz er horfinn
einn af eftirtektarverðustu borgur-
um Reykjavíkur og minningin um
hann mun ávallt standa uppúr sterk
og fölskvalaus. Elsku Ásta, Jó-
hanna, Skúli, Ingólfur, Sigurður og
aðrir nákomnir, okkar dýpsta sam-
úð til ykkar og við biðjum Ingólfi
blessunar í æðri heimum.
Ragnheiður og Stefán
Á. Magnússon.
Við vorum uppaldir í sömu götu
í Vesturbænum. Bróðir Ingólfs sem
nú er látinn, Sigurður, var með mér
í bekk í barnaskóla.
Ég minnist þess að ég kom í
örfá skipti heim til Sigurðar. Mér
eru þær minningar einkar kærar,
því ljúfmennska og umhyggja móð-
ur þeirra umvafði okkur. Ingólfur
var nokkru yngri, en það má segja
að við höfum þekkst frá barns-
aldri. Þegar barnsskónum var slitið
lágu leiðir ekki lengur saman.
Löngu, löngu síðar þegar ég var
orðinn starfsmaður Dagsbrúnar
lenti ég í að reyna að bjarga vini
mínum úr Dagsbrún og ég gekk á
fund fógeta. En það var embætti
sem ég hafði einhvern ósjálfráðan
ímugust á. Þá tók á móti okkur
Ingólfur Sigurz.
Skemmst er frá því að segja að
hann reyndist í vandkvæðum vinar
míns svo hollráður og algjör bjarg-
vættur. Upp úr því tókst með okkur
aftur hin gamla bernskuvinátta.
Um áratugi var hann helsta hjálpar-
hella og leiðbeinandi í að afstýra
gjaldþrotum eða íbúðamissi fyrir
fátækt verkafólk. Hann leiðbeindi
mér við hveija ætti að tala til að
fá frest á uppboði, frestaði uppboð-
um þótt hann ætti að vera svo til
„valdalaus", þar sem hann var ólög-
lærður fulltrúi, Stundum hringdi
Ingólfur og aðvaraði mig út af
hættu sem ég væri að komast í
persónulega. Þó miklu, miklu oftar
að spyrja mig hvort þetta væri ekki
Dagbrúnarmaður sem væri í þann
mund að fara í gjaldþrot eða upp-
boð, ótilkvaddur án nokkurrar emb-
ættisskyldu. Þær voru ótrúlega
margar símhringingamar sem hann
hringdi í lögfræðinga, embættis-
menn, til að fá fresti fyrir skjólstæð-
inga mína. Og ég sá hann sjaldan
glaðari en þegar hann hafði frestað
gjaldþroti, íbúðamissi eða annarri
skelfingu sem hann afstýrði að
kæmi yfir fjölskyldur.
Leiðbeiningar hans einkenndust
ekki af klækjum heldur skýrri túlk-
un sem vart var á færi annarra en
lögfræðinga. Aldrei gerði Ingólfur
neinar kröfur til mín fyrir alla þá
miklu vinnu og fyrirhöfn sem hann
innti af hendi.
Ingólfur var óvenju glæsilegur
maður og mér virtist hann vera
frískleikinn uppmálaður. Þegar ég
heyrði andlátsfregn hans, þá snart
það okkur hjón mjög illa - við viss-
um ekki um nein veikindi. Það setti
að okkur hryggð og sáran söknuð
- mér fannst veröldin öll daufari
og mér fannst ég bæði missa vin
og hjálparhellu.
Kunningsskapur okkar fyrir utan
þessi störf var ekki mikill, en við
þekkjum ekkju hans, Ástu Hauks-
dóttur, en þau áttu saman fjögur
börn, sem nú eru uppkomin, en þau
eru á svipuðum aldri og okkar börn.
Konur okkar eru vinkonur og fer
vel á með þeim.
Mér fannst Ingólfur lyfta fógeta-
embættinu á mannlegra stig og
ekki gera það að dauðri afgreiðslu-
stofnun. Það verður sjónarsviptir
að missa hann úr þessu starfi.
Skyndilega um hásumar er þessi
glæsimaður hrifínn úr okkar hópi.'
Eg færi ástvinum hans öllum virð-
ingu mína og samúð. Megi sumaryl-
urinn og hlýja móður hans umvefja
syrgjandi ástvini hans.
Guðmundur J. Guðmundsson,
formaður Dagsbrúnar.
Ingólfur Sigurz, fulltrúi hjá
sýslumanninum í Reykjavík, lést í
Borgarspítalanum 13. júlí sl. Andlát
hans bar skjótt að, en hann hafði
virst heilsuhraustur og stundaði
starf sitt af kostgæfni, eins og hann
var vanur, allt til hinsta dags. Ing-
ólfur var fæddur 10. júní 1928 og
var því 66 ára gamall þegar hann
lést.
Kynni mín af Ingólfi Sigurz urðu
ekki löng. Ég kynntist honum fýrst
eftir að ég hóf störf við sýslumanns-
embættið um áramótin síðastliðin.
Hann hafði unnið hjá sýslumannin-
um í Reykjavík og borgarfógetan-
um í Reykjavík, eins og embættið
hét áður, óslitið allt frá árinu 1949
eða í 45 ár. Þessi stuttu kynni mín
af Ingólfi voru öll á einn veg. Hann
var ötull og samviskusamur starfs-
maður í uppboðsdeild embættisins.
Bar fýrir brjósti hag þess og ekki
síður hag viðskiptavinanna, sem
leituðu gjaman til hans með vanda-
mál sín. Hann kunni afar glögg
skil á starfsemi uppboðsdeildarinn-
ar og þekkti ijölda fólks hér í borg,
sem oft kom sér vel og flýtti fýrir
afgreiðslu mála. Þá var Ingólfur
vinsæll og vel látinn hér innan
embættisins og hafði jákvæð og góð
áhrif á starfsandann. Hann var
ekki síður vinsæll út á við og hafa
t.d. margir lögmenn tjáð mér hve
gott samstarf þeir áttu við hann.
Ingólfur var glæsimenni og bar
svipmót heimsmannsins.
Með þessum fáu línum vil ég láta
í ljós þakklæti sýslumannsins í
Reykjavík fyrir að hafa fengið að
njóta starfskrafta Ingólfs Sigurz
allan hans starfsdag og munum við
samstarfsfólk hans hér í Skógar-
hlíðinni sakna vinar í stað og minn-
ast góðs samstarfsmanns og félaga.
Ég færi aðstandendum Ingólfs,
eiginkonu, börnum, tengdabörnum
og barnabörnum, samúðarkveðjur.
Rúnar Guðjónsson.
Við sitjum hljóðir, hann er farinn
í ferðina eilífu, við sem ætluðum
að gera svo margt. Það voru bara
tveir dagar eftir í vinnunni og svo
var komið sumarfrí. Þá var nægui
tími fýrir áhugamálin, útgerðina og
allar veiðiferðirnar sem við átturr
eftir að fara til sjós og lands. Ingólf-
ur var mikill veiðimaður og naut
MINNINGAR
þess að vera úti í náttúrunni með
vinum sínum, naut þess sem hún
hafði upp á að bjóða. Hann var vin-
margur, enda með eindæmum við-
mótsþýður, gleðimaður á góðri
stund og höfðingi heim að sækja.
Við vinir hans í Maraútgerðinni
óskum honum heilla á hinni ókunnu
strönd og vitum að hann tekur á
móti okkur er okkur ber þar að
landi.
Ástu og fjölskyldu sendum við
samúðarkveðjur.
Jón A. Bardal,
Skjöldur Þorgrímsson.
Látinn er vinur okkar, félagi og
fyrst og fremst veiðifélagi, Ingólfur
Sigurz. Fyrir rúmlega tíu árum
komum við saman nokkrir veiðifé-
lagar og vinir og stofnuðum veiðifé-
lag sem nefnt var hinu „hógværa“
nafni, Veiðiklúbburinn Landsliðið.
Veiðifélag þetta hefur starfað af
fullum krafti frá stofnun þess og
höfum við félagarnir farið saman í
óteljandi veiðiferðir, á lax- og sil-
ungsveiðar eða á gæsa- og ijúpna-
veiðar. Ingólfur var í raun og veru
alltaf sá sem reikna mátti með og
taldi aldrei eftir sér að fara hvernig
sem á stóð. Eftir að Veiðiklúbburinn
Landsliðið hóf að stunda sjóinn,
fyrir nokkrum árum, með Mara
útgerðinni í samvinnu við Skjöld
Þorgrímsson, var Ingólfur sá aðili
sem nær aldrei lét sig vanta.
Þær eru margar minningarnar
sem leita á hugann og tengjast Ing-
ólfi. Til dæmis er það okkur minnis-
stætt er hann kom eitt sinn ofan
af Holtavörðuheiðinni með nokkra
tugi ijúpna á bakinu, gleiðbrosandi
og kátur eftir mjög eftirminnilegan
dag. Svipmyndir frá Selá í Vopna-
firði eru einnig áleitnar og standa
þar upp úr veiðistaðimir Vaðhylur
og Fossbreiða en þeir voru í miklu
uppáhaldi hjá Ingólfi og átti hann
þar margar ánægjustundir í glímu
við sterka stórlaxa. Ingólfur var
mikið náttúrubarn, hann elskaði
r.áttúru íslands og virti. Hann var
sannur veiðimaður af lífi og sál og
jafnvígur á stöng sem byssu.
í hópi góðra félaga var Ingólfur
ávallt hrókur alls fagnaðar en um
leið vinasættir ef eitthvað bar á
milli. Ingólfur var glæsilegur mað-
ur, hár vexti og vörpulegur. Fram-
koma hans var aðlaðandi og átti
hann auðvelt með að umgangast
fólk enda vinamargur. Greiðvikni
og sanngimi var eitt af einkennum
hans hvort sem var í leik eða starfi.
Að leiðarlokum er Ingólfi þökkuð
samfylgdin, sem við hefðum óskað
að yrði lengri. Veiðiklúbburinn
Landsliðið er fátækari í dag, þegar
Ingólfur er allur. En eftir lifir minn-
ingin um góðan og ljúfan dreng,
sannan veiðifélaga.
Við sendum Astu, bömunum og
öðrum aðstandendum hugheilar
samúðarkveðjur.
Veiðiklúbburinn Landsliðið.
Fleiri greinar um Ingólf Sigurz
bíða birtingar og munu birtast
í blaðinu næstu daga.
Maðurinn minn, faðir okkar, tengdafað-
ir og afi,
JÓN ALFONSSON
fyrrv. flugumferðarstjóri,
sem andaðist 15. júlí sl., verður jarð-
sunginn frá Áskirkju þriðjudaginn
26. júlí kl. 13.30.
Þeim, sem vilja minnast hans, er bent
á líknarfélög.
Eyrún Eyjólfsdóttir,
Alfons Jónsson, Agústa Guðmundsdóttir,
Aldfs Jónsdóttir,
Eyjólfur Kristinn Jónsson
og barnabörn.
Innilegar þakkir til allra, sem veittu okk-
ur stuðning og sýndu okkur hlýhug við
andlát eiginmanns míns og föður okkar,
BJÖRNS EINARS
ÞORLÁKSSONAR,
Eyjarhólum,
Mýrdal.
Rósa Haraldsdóttir,
Agla Sigrfður Björnsdóttir,
Þorlákur Sindri Björnsson,
Solveig Björnsdóttir,
Ingibjörg Rósa Björnsdóttir,
Haraldur Björnsson.
Hulda Hjörleifsdóttir, Sveinbjörn Einarsson,
Guðrún Hjörleifsdóttir, Sigurður Guðmundsson,
Bergný Hjörleifsdóttir,
Steindór Hjörleifsson, Unnur Hjartardóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
+
Hjartans þakkir færum við öllum þeim,
sem hafa auðsýnt okkur samúð og vin-
arhug við andlát og útför elskulegs eig-
inmanns míns, föður okkar, sonar og
bróður,
KRISTJÁNS STEFÁNSSONAR,
Smyrilshólum 2,
Reykjavík.
Rósa Marfa Guðnadóttir,
Stella Guðný Kristjánsdóttir, Stefanía Kristjánsdóttir,
Sigrfður Þórarinsdóttir,
Þórarinn Stefánsson, Unnur Páifna Stefánsdótir.