Alþýðublaðið - 06.02.1960, Qupperneq 15

Owen leit á Biöniu sem
var að leika sér. „Bianca
komdu heim að borða.
Hann tók um hendi Moiru
og rteisti hana á fætur.
„Ég er viss um að þau taka
saman. Hvað heldur þú?“
Hann lteit á hana.
Hún nam staðar og leit
upp. ,,Jú“. tautaði hún. ,,Það
©r víst rétt“.
Hann leit í augu hennar og
augu han3 voru þrungin með
aumkun. -;,Fyrirgefðu,“ sagði
hann ..Mér koma þín mál ekk
ert við. Ég bara hélt að þú
hefðir komist að þeirri niður
stöðu að þú elsikaðir hann alls
ekki. Fyrirgefðu hvað ég
komst. kluinnaiega að orði“.
„En það er satt“, sagði
Moira hálfkæfðri röddu. „Ég
fó,r að sjá hann í — ó. það
skiiptir engu máli. Það, sem ég
ekki s'kil, er að þú — ég á
við það ]eit þannig út — ég
hélt . . . “
Hvað?“ Hann tók um hendi
hennar. ,,Hvað hélztu?“
Hún roðnaði en leit óhikað
í blá augu hans.
„Ég hélt að þú elskaðir
Pauline“.
„Paulirie? Guð hjálpi mér.
Þá hef ég hagað mér ver en
ég bjóst við“.
„Nei. níei. Það máttu ekki
segja. En mamma þín talaði
við mig og hún var viss um að
þú mynd'r biðja Pauline“.
„Hvað?“ Hann hló hátt“.
Hélt hún að ég ætti við Paul
ine?“ Hann hristi höfuðið og
virtist ætla að segja eitthvað
meira, én hann gerðj það
ekki.
54.
Skyndilega naim hann stað
ar og leit á hana. Hún leit í
augu hans augnablik, en svó
varð hún að líta undan.
„Moira“, ságði hann bláð-
lega. „Hvers vegna tókstu það
nærri þér, þegar þu hélzt að
ég ætlaði að kvænast Paul-
ine?“
Hún hristi höfuðið og ætl-
aði að halda áfram, en hann
tók um úlnlið hennar og hélt
aftur af henni. „Moira, segðu
mér það“.
Hún gat ekki svarað hon-
um. En hún hafði al'drei verið
huglaus, svo hún leit í augu
hans. Kiiunar 'hennar voru
rjóðar, varirnar aðskildar
eins og til bross og augun Ijóm
uðu. Þar sá hann svarið, sem
hann leitaði að,
Svolitla stund starði hann
á hana. Svo lagði hann höfuð
hennar að öxl sinni. Hann
kyssti hár hennar, kinnar og
loks munn.
„Elskan mín — litla elsk-
an mín“, hvíslaði hann. „Ég
var að tala uffl þig. Það hef
ur aldrei verið nein nema þú.
Frá byrjun hefur það aðeins
verið þú — en ég var von-
laus — "g gat ekkert gert
nema beðið“, 1 j j 1 i
Hann ueit henni svo þétt
að sér að hún fann hjártað
hamast í brjósti hans eins og
það gerði í henhar barmi. Hún
fann blóðið syngja i æðum
sér. Aftur og aftur sagði hún
við sjálfa sig: „Hann elskar
mig eins og ég el'ska hann.“
Það var eins og hjömlist eins
og hljómbviða storms, hafs og
himins í sólsikininu.
Þau rönkuðu við sér við
fjarlægt kall. Það var Bianca,
sem hafði hlaupið á undan og
kallaði nú til þeirra frá
bryggjunni.
„Já, það er satt . . . það er
matur . . . við verðúm að fara
heim . . . .“ tautaði Owien'.
Hann brosti sínu fallega op-
inskáa brosti. sem hún élisk-
aði svo heitt.
„Hvern langar í mat? Mig
langar til að synda til Jama-
ica og heim aftur. Ó, Moira.
við dönsuðum á svölunum. —
Þú varst með tárin í augun-
um og þá vissi ég að þú
hafðir séð blaðið. Eg spurði
Wellington og hann sagði já.
Eg hefði getað hálsbrötið
hann. Eins og ég var búin að
hlafcka til að dansa við þig.“
„Ó, elsfean mín!“ sagði hún
og tók um háls honum. „Við
sfeulum dansa á svölunum í
kvöld.“
55.
Það leið smá stund áður en
Owen hélt áfram með sög-
Una.
„Nú, já,“ sagði hann loks.
„Næst útvegaðir þú Steve
stöðu í Kingston. Fyrirgefðu
mér, en ég helt að þú gerðir
iþað af þvf að þúú vildir hann
„Ha,!“ sagði Owen. „Páfa-
gaukur, sem stelur toppnum,
af sykurreymum til að
ibyggjá sér hreiður, er líka
heiðarlegur, en maður elskar
hanri ekki fyrir það. En það
versta var, að þegar hún hélt
að hún hefði náð í mig, vildi
hún ekki sleppa. Hana lang
aði sennilega til að ráða hér
á eynni. Eg reyindi að lösna
við hana og enn ákafari varð
ég, þegar ég sá að þú elskað-
ir Steve ekki.“
„Alls ekki“, viðurkenndi
hún þurrlega.
„Ég bjóst við að það yrði
gert út um allt áður en hann
færi. Var það efcki Mka?“
„Jú, jú, elskan mán“.
„Með einu undanskildu“,
„Hiver ætlár að gifta sig?e
„Við“.
Hún horf ði lengi á þau. Slvo
spurði hún: „Er það satt?
Ætlið þið að giftast?“
„Já“.
„Gott“, sagði Bianca á-
nægð. „Þá verð ég brúðar-
meyja í fjólubláum kjól og
með slör og Moira fer áldrei
héðan“.
Bianca hljóp aftur af
stað. |
„Þarna sérðu“, sagði Owen.
„Svo auðvelt er það“.
„Er hún ekki indæl? Hún
verður falleg í ljósbláum kjól,
með slör og blómrönd“.
Owen beygði sig niður og
tók Hibiscusblóm, sem óx við
stíginn. „Leyfist mér að gefa
gMMMWWWWWWWWWWWMIIWIWIIWMWMMWMWWIMIir
BELINDA DELL
LSKINSEYJAN
WWWWTOWWWMWWlWWMÍIIMMWWIMMMW ;|/mn|imi|||Ml|Mmwmnmi||WmilllWimiMIWIIWMIWiMWIWW>IWWII
Ég veit efcki hvernig ég fór
að því að lifa áður en ég
hitti þig. Ég held ég hafi orð
ið ástfanginn af þér um leið
og ég sá þig. Um kvöldið, sem
ég kom heim til þín í London.
Ég hef elskað þig síðan fjiórt
ánda nóvemfoer í fyrra“.
Hann hló og hún hló Kka,
en hún mótmælti samt. „Ég
trúi þér ekki. Mannstu hvern
ig þú lézt þegar ég gerði eitt-
hvað heimskulegt“.
„Já“, hann varð alvarlegur
og hryggur. „Það var vegna
þess að ég var afbrýðisamur.
Ég hélt að þú élskaðir Steve“.
„Ég vissi ekki að þú elsk-
aðir mig“, hvíslaði hún. „Ég
hef verið svo hræðilega
heknrik11.
„Þú mátt ekki segja þetta.
Ég reyndi að dylja það jafn
vel og ég gat. Ég vild-i að þú
tækir þína ákvörðuri. En ég
hélt að þegar þú kæmist frá
honum — þegar þú hvorki
heyrðir hann né sæir . . . þessi
vegna faldi ég Times“.
„Faldir þú blaðið? Gerðir
þú það viljandi?“
Hann kinfcaði fcolli og
nuddaði kinninni við hárið á
henni. „Eg vissi að þér fannst
leiðinlegt að vera ekki í Eng-
landi um jólin, svo það 'hefði
verið grimmdarlegt að láta
þig frétta um trúlofunina
líka. Swo ég faldi blaðið bak
við sætið í jeppanum og fífl-
ið hamn Wellington fann það
þar á annan í jólum.“ |
„Sagði hann þér það?“ |
„Nei. en manstu efcki þegar*
nálægt þér, giftan eða ógift-
an.“
Hún starði á hann Hann
roðnaði og sagði feimnislega:
„Þess vegna varð ég svo reið-
ur við þig, þegar þúú fórst
með Biöncu niður að strönd-
inni. Eg var að hefna mín á
þér, en allan tímann elska'ði
ég þig meira og mieira. Og svo
segir þú mér alveg róleg að
þú ætlir ekki að taka stöðu í
Kingston og ég sé að þú vilt
gera allt til að losna við
Steve.“
„Eg held að mér sé óbætt
að segja, að það ætlaði ég
mér.“
„Þá fór ég að vona. En svo
skrifaði Steve að hann vildi
fcoma til Meröldu og allt
brást mér.“
„Við höguðum okkur illa,“
sagði Moira dræmt. „Eg
held, að ég hafi ekki vierið
með sjálfri mér, fyrst eftir að
ég sá bvernig trúlofun Steve
‘Og Pauline var. .. “
„Eg var enn síður með
sjálfum mér. Eg var svo af-
ferýðisamur, að ég vissi efcki
(hvað ég gerði. Sennilega hef
ég daðrað við Pauline. Það
var ófyrirgefanlegt. Eg kunni
ekki einu sinni vel við hana.“
„Þú sagðist dást að henni
fyrir heiðarleik hennar.“
sagði hann alvarlegur. „Moira.
Ég vil að þú verðir fconan mín
og ég gifti mig aldrei ef þú
segir nei. En þáð er rétt að
benda þér á gallana. Þú virð
ist fcunna vel að meta lífið
hér á Meröldu — ég þarf efcki
að tala meira um það. En það
er mamma. Hún er erfið og
hún á eftir að gera þér l'ífið
súrt“.
„Ekki á meðan ég hef iþig“,
sagði hún snöggt.
„En ég verð sjaldan heima
og þú Verður ein rrieð henni“.
„Nei, ég verð efcki heima“,
sagði Moira. „Ég fer með þér.
Þú veizt ekki hvað ég hef
saknað þess að vera með þér
í jeppanum. Ég fer með þér
út á ekruna. Og hvað viðfcem
ur mömmu þinni, þá kann
hún vel við mig. Hún kann
mjög vel við mig Owen. Þeg-
ar ég talaði við Ihana fcallaði
hún mig Moiru og sagði þú“.
Owen starði á hana. „Er
iþað satt?“
Hann tók utan um haria
og sveiflaði henni í hring ein
mitt í þvá að Bianca kom
hlaupandi.
„Nú verðið þið að gefast
upp“, kallaði hún móðguð,
„Þið getið nú svarað, þegar
kallað er á yifckur“.
Owen sietti Moiru niður og
hélt utan um hana með ann-
arri hendinni. „Varst þú að
fcalla á okkur?“ spurði hann.
„Ég er orðin hás af að
kalla. Ég var á bryggjunni.
Um hvað voruð þið að tala?“
„Brúðkaup“.
yður þetta tákn ódauðlegrar
ástar minnar — táfcn, sem
‘brátt hverfur fyrir brúðar-
vendi“.
Hann kyssti á hendi henn-
ar og rétti henni blómið.
Hún tók um hendi hans og
Iþau gengu saman heim.
Endir.
Það byrjar
frambalds-
saga í blað-
inu á morgun
Fylgist með
frá byrjun!
Sagan beitlr:
Alþýðublaðið — 6. fjebr. 1960 |5