Morgunblaðið - 15.09.1999, Page 26

Skallapopp á Sýn 24. september
Stríð á hendur
stöðluðum
ímyndum tón-
listarheimsins
Allir sem elska, eóa hata, rokktónlist
eiga eftir að hafa gaman af grín-heim-
ildarmyndinni This is Spinal Tap, eóa
Skallapopp. Sunna Ósk Logadóttir
ræddi viö íslenska poppara um glys-
rokkara og úreltar ímyndir.

I Skallapoppi er fylgst með hljómsveitinni Spinal Tap
á tónleikaferðalagi.
Myndin Skallapopp var gerð
árið 1984 og fjallar um út-
brunna, breska rokkara sem
við upphaf poppbylgunnar berj-
ast við að halda vinsældum.
Myndin er háðsleg ádeila á
hinar stööluðu, klisjukenndu
ímyndir rokkheimsins og lýsir á
gamansaman hátt samskiptum
hljómsveitarmeðlima, valdabar-
áttu og vafasömu líferni.
En hvað skyldu ungir, ís-
lenskir tónlistarmenn í dag
hafa að segja um þessar
ímyndir? Ætli þeir þurfi að
hrista af sér ímynd hins hroka-
fulla, skapstóra og treggáfaða
tónlistarmanns, sem lifir í eig-
in heimi og er reiður og bitur
út í kerfió?
HLUTVERK HVERS
OG EINS
„Við í Landi og sonum erum
mjög langt frá þeirri ímynd
sem dregin er upp af tónlistar-
mönnum í myndinni," segir
Hreimur Örn Heimisson,
söngvari og hlær. „Við reynum
að vinna fagmannlega og erum
góðir félagar og það eru ekki
til prímadonnustælar í okkur
eins og þeim í Spinal Tap.“
Hljómborðsleikari Klamedíu-
X, Örlygur Benediktsson, er
ekki alveg á sama máli. „Ég er
viss um að allir tónlistarmenn
geta fundið eitthvað í myndinni
sem á við þá," segir hann.
„En auðvitaö er þar dregin upp
mjög ýkt mynd af öllu, þess
vegna er myndin svona
sprenghlægileg."
hjómsveitarinnar út á við,“
segir Hreimur, „en Biggi
trommari [Birgir Nílsen] er
okkar verkstjóri og sér um ým-
islegt bak viö tjöldin."
Helgi Svavar Helgason er
trommuleikari hljómsveitarinn-
ar Funk Master 2000 og er
auk þess í öðrum hljómsveit-
um og þekkir hlutverk ýmissa
hljóðfæraleikara. „Trommuleik-
arar eru lítið áberandi, bæði á
sviði og í viðtölum. Ég leik á
slagverk í annarri hljómsveit,
þar er ég fremst á sviðinu og
talaö um að maður sé skraut-
legur," segir Helgi. „Þaö eru
aöallega gítarleikarar sem
hafa orðiö í viðtölum, ég
veit ekki af hverju, kannski
minnimáttarkennd?" spyr
hann hlæjandi.
„Á síðasta áratug var reynt
aö færa hljómborðsleikara
framar á sviðiö og
gera þá sýnilegri
með gítarhljóm-
borðum," seg-
ir Örlygur.
,Það einhvern
veginn gekk ekki
upp."
í Skallapoppi kemur
fram að söngvarinn
og gítarleikarinn hafa
verið lengi saman í
bransanum og eru
„nánari en bræður" þótt ann-
að slagið slettist upp á vin-
skapinn. „Það er oft barátta
milli gítarleikara og söngvara
um athygli," segir Þráinn Árni
Baldvinsson, gítarleikari Kla-
medíu-X. „En ef þeir vinna
saman eru þeir brjálað teymi,
hver man ekki eftir Wham?"
LÍFERNI TÓNLISTAR-
MANNA
Þær stöðluðu ímyndir sem
rokkararnir á sjöunda og átt-
unda áratugnum sköpuðu
veröa seint kveðnar í kútinn
og enn eru margir sem trúa
að líferni tónlistarmanna sé
skuggalegt og tengist forboðn-
um ávöxtum.
„Ég er vafasamur á allan
hátt," segir Helgi Svavar
glettnislega og hlær. „Reyndar
hef ég lagt það í vana minn
að kynna mig sem djass-
trommuleikara og það hljómar
kannski vel í eyrum fólks."
Hreimi finnst sorglegt að í
gegnum árin skuli eiturlyf og
tónlist hafa fylgst að f umræð-
unni. „Forverar okkar sköpuðu
þessa ímynd og hana er mjög
erfitt að brjóta niður. En það
sem maður getur gert er að
vera samkvæmur sjálfum
sér," segir hann ákveðinn.
„Ég reyni aldrei að vera ein-
hver annar en ég er til að
þóknast öðrum."
Síðhærðu rokkararnir
klæddust rifnum gallabuxum
og voru haröir í horn að taka.
Nú er öldin önnur. „ímyndin í
dag er eins misjöfn og hljóm-
sveitirnar eru margar," segir
Hreimur. „En það er alveg
sama hversu mikið ég reyni
I Spinal Tap eru trommuleik-
arinn og hljóm-
borðsleikar-
inn ekki
áberandi
og fá lítið
að tjá
sig.
„Ég er
andlit
Svavar: „Eg
er vafasam-
ur á allan
hátt.“
26