Heimskringla - 19.01.1927, Blaðsíða 6

Heimskringla - 19.01.1927, Blaðsíða 6
6. BLAÐSIÐA. HEIMSKRINGLA WINNIPEG 19. JANUAR 1927 Almennings Álit. gekk til hans djörf og óhrædd, og augu hennar leiptruðu af réttlátri gremju. "Hvað er þér í hug að hafast að, James Rutlidge,?'' sagði hún í hörðum og skýrum rónii.: i Maðurinn gat engu svarað. . , _.,__. _ ,,:,. . i,-!,,* ,™ -,. í^w _ "Þú sýnir það sannarlega að þú ert sonur Hún flétti upp dratthstabokufium, og leit a ' * .«*«»[•** u*™ , . , .__. f _«_« __k_.ii foður þins bætti konan við með bitrasta haði burstana margbrotnu og verkfænn af alln mogu * • ....... . .. , . TT, •«-*_» „+a_~ og takmarkalausn fynrhtningu, er læsti sig ínn iegr gerð er þar lagu Hun sveif ut að stora ,6 .J * „«, *• í sal hans og samvisku. Meðan hann hfði gerði na, er voru svo g ugga .,,,.«_, '_,• ;„ i,__f*; v,,',,, hann alt sem hann gat til að gera þennan heim upp til fjallanna mikiluðlegu. Einmg horfði hun 1ar8veskll he]vítj fvrir alla t* út um hinn gluggann út í hinn fagra rósagarð, ^ Q^k,L x\lJl , Jí_..1 og nokkrum sinnum staðnæmdist hún með hendurnar fyrir aftan bakið — fyrir framan málverkið á standinum, er hulið var með flos- ,,,.,,_., _ _ , ,_-_!-. hatt, er folk af þinni tegund hefur eins og eg dúk. .Þá mátti hun til með að reyna hvernig ...'..„ , . h, , _. _, L, , -* _,,_,__, . , u-i.i.v,,,^, þekti foður þinn a undan þer. Engin fnð og væri að sitja á stolnum og fagra legubekknum ' * fe . ° saklaus stulka getur venð ohrædd fyrir þer. Maður með þínu lostaþrungna eðli og hugarfari hvorki skilur ¦— eða vill skilja sálargöfgi og Málarinn vissi ekki hvað þetta tal eða að- dróttanir áttu að þyða, og sagði kuldalega, 'Það er ágætt sem vinnustofa." Hinn hló aftur háðslega. "Ójá — ágæt vinnustofa. Óttastu ekki að trúa Kínanum fyrir dýrgripum þínum í fjærveru ykkar." Conrad Lagrange, sem nú var alveg samfærður um, að Rutlidge hafði séð Sibyl Andrés — annaðhvort þegar hún kom inn í verkstæðið, eða þegar hún var að fara, sagði fljótlega,: ''Þú þarft ekki að bera neina umhyggju heillum horfnir, að lenda í klónum á honum. j fyrir dýrgripum hr. Kings — eg er viss um að Eg sé, að þú ert að reyna að feta trúlega íjþeirra verður vel gætt." James Rutlidge skildi fótspor hans. Eg þekki þig, og þann hugsunar Og henni fanst hún jafnvel mega til meö að eetjast á háa stólinn er hún hafði séð listamann- inn sitja á stundum við vinnu sína, þar sem hún _ _, _,„__....__._, •„ „_„,,_., hreinleika hja oðrum en lætur aðems stjornast hafðið staðið hja laufskalanum og, veitt honum ^. .f„.^.__£m .,,______.___. „;m,An^x; « nána eftirtekt. Að síðustu lést hún setja sig i þesskonar stellingar, eins og hún ætti að sitja fyrir, og láta mála mynd af sér. Alt í einu spratt hún á fætur með hræðslu- ópi, og hörfaði, aftur á bak, náföl og titrandi í augum hennar lýsti sér hræðsla og viðbjóöur, er hún rendi þeim til mannsins, er í dyrunum stóð með illgirnislegu sigurbrosi, og virti hana af vitfirringslega — dýrslegu girndaræði. TTann varð hamslaus af reiði við sáryrði hennar. "Parðu burtu frá augunum á mér með þétta andstyggilega andlit," sagði hann hrotta lega. Hún gekk óhrædd einu skrefi nær honum. "Það er fyrir þá ástæðu, að eg er kona, að andlit mitt er afskræmt — James Rutlidge." Húnn strauk um spiltu kinnina — "Þessi ör eru aðvörunina í orðum rithöfundarins, er Aaron King voru ráðgáta. ''Áreiðanlega,'' sagði málarinn við gestinn, — "ertu þó ekki hræddur um myndina af frú Taine? — ef svo er þá auðvitað."-------- "Fari myndin af frú Taine til skollans!" lirópaði Rutlidge, og reis fljótlega á fætur. 'Þú veist hvað eg á við auðvitað — það er réttmætt á allan hátt. Eg má til með að fara að .ara. Eins og fyrir margan mann hefur komið urðu spádómsorðin, er Aaron King talaði í gamnl meiri alvara og sannleikur.-en hann bjóst við. 14 KAPITULI. Upp til fjalla. Með birtingu næsta dag fóru Aaron King og Conrad Lagrange að búa sig til ferðar. Löngu áður en íbúar Fairlandshæða hugs uðu til að fara á fætur. Múlasninn, er rithöfundiírinn gaf nafnið — "Croesus" — átti að bera allan farangurinn. Conrad Lagrange útbjó alt sjálfur með mestu snild, þar er hann var þrautvanur slíkum ferðum sem þessum. Þegar allur farangurinn var tilbúin klæddust mennirnir tveir haldgóðum ferðamannaklæðnaði — háum fjallferða stígvelum — kvöddu Yee Kee með virktum, og buðu Croesus að halda á stað með Czar þann fjórða í þessum hóp, er hljóp Vona að þið skemtið ykkur vel á ferðalaginu, um hingað og þangaö, og sýndist vera í hinu og þú finnir öll listaverk þín og dýrgripi í góðu; ágætasta skapi. fynr ser. Maðurmn var Jim Ruthdge. _,.,,, „_. .- .. , „. v v fmgrafor þerrrar viiludyrsgirndar er stjornar Sibyl hafð venð svo onnunv kafin við að ,_ ° , ,' ,, • fe • J skoða hlutina á verkstæðinu, að hún hafði eigi heyrt til bifreiðarinnar, er numið hafði staðar fyrir framan húsið. þegar maðurinn fann engan í húsinu, hafði hann komið rakleiðis út á vinnu stofuna, og ýtt hurðinni kunnuglega opinni, er stóð á hálfa gátt. Hann hló hrottalega er hann sá hvað unga stúlkan leit hræðslulega út, lokaði hurðinni, og sagði háðslega; "Það lítur svo út sem þú hafir ekki átt von a mér." Orð hans vöktu Sibyl af hræðslufátinu. Hún stóð á fætur og sagði róglega. "Eg átti ekki von á neinum, hr. Rutlidge. Hann hló aftur ógeðslega hláturinn. ''Þú sýnist sannarlega gera þig mjög heima komna hér." Hann færði sig að stólnum fyrir framan standinn, og settist "Hvað er á móti því, að eg komi í staðinn fyrir listamanninn ofurlitla stund — að minsta kosti þangað til hann kemur?". Unga stúlkan var of saklaus til að skilja til fulls meininguna í orðum hans, en fann lagi þegar þið komið aftur." Hann hló rudda- lega um leið og hann hélt niður gangstéttina. Sólin var enn lágt á lofti, er lagt var á stað en geislar hennar glömpuðu á fjöllunum — fjöllun Þegar bifreiðin var farin, snéri málarinn um þar sem hver tindur bar órækt vitni um dýrð sér að yini sínum. "Hvað í dauðanum meinti hann með þessu Ilvað g'engur að honum?. Heldurðu að þau ímyndi sér að ekki sé alt með feldu, af því að eg vildi ekki láta málverkið af hendi?" "Hann er villudýr, Aaron," sagði rithöfundurinn stuttlega. líkama þínum og sál Farðu hgðan samstundis, eða eg skal eíns og Guð er uppi yfir mér segja þá sögu, er gerir það að verkum, að þú skalt aldrei geta sýnt þig opinberlega framar." Það var eitthvað það í augum hennar og allri framkomu er olli því að maðurinn eins reiður og hann var hörfaði aftur á bak. Einhvert huhö afl sagði honum, að í þessum orðum henn- ar feldist nieira en venjuleg hótan. Þau'stóðu asnamim hingaö áður'en dimmir augnablik, andspænis hvort öðru við röndina á vig a$ lata þann inn. skuggalega gulleplalundinum, — Maðurinn, er^yag?" réöi lögum og lofum á lista og menningarsvið- inu — og konan fagra, með helminginn af andhtinu ógeðslega afskræmt, James Rutlidge snéri sér við, rak upp illilegan kuldahlátur, og gekk í burt. Aaron King og Conrad Lagrange voru að koma heim frá borginni. þegar þeir nálguðust bústað sinn, sáu þeir eina af Fairlandsbifreið- unum fyrir framan húsið. ''Gestir,'' sagði málar og mikilleik Guös. Conrad Lagrange hafði orð á því, að þeir hefðu getað leigt vagn, eða jafnvel bifreið fyrir sjálfa sig og farangur sinn til einhvers fjalla bústaöar-------þar sem svo hefði verið auðvelt fyrir þá að fá leigðan asna til ferðarinnar * "Faðir hans var sá versti maður, er eg hefi kom- vagni hefðu þeir getað verið komnir til áfanga- ist í kynni við, og hann líkist honum mjög. staðar síns um hádegl, Og í bifreið hefðu þeir Reyndu aðeins að gleyma honum. Hérna kemur komist til Clear Creek á tveim klukkustundum sendimaðurinn með dótið okkar. Við skulum "En það." útskýrði rithöfundurinn, á meðan þeir fara og skoða það." Eg vona að þeir komi múl- héldu leiðar sinnar í hægðum sínu'm oe þræddU I vinnu hvar eigum stófuna — eða "Sjáðu nú til," sagði málarinn fáum mín- útum síðar, — hann hafði brugöið sér út á verk- stæðið til að yfirlíta alt þar. "Nú veit eg hvað hefur gengið að Rutlidge, og það er af þínum völdum karl minn. Þetta er lykillinn þinn." "Hvað meinar þú?' — spurði hinn, utan við sig, um leið og hann tók við lyklinum. "Eg fpnn dyrnar að verkstæðinu galopnar, og lykil- inn þmn í skránni. ]>ú hlýtur að hafa farið út þangað í morgur áður en yið fórum, og gleymt mn brosandi honum kom í hug brefið er hann það aðems a ser, að koma hans og hið grofgerða _,._.„-. „ .... 1 / sknfaði nuljona mærmgnum. tal, boðaði ekkert gott. r v _>.*«„_.. _• u_.-_ i • ..„- Það er Rutlidge, sagði rithofundurinn, er tó* lyklinum. Ruthdge hefur ef til vill séð dyrnar "Mér var gefið leyfi til að koma hingað í eftir að það var enginn ökumaður. þeir voru hálfopnar og hugsað sér ^ð gefa mér ákúrur dag," sagði hún. og rödd hennar titraði dálítið komnir að innganginum, ]>egar Czar, er hlaupið fyrjr skeytingarleysiÍT" af ótta. Viljið þér ekki gera svo vel og fara? hafði á undan þeim — nam staðar snögglega Hvorki hr. King eða hr. Lagrange eru heima." með lágu urri, er boðaði ekkert gott. Conrad Lagrange starði aulalega á lykilinn hægðum sínum, og þræddu gegnum pálmaviðarraðir og gulleplalunda báðum megin brautarinnar — en það er ekki rétti vegur- inn til að ferðast upp til fjallanna." "Fjöllin" -- bætti hann við, og gat ekki haft augun af hin- um fjarlægu tindum verða ekki rannsökuð að' fullu, með því að hafa um hönd þann hávaða og gauragang, eins og maður væri að heimsækja borgir fullar af fólki. það er aðeins auðið að njóta fegurðar þeirra og mikilleiks, með því að hafa vit og löngun til að fara rólega, og athug* alt í næði Þeir einir, er í hjarta sínu bera hugsun ást — virðingu og tilbeiðslu, njóta þeirra. Til fjallanna er ekki hægt að fara með sama hugar-" fari og á veðreiðar eða trúðleika, heldur eins og maður væri að ganga inni dómkirkju, eða jafnvel að leiðast leyfis til að koma fram fyrir hásæti Guðs. Þegar maður tekst ferð á hendur til fjall- anna. ætti maður að taka sem lengstan tíma: ige með einkennilega bros- f„han?„hf *^^ "***>*** ^'f^mLSZ^ f^TJ* Tif^ ^i til að koma hingað," svaraði hann með sömu inu. "það er sjálfur herrann - ],að er svo sem ',a,,eKa" tautaftl hann ~ 0g bættl BVO V1.° œBturl^nínil!Í Sf«W Í Sf ^, J þýðingarfullu áherslunum á orðunum. Eg sé auðséð. Líttu á Czar, Hann veit af villudýrinu I Eg hefl geft mig f, bugsunarlaueu fífli, oins \ helt hann áfram að þú berð á þér lykilinn að þessu fallega her- einhverstaðar. Farðu og náðu í hann, Czar.",samaI1. og eg bo er! bergi." Hundurinn gelti grimmilega, og hvarf fyrir! Og hann virtist ekki geta fyrirgefið sér þetta Hann benti til dyranna þar sem hann hafði hornið á svölunum. Mennirnir fylgdu honum þótt málarinn fullvissaði hann um, að ekkert séð lykihnn í skránni, þar sem hún hafði skilið eftir« °s mættu R«tlidge, er var að koma aftur mein hefði hlotist af gleymsku hans. við hann Við þetta opnuðust augu hennar, og hún skildi meininguna í orðum hans, og augnablik horfði hún aftur á bak, eins og henni fyndist hún hafa gert eitthvað rangt. En alt í einu gekk hún eitt spor áfram í áttina til hans, gegnum lundinn og blómagarðinn frá húsi Um kveldið sátu vinirnir úti á svölunum, eins ejtt nagranna þeirra. og venja l^eirra var og voru að horfa á fjallatind- Hundurinn var urrandi, og þefaði tortrygnis ana, uppljómaða af kveldsólarskininu, þeir lega af hælum hans. heyrðu aftur hræðsluópið, er kom frá litla hús- "Czar sagði eigandi hans höstugt; hundur. ?J. « s,to° \ fugsa Sf eplatrjanna svo skanit og rödd hennar var þrungin af réttlátri reiði er inn hætti að urra sýnilega nauðugur þó og fór r"6" beir hlustuðu. °s undruðust hvað gæti valdið i„'„i cocr«i- a« v«..i,>- hTr«w oit ,^_: -i______i.__ '___, _* M,V1- Aftur heyrðu þeir það hærra og greinilegra ln'm sagði: ''Dirfist þú að segja, að eg venji anínar hingað til hr. Kings?" en áður. að yfirlíta hvort alt væri eins og það ætti að komur vera þar í kringum húsið. Til svars við kveðju þeirra — og þeirri eðlilegu spurningu, hvorl Þegar ópið var ekki endurteklð, sló Conrad Hann hló háðslega. "í raun og veru gæti hanu heföi verio bumn að bíða lengi, sagði Lagrange öskuna úr pípunni sinni hugsandi, og enginn ásakaði manninn fyrir að láta þig hafa RutlidSe Wægjandi. "ónei — eg hefi verið að sagði "Vesalings konan, þessi ör hafa gert henni lykilinn að þessu herbergi þar sem hann á að skemta mer við bað að hnýsast inn í ýmislegt meira en afskræma andlit hennar Eg skal ábyrgj vera í fullkomnu næði __' enginn, sem sér og her h^a vkkur- bað er sannarlega snotur bústað- ast að þar er raunasaga á bak við, Aaron. það er lítur út nú. Hr. ur sem þið eigið hér eg hefi aldrei kunnað að skrítið að mér getur ekki farið það úr hnga, að eg hafi hlotið að þekkja hana vel — einhvertíma. En eg get ekki komið því fyrir nhg. Jæja' kann að meta hvernig þú King er hvorki sá engill, eða svo niður meta fegurð og agæti hans fvr en nú-*' sokkinn í list sína að hann hafi á móti félag- Þe!r settust niður á svaJ'rnar. skap svo yndislegrár veru __ aðeins vegna þess Conrad Lagrange er var að hugsa um Sibyl 8agði hann nokkru síðar -- eins og til að varpa að hún er íklædd haldi og blóði. Er þá nokkur Andfés °« brefið er ba"» bafði skilið eftir lijá I frá sér einhverjum þungum hugsunum, "Eg ástæða til að vera svona reið?". hliðinu, gautaugunum undan loðnu brúnunum fagna yfir því ]>egar við veröum komnir héðan Andlit hennar var blóðrautt og hún sagði Ut undan 8ér. °S athugaðl komunrann nákvæm-|og upp til fjallanna þarna yfir f'rá. Veistu það, aftur. "Ætlarðu að fara?" ,ega' En um ,eið fylti nann pípuna sína ræki- vinur minn að mér finst alveg eins og við losnum •Ekki fyr en þú hefur gengið að friðafskil- lega' , h'''oan rétt matulega. Eg finn það alveg greini. málunum," svarðaði hann með sama ógeðslega ' 0kkur fel,ur bústað"rinn mjög vel í geð," Iega á mér, að andarnir þínir, er við höfum svo glóttinu. Gæfan hefir brosað við mér í dag. Eg 8varaðl malannn. oft minst á eru í tilbúningi aö reyná að gera hefi í hugá að hafa eitthvað gott af því." Eg trui ')V1 m-"og vel. — f ykkar sporum, okkur einhvern grikk. Eg vona að Yee Kee myndi mér þykja mjög leitt að yfirgefa hann.! hafi ^eitthvað í höndunum til að verja sig með Eitt augnablik leit hún á hann bæði hrygg Ur. Taine hefur sagt mér, að þið ætlið að takast' ef þeir ásækja þennarv staö mikið meðan við og reið — en svo alt í einu þaut hún fram hjá ferð á hendur upp í fjöllin." "Við ætlum þó ekki erum í burtu." honum — fljót eins og elding, án þess að hann að flytja héðan fyrir fult og alt " svaraði Aarc . T-. _,-_,•-„ fengi fest á henni hendur og sveif út úr bygging- King. "Yee Kee verður hér að' siá um húsið í °n ng W° h,Joðlega ' myrkrinn um ,•„ nirtai. « leið °% bann svaraði. unni. Manninum hraut blótsyrði af vörum og fjærveru okkar. hann hljóp samstundis á eftir henni. Fyrir utan dyr verkstæðisins, sá harin á hvíta kjólinn hennar er hún hvarf inn í blómgarðinn. Þá er hann kom inn í garðinn, sá hann hana um leið og hún skaust í gegnum litla hliðið í því horni girðingar- innar, er fjærst var, og hvarf inn í gullepla lundinn. Hann fylgdi henni eftir. Á milli trjánna kynni Vlð? hinn bstfenSa nágranna ykkar ennþá sá hann glitta í hvíta kjólinn aftur, og Tiann e bvað?" hljóp ennþá harðara. En er hann kom að girð- j Rithöfundurinn var önnum kafinn að lag- íngunni hinumegin gulleplalundarins þar sem færa pípuna sína, er sýndist ekki vera í sem bestu bústaður hennar var, sá hann hana standa við lagi. ''Nei," svaraði listmálarinn stuttlega. ''Eg eldhúsdyrnar. En milli stúlkunnar og ystu trjá-; myndi sannarlega reyna að kynnast henni __ raðarinnar stóð konan með afmyndaða andlitið, ef eg væri í ykkar sporum,"--------sagði Rutlidge og beið eftir honum. Rutlidge þagði — reiður J með ógeðslega brosinu.' "Hún líktist mest sjálfum sér fyrir að láta ástríður síriai- hlaupa [ draumadís — Verkstæðið þitt er líka yndislegt i heimskulega með sig í gönur. Myra Willard dísarheimkynni." 'Spásagnarandi minn hvíslar því einhXern veginn að mér, að þessar "Ó, einmitt það. Eg ferðast vanal'iga upp fylgiverur okkar fari með okkur upp til fjallanna í fjöllin líka fyrir dálítinn tíma til að veiða með. | Mér finst eg finni það á mér, að eitthvað sérstakt an leyfið að skjóta hjartardýr stendur yfir. Það muni gerast í þessari fjalla'ferð" — hann benti getur verið að eg rekist á ykkur einhverstaðar j til fjarlægu fjallatindanna. Síðan bætti hann við Eftir á að byggja. það hafið ekki komist í i "Eg held að minsta kosti, að eitthvað komi fyrir mig. Mér finst eins og eg einhvernveginn vera að kveðja sjálfan mig, — eg veit annars ekki hvort þú skilur hvað eg á við." Um leið og hann þagn- aði, heyrðus köll fyrir framan húsið, er rufu nætur kyrðina. málarinn. ''Eg sagði þér það," hrópaði þá ætti að'eyða heilum degi í ferða lagið upp að. fjöllunum. Áður en komið er upp að fjallsrótun uni, þurfa þau að vera athuguð nákvæmlega úr fjarlægð, og sjá þau frá undirlendinu upp til hinna hæstu tinda snemma að morgni, og athuga þau, ])egar þau eru að horfa á heiminn vakna og komast á kreik. Um miðjan daginn þegar þ»u stara og hlusta á hávaða mannlífsins með þögul- um stoltum mikilleik — og um sólarlagið þegar þau eru lauguð gullgeislaflóði kveldsólarinnar. Og því næst ætti maður að leggjast til svefrrs við rætur þeirra eftir slíkan dag." Málarinn hlustaði með ánægju, eins og hann ávalt gerði þegar vinur hans var í svona skapi og lét í Ijósi eðli og hugsunarhátt svo gerólíkaU heiminum, er hafði gert hann frægan. Þegar rithöfundurinn hafði lokið máli sínu, sagði ung' maðurinn þýðlega. "Orð þín, vinur minn erU alg'erlega þau sömu, er voru í bók þeirri, er móðir mín unni svo mikið." "Ef til vill eru 'það sömu orðin, Aaron," sagði Conrad Lagrange— "ef til vill sömu orðin." Og það fór svo að allur dagurinn gekk í það að komast upp að fjöllunum. Hinn þolinmóði Croesus var alt af á undan með byrði sína, og Czar hélt uppteknum hætti, og hljóp í ofsakæti hingað og þangað. þeir nániu staðar nokkrum sinnum, og aðu við veginn og hinn hyggni Croesus safnaði , á meðan græn- gresi í sarpinn. Oft námu þeir staðar til að dást að him1 fargra landslagi, er breyttist að heita mátti við hvert spor er stígið var. Vegurinn lá alt af upp{ móti með mátulegum afliðandi halla; og næf miðjum degi voru ]>eir komnir upp úr bygðinni, eða hinum ræktaða hluta dalsins — inn í óbygði'" í stað gljáandi dökkgrænna gulleplalunda og ljósari sitrónutrjáa, gat að líta Ijósari og ólíkari jurtagróður. Loftið var ekki lengur þrungið af rósa — og gulleplailm — en ilmur fjaUjurta' gróðursins fylti nú vitin við hvert fótmál. Þegar þeir litu aftur, sáu þeir dalinn, sunduf skorinn af brautum og grænum ferhyrninguin — en Vesturhafið blikaði í blágrárri móðu en upp úr móðunni risu San Gabriels tindarnir við hliðina á Cajon Pass — og gnæfðu upp í heið- Vinirnir fylgdu Czar eftir hlæjandi niður I blátt loftið, eins og undraströnd einhvers yndis- gangstéttina í myrkrinu, og tóku á móti hinum, legs draumalands. strýhærða eyrnalanga félaga sínum, er átti að I þola súrt og sætt með þeim á ferðalagi þeirra. (Framh.)

x

Heimskringla

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimskringla
https://timarit.is/publication/129

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.