Morgunblaðið - 30.06.2000, Blaðsíða 7

Morgunblaðið - 30.06.2000, Blaðsíða 7
MORGUNBLAÐIÐ ER KRISTNIKOM AISLAND FÖSTUDAGUR 30. JÚNÍ 2000 C 7 STEFNIR ÞORGILSSON KENNIR RÉTTA TRÚ Morgunblaðið/RAX Úr Kristni sögu. Hún er talin rituð um miðja 13. öld og oft eignuð Sturlu Þórðarsyni (1214-1284), en rekur sögu kristni á íslandi frá 981 til 1118. Stefnir Þorgilsson fór hér um á árunum 996-997. Ólafur konungur kom í Noreg á öndverðri góu. Með honum voru margir íslenskir menn. Sá var einn, er Stefnir hét, hann var son Þorgils Eilífssonar Helgasonar bjólu af Kjalarnesi. Ólafur konungur sendi Stefni til íslands hið fyrsta sumar, er hann kom í Noreg, að boða þar guðs erindi; en er hann kom til íslands, þá tóku menn illa við hon- um, og frændur hans verst, því að allur lýð- ur var þá heiðinn á landi hér, en hann fór djarflega bæði norður og suður og kenndi mönnum rétta trú, en menn skipuðust lítt við hans kenningar, og er hann sá það, að hann hafði engan framgang, þá tók hann að meiða hof og hörga en brjóta skurðgoð. Þá söfnuðust heiðnir menn liði og komst hann þá á Kjalarnes nauðuglega og var þar með frændum sínum. Skip hans stóð uppi í Guf- árósi; það tók út um veturinn í vatnavoxtum og ofviðri... Skip kom á land og lítt brotið, og lét Stefnir gera að því um vorið. Það sumar var það í lög tekið, að frændur hinna kristnu manna skyldu sækja um þá goðlöstun nánari en þriðja bræðra og firnari en næsta braeðra. Það sumar var Stefnir sóttur um kristni; þá sök sóttu þeir frændur hans, því að kristnin var þá kölluð frændasköinm; synir Ósvífurs hins spaka, Þórólfur og Ás- kell, Vandráður og Torráður, sóttu hann, en Óspakur vildi engan hlut að eiga, en Stefnir mælti: „Ekki mein mun mér verða að sekt minni, en fyrir þessa sök mun yður henda mikil ógifta á fárra vetra fresti." Stefnir fór utan um sumarið, og tók Ólaf- ur konungur vel við honum. Morgunblaðið/RAX HÖFÐABREKKA í MÝRDAL. „ÞÁ ER ÞANGBRANDUR REIÐ AUSTAN ÞÁ BRAST f SUNDUR JÖRÐIN UNDIR HESTI HANS EN HANN HUÖP AF HESTINUM..." Þangbrandur og Guðleifur fara um með mannvígum Ur Brennu-Njáls sögu. Um vorið eftir fór Þangbrandur að boða krlstni og Hallur með honum. En er þeir komu vestur um Lónsheiði til Stafafells þá bjó þar Þorkell. Hann mælti mest í móti trúnni og skoraði Þangbrandi á hólm. Þá bar Þangbrandur róð- ukross fyrir skjöldinn en þó lauk svo með þeim að Þangbrandur hafðl sigur og drap Þorkel. Þaðan fóru þelr til Hornafjarðar og gistu í Borgarhöfn fyrir vestan Heinabergs- sand. Þar bjó Hildir hinn gamli. Hans son var Glúmur er fór til brennu með Flosa. Þar tók vlð trú Hildir og hjú hans öll. Þaðan fóru þeir til Fellshverfis oggistu að Kálfafelli. Þar bjó Kolur Þorsteinsson f rændi Halls og tök hann við trú og hjú hans öll. Þaðan fóru þeir til Breiðár. Þar bjó Össur Hróaldsson frændl Halls og tók við prímsigning. Þaðan fóru þeir til Svfnafells og tók Flosi prfmslgning en hét að fylgja þeim á þlngi. Þaðan fóru þeir vestur til Skógahverf is og gistu f Klrkjubæ. Þar bjó Surtur Ásbjarnarson Þorstelnssonar Ketils- sonar hins fífIska. Þeir höfðu alllr verið kristn- ir langfeðgar. Eftir það fóru þeir úr Skóga- hverfi og til Höfðabrekku. Þá spurðist allt um ferð þeirra. Maður hét Galdra-Héðinn er bjó f Kerlingardal. Þar keyptu heiðnir menn að hon- um að hann skyldi deyða Þangbrand og förun- eyti hans. Hann fór upp á Amarstakksheiðl og efldi þar blót mikið. Þá er Þangbrandur relð austan þá brast f sundur Jörðin undlr hesti hans en hann hljóp af hestlnum og komst upp á bakkann en jörðln svalg hestinn með öllum reiðlngi og sáu þeir hann aldrei sfðan. Þá lof- aði Þangbrandur guð. Guðlelfur leitar nú Galdra-Héðins og f innur hann á heiðinni og eltir hann ofan að Kerllngardalsá og komst f skotfærl við hann og skýtur til hans spjóti og f gegnum hann. Þaðan fóru þeir til Dyrhólma og áttu þar fund og boðaði Þangbrandur þar trú og kristnaðl þar Ingjald son Þorkels Háeyjar- tyrðils. Þaðan fóru þelrtil Fljðtshlíðar og boð- uðu þar trú. Þar mælti mest f mót Veturliði skáld og Arl son hans og fyrir það vógu þeir Veturlfða. Og er þar um kveðln vísa þessi: Ryðfjónargekkreynir randasuðrálandi beðsíbænasmiðju Baldrs sigtólum halda. Siðreynir lét síðan snjallr morðhamar gjalla hauðrsíhattarsteðja hjaldrs Vetrliða skaldi. ÞANGBRANDSBRYGGJA VIÐ LEIRUVOG f ÁLFTAFIRÐI. AÐ ÞESSUM KLETTIÁ ÞANGBRANDUR AÐ HAFA LAGT SKIPISÍNU ER HANN SÓTTIHEIM SÍÐU-HALL ÁRIÐ 997. Morgunblaðiö/RAX ÞVOTTÁ í ÁLFTAFIRÐI. SÍÐU-HALLUR BJÓ FYRST Á HOFI EN FLUTTI ÞAÐAN AÐ BÆNUM Á, SEM NEFNDIST ÞVOTTÁ EFTIR AÐ ÞANGBRANDUR HAFÐISKÍRT HALL OG FJÖLSKYLDU HANS í ÁNNI. ÞANGBRANÐUR KOMINN TIL ÍSLANDS Úr Brennu-Njáls sögu. Hún er talin rituð seint á 13. öld, en fjallar um atburði tímabilsins 950-1020. Þetta hið sama haust kom skip út austur í Fjörðum í Berufirði þar sem heitir Gautavík. Hét Þangbrandur stýrimaður. Hann var son Vilbaldús greifa úr Saxlandi. Þangbrandur var sendur út hingað af Ólafi konungi Tryggvasyni að bjóða trú rétta. Með honum fór sá maður ís- lenskur er Guðleifur hét. Hann var son Ara Mássonar, Atlasonar, Úlfssonarhins skjálga, Högnasonar hins hvíta, Otryggssonar, Óblauðssonar, Hjörleifssonar hins kvensama Hörðalandskonungs. Guðleifur var vígamaður mikill og manna hraustastur og harðger í öllu. Bræður tveir bjuggu á Berunesi. Hét annar Þorleifur en annar Ketill. Þeir voru Hólm- steinssynir Össurarsonar hins breiðdælska. Þeir lögðu til fund og bönnuðu mönnum að eiga kaup við þessa menn. Þetta spurði Hallur af Síðu. Hann bjó að Þvottá í Álftafirði. Hann reið til skips við þrjá tigu manna. Hann fer þegar á fund Þangbrands og mælti til hans: „Hvort ganga ekki mjög kaupin?" Hann sagði að svo var. „Nú vil eg segja þér mitt erindi,"segir Hallur, „að eg vil bjóða yður öllum heim til mín og hætta á hvort eg geti kaup fyrir yður." Þangbrandur þakkaði honum og fór til Þvott- ár. Um haustið var það að Þangbrandur var úti einn morgun snemma og lét skjóta sér tjaldi og söng messu í tjaldinu og hafði mikið við því að hátíð var mikil. Hallur mælti til Þangbrands: „I hverja minning heldur þú þenna dag?" „Mikael engill á daginn," segir hann. „Hver rök fylgja engli þeim?" segir Hallur. „Mörg," segir Þangbrandur. „Hann skal meta allt það sem þú gerir bæði gott og illt og er hann svo miskun- nsamur að hann metur allt það meira sem vel er gert." Hallur mælti: „Eiga vildi eg hann mér að vin." „Það munt þú mega," segir Þangbran- dur, „og gefst þú honum þá í dag með guði." „Það vil eg þá til skilja," segir Hallur, „að þú heitir mér því fyrir hann að hann sé þá fylgju- engill minn." „Því mun eg heita þér," segir Þangbrandur. Tók Hallur þá skírn og öll hjú hans. Ferðir Þangbrands a Islandi 997-999

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.