Heimskringla - 30.03.1927, Blaðsíða 4

Heimskringla - 30.03.1927, Blaðsíða 4
4. BLAÐSÍÐA. HBIMSKRINGLA WINNIPEG 30. MARZ 1927. (Stofnn« 1886) Krmur ot a hvrrjnm mlJSvlkudrsrl. KIGEXDL'B: VIKING PRESS, LTD. 883 os 855 SARGEST AVE., WINNIPBO. Tnlnlml: Jl-«ir,:t7 VerB blaosins er $3.00 árgangurlnn borg- lat fyrirfram. Allar borganlr sendlst THE VIKING PítESS LTD. SIGFtfK HALLDÓRS frá Höfnum Ritstjóri. I (nnrtMkrllí tll blattalnai THE VIKIMi PKESS, I.I.I., Box 3105 UtnnAskrlft tll rllsl jC.riin-.: EDITOK HBIMSKRINCLA, Box 8105 WINMPEC, MAN. "Heimskrlngla ls published by The VlklnK Preas I.i.l. and printed by CITY PRINTIIVG & PIIBIiISHIÍVG CO. 853-855 Saricent A«„ Wlnnlpes, Hii. Telephone: .86 53 7 WINNIPEG, MANITOBA, 30. MARZ 1927 "Framsóknin" í Manitoba. Ýmsum lesendum Heímskringlu, sem talið hafa sig frjálslynda, þótti miður við blaðið, í fyrra um kosningarnar, er rit- stjórinn vildi ekki mæla með framboði Mr. Bancroft, og hinna svokölluðu fram- sóknarþingmanna hér í Manitoba, eins og þeir bjuggu sér í pottinn í fyrra. Þeir töldu það fjarstæðu hjá blaðinu, að þeir hefðu bundið sig á klafann hjá liberal flokknum, og virtust halda að þeir mundu hafa sömu afstöðu gagnvart Mackenzie King og árið á undan, þrátt fyrir það, að leiðtogi þeirra Mr. Forke, tók sæti í ráðu- neytinu, með vilja og vitund þessarar Manitoba-framsóknar. Nú er það vitanlegt, að pólitísk sam- vinna milli flokka með líku markmiði, er oft bæði gagnleg og nauðsynleg. En þeir. sem óánægðir voru með afstöðu blaðsins, virtust ekki skilja það, að hin sanna fram sókn átti mjög litla samleið með liberala flokknum. Þeir létu blekkjast af nafn- inu. Þeir höfðu lítið eða ekkert lært af sögu liberala; athuguðu ekki, að sá um. bótavilji, er að nokkru kom í ljós í þing. inu í fyrra, stafaði ekki af neinum sér- stökum sinnaskiftum í mannfélagsmál- trm, heldur af veikleika þingflokksins og bláberum ótta við að veltast úr sessi; gerðu sér enga ljósa grein fyrir því, að í öllum aðalatriöumi að undanskildum hernaðarandanum, ef til vill, er stefnu- skrá liberala og conservatíva hin sama. Báðir vilja halda dauðahaldi í það fyrir- komulag, sem nú er, efnahagslegt sem stjórnarfarslegt. En þótt þessi misskilningur á hugarfari liberala, og hinni aumkvunarverðu af- stöðu Manitoba-"framsóknar"-þingmann_ anna til þeirra, hafi ráðið hjá mörgum, þá ætti nú nokkuð að fara að skýrast í því efni fyrir almenningi. Liberala stjórnin er nú föst í sessi, og kærir sig kollótta um annað. Fjárlögin sýna bezt hvert stefn- ir. Markverðasta atriði þeirra er efalaust lækkun tekjuskattsins. Og Manitoba- "framsóknin" greiQir lögunum atkvæði sitt, þó auðsjáanlega með hálflélegri eða kvíðablandinni samvizku (kvíðablandinni út af tilvonandi endurkosningu?). Auð- vitað er sagt að tekjuskattslækkunin gangi jafnt yfir alla, en fálr eru þó svo fáfróðir, að þeir skilji ekki að hún er fyrst og fremst, gerð með hag stóreignamann- anna fyrir augum, þeirra manna, sem mest gjaldþolið hafa. Þegar beinu skatt- arnir lækka, þá verður, að öðru jöfnu, byrðin þess þyngri á efnalitlum og efna- lausum almenjninjgr, neytendoinum, sem óbeina skatta verða mest að greiða. En Manitoba-"framsóknin" greiðir því at- kvæði, að það sé alveg fyrirtaks fyrir. komulag. Hver hugur liberalflokksins sé til mannfélagsbóta, kemur meðal annars greinilega í ljós af bréfi Mr. Woodsworth, er birt er á öðrum stað í þessu blaði, þar sem segir frá afstöðu þeirri er atvinnu- málaráðherrann, Mr. Heenan, tekur til velferðarmála, og er hann þó áreiðanlega einn af mætustu þingmönnum flokksins- En hann er á flokksklafann bundinn, á sama flokksklafann nú, og' að vísu engu íastajr, emi Manitóba-"framsóknin'', sem bændur hér kepptust um að kjósa í fyrra, og héldu að þeir væru að kjósa sér í hag, vesalingar. Nei, andinn er nákvæmlega sá sami, er til framkvæmda kemur, hvort sem flokk- urinn kallar sig liberal eða conservatív. í liberalflokknum eru áreiðanlega til menn er í hjarta sínu og með athöfnum sínum samþykkja hina fáránlegu "velgerða". og ingar, er vart gætu hugsast barnalegri og franka; í hræðilegum iðnaðarvélum. frá aumasta útkjálkaþingmanni á Islandi. \ Hundruð þúsunda heiðinna Kínverja eru Conservatívar eru líka stórvel ánægðir með f járlögin í ár, þótt þeir til málamynda greiddu atkvæði á móti þeim. Gömlu flokkana skilur lítið nema nafnið, og á- setningurinn um að koma sérstökum fnönnum til valda. Os1 til þess virðist lib- erölum vera liðugra um málbeinið. Þeir fjargviðrast út af hátollastefnu hinna, og láta á sér skilja í kosningum, að það sé nú eitthvað annað hérna megin. En þeg- ar á hólminn kemur, hlaupa þeir allir í hlé við sama hátollagarðinn. Og aumingja Manitoba-"framsóknin" hleypur með. — Hvernig þeir fari að verja samfylgdina fyrir kjósendum sínum? — Jú, þeir þekkja sína Pappenheimara, eins og þar stend. ur. Þeir vita, af reynslunni, að lýðurinn gleypir við hinu gullna agni kosningalof- orðanna, sefur svo á þeirri meltu meðan setið er á þingi; veit ekkert og hírðir ekkert um framkvæmdir, en vaknar að- eins til þess að gína aftur við sama agn- inu, girnilega gulldregnu að nýju. Kínverskir verkamenn rísa gegn rangindum. (Greinin, sem hér fer á eftir, er þýdd úr "Christian Register". Höf hennar er R. H. Markham, fréttaritari "Transcript" blaðafélags- ina í Boston, og" fulltrúi Massachusettsrikis, í hinu alþjóðlega velferðarráði. Fyrsta málsgrein vikur að hryðjuverkum þeim, er mótstöðumenn sunnanmanna frömdu í Shanghai, í verkfallinu um daginn, með vitund, ef ekki vilja Evrópu- stórveldanna, og Heimskringla gat um. — Mr. Markham býr sem stendur í Soffíu, höfuðborg líúlgaríu. — Ritstj.) Hverja þýðingu hefir það, að afhöfða menn í Kína — afhöfða verkamennina, afhöfða mennina, sem grafa jarðgöng, reisa stóreflisbygglngar, tengja járnbraut arnet um jörðina og framleiða brauð vórt, smjör og jólabýting? Þeir eru að afhöfða þessa menn, og gera það þvert ofan í öll lög. Þeir höggva höfuðin af verkamönn- unum, og reka þau á langar stengur, og halda sýningu á þeim um alla Shanghai- borg, af því að þessir verkamenn dirfast að vilja grundvalla mannfélag, þar sem þeir geti lifað lífi mennskra manna. * * * í Kína vinna mennirnir sem áburðar- dýr. Ekki nóg með að þeir dragi menn á ákhjólum, heldur draga þeir einnig drátt- arbáta. Og fyrir þetta geta þeir unnið sér inn allt að 10 centum á dag'. I baðm- ullarverksmiðjum í Shanghai vinna börn við vélarnar, tólf eða sext^n klukkustund ir á dag, og fá að launum fimm eða tólf cent fyrir dagsverkið. Fullorðið fólk fær stundum allt að tuttugú og fimm centum á dag. í silkivefsmiðjum," er oss sagt, "vinna sjö ára gömul börn, tólf stundir á dag, sjö daga í viku, við að skófla púpum í sjóðandi vatn, sem oft skaðbrennir á þeim hendurnar. Þau fá tíu cent á dag. Verk- stjórar, með reyrstafi í höndum, gæta þessara barna. Loftið í þessum verksmiðjum er kæf- andi. Þar er enginn loftrásarútbúnaður, hvorki til þess að ræsa burt gufunni, né til þess að veita inn hreinu lofti.'' Ef vér förum úr verksmiðjunum út á strætin, þá gefur þar að líta jafnhræðileg. an vott um þessa óskaplegu drápskúgun lifandi mannvera. Þar eru menn, þúsund- kvaldir til dauða, og nokkur hundruð kristinna Norðurálfumanna, og annara, auðgast um dáh'tið fleiri dali. Þetta er raunverulegur, óhrekjandi sannleikur — nefnilega að fjöldi af gulu fólki, er brætt og myntað í dali, til þess að fáeinir aðrir gulir menn og langtum fleiri hvítir menn geti lifað í óhófí. Þetta er ekki æsingahjal manns, sem er Bolsheviki, heldur hrygglleg staðreynd. Einhver allra áreiðanlegasti og fróðasti útlendur fréttaritari í Evrópu, Arthur Ransome, frá "The Manchester Guard- ian", lýsir þessu þannlg: "Wu Pei Fu (skjólstæðingur Breta í miðríkjunum) og aðrir slíkir hershöðingjar hafa árum saman, gert útlenda atvinnurekend- ur í Kína að kjöltubörnum stóriðnaðarins, og látið þá halda sömu launakjörum, án tillits tilverðs á Iífsnauðsynjum. Þetta hafa þeir gert með því að bæla niður öll verkamannasamtök. Kínverskir verka- menn eru vanir að lifa á landamærum horfellisins". Hann hefði getað bætt því við, að þeir eru ekki að gera verkfall til þess að ná sér í auð og sérréttindi, held- ur til þess að klóra sig upp úr þess'u sult- arástandi, að tryggja sér stöðugan hrís. grjónaforða, og herbergi til þess að sofa í. Þetta er það sem hinir ómenntuðu heið- ingjar biðja hina menntuðu kínversku og kristnu atvinnurekendur um, þessi eftir- lætisbörn stóriðnaðarins. En það er ekki einvörðungu í Kína, sem vesalings heiðingjarnir eru kúgaðir. ' íhugið hvað nú er að gerast á Indlandi! Kristnir herforingjar eru nú að smala saman indverskum verkamön'num og bændum, útbúnum með byssum og brók- um, sem búið er að gera að "kristnum hermönnum", og eru nú að flytja þá til Kfna til þess að kúga kínverska verka- menn, sem séu æstir af Bolshevikum og þori að biðja um meira en 10 cent áí dag fyrir vinnu sína. Þessa Indverja fýsir ekki að fara til Kína, til þess að skjóta Kínverja, en þeir verða að gera það. út- lendur húsbóndi siglir frá fjarlægum Eng landsströndum, tekur á leið sinni hóp indverskra drengja, og sendir þá í fjar- lægð til Kína, til þess að skjóta aðra drengi, sem þeir hafa langtum meiri sam. úð með en andúð, og Indland getur ekki spornað við því. Gandhf "mótmælir, en það heflr ekki meiri áhrif, en mótmæli sunnudagaskólakennara í Portis, Kansas. Hvernig stendur nú á þessu?' Ja, les. ið þið útflutningsdálka nokkurra stærstu brezku verzlunarfélaganna, og þá sjáið þið einmitt hversvegna Victoria drottning var gerð keisarainna á Indlandi, og hvers vegna enskir herforingrjar, geta teymt ind- verska þorpsbúa til Hong Kong' og Hali- fax. Fáeinir Englendingar hafa mikið fé j upp úr Indlandi; þess vegna hefir Indland 1 verið gleypt. Auðvitað gefur að skilja, að ef England I hefði ekki gert það, þá hefði Þýzkaland, Frakkland eða Rússland, orðið til þess, og almennt athugað, var Indland heppið' að það skyldi vera Bretland. Afríka hefir Jtfka fa^llið undir bölsbk þeirra þjóða, er prýða sig með krögum og gullkrossum. Fyrir réttum fimtíu árum stofnaði menntaður kaþólskur konungur alþjóðafélag til þess að rannsaka og sið- mennta Mið.Afríku. Þetta fyrirtæki fékk einhuga stuðning kristniboðanna, og Norðurálfustórveldin, sem gengu í þenna félagsskap, lofuðu undir sinni hendi og innsigli, "að vernda innfædda menn sið- um saman, er draga akhjólin, sem kölluð ; ferðileSa og efnalega, að vinna saman að eru "rickshas"*), og sem legéja svo hart | því að utrýma þrælahaldi og þrælasöhi, að sér, að þeir eru úttaugaðir eftir sex I að efIa menntun og menningu innfæddra En það er engin ástæða til þess að binda sig við Afríku. Hægt væri að sýna, hvað þeir, sem völdin hafa, eru nú að gera við erfiðismenn á Ungverjalandi Balkan, Rúmeníu, Póllandi og Italíu. ¦ Voldugir menn, í auð- leit, takmarka ekki kúgom sína við útlendar þjóðir. Vér stöndum andspænis hrylli legri staðreynd: sem sé þeirri, að menning nútímans, er að hel- kremja fjölda manna og kvenna. er að ræna þau lífinu. Er það óhjákvæmilegt og óviðráðan- legt? Sumir segja, að vér get- um ekkert meira gert, en að kasta svolítilli ölmusu í hina dæmdu og raula við þá gælu. söngva. Aðrir segja, að vér verðum að bíða eftir réttlætinu á himnum. Enn aðrir vilja sprengja allt í loft upp, og steypa oss í stjórnleysi. Allir þessir menn hafa gefist upp við mikilvægustu viðfangsefni mann kynsins. Eg trúi því, að djörf, drengi- leg, kristin krossferð geti áunn- ið oss tiltölulega fullkomið rétt- læti og vellfðan. Sé það ímynd- un ein, þáf er það dýrðleg1 ímynd un og verðskuldar brennandi fylgi hverrar einustu hetjusálar. DODD'S nýrnapillur eru bezta nýrnameðalið. Lækna og gigt, bakverki, hjartabilun, þvag- teppu, og önnur veikindi, sem stafa frá nýrunum. —¦ Dodd's Kidney Pills kosta 50c askjan. eða 6 öskjur fyrir $2.50, og fást hjá öllum lyfsögum, eða fra The Dodds Medicine Co., Ltd. Toronto, Ontario. Iþróttir Vestur- Islendinga. eða átta ár við þessa vinnu, er þeir fá sextán cent á dag fyrir. Hafnarvinnu- mennirnir fá ekki fulla fimm dali á mán uði, fyrir afskaplega erfitt og hættulegt verk. Lífskjörin eru ótrúlega afskapleg. Eitt herbergi f hrörlegum hjalli, kostar stundum 2 eða 3 dali á mánuði. Oft býr meira en ein fjölskylda í einu herbergi, tólf fet á annan veg> en tíu á hinn. Áreið- anlegir og sannorðir menn, kunnugir, fullyrða að hvergi sé ástandið verra en í alþjóðahverfinu í Shanghai (þar sem sérréttindastórveldin hafa búið yaðseturs- stað kaupsýslumönnum sínum. — Ritstj.) "Annað eins ástand hefir aldrei sést í vestrænum löndum, hé í Kína, nenia á óvenjulegum hallæris eða vatnsskaðaár- um, eða öðrum slíkum áfellistímum". Hvers vegna er nú farið svona með kínverska verkamenn? Til þess að fá- einir slægir, ötulir og duglegir menn geti auðgast. Kínverskar konur og börn __ og menn líka—eru myntuð í dali og pund "' Aflagao úr "jinrikishah", japönsku orBi, samsettu af "jin" = maí5ur, "riki" = afl og "sha" = vagn. Lítil, tvíhjóla kerra í Austur- ölmusukenningu Montrealþingmannanna, ' löndum, er menn draga aðra í. — Ritstj. er Mr. Woodsworth lýsir í bréfi sínu, kenn manna. að vernda vfsinda. og uppgötvun armenn.....", og afreka margt annað göfugmannlegt. Þegar í raunina kom, beitti þessi félags skapur óskiljanlegum hrottaskap við Afríkumenn. Morð, lostagirnd og marin. át, þrifust prýðilega í skjóli þessara kristnu menningarfrömuða. Kvenfólk varð stöðugt aö bráð lostafullum her- mönnum, er héldu konum í gíslingu unz eiginmenn þeirra létu af hendi þetta mörg pund af togleðri. Þorp voru eyði- lögð, menn teknir af lífi hundruðum sam- an, víðáttumikil héruð lögð í eyði. Og hvers vegna? Til þess t. d. að eitt einasta iðnfyrirtæki gæti auðgast um þrjáJr milj- ónir dollara á sex árum, af $45,000 höf- uðstól. Leópold einn auðga'ðist um $20,000,000 af hlunnindum sínum á fá- um árum. Víða í Afríku vinna innfæddir verka- menn fyrir fimm centa dagkaupi, enn þann dag í dag. í Kongónýlendu Frakka hefir fólkstala rénað úr 8,000,000 í 2,845,936 á tuttugu árum. í þýzkri nýlendu í Suður.Afríku var í einni lotu strádrepinn helmingur ó- venjulega djarflundaðs þjóðflokks, Herre. roanna. Já, hvað er um þaer ? er hugsanlegt að ýfnsir spyrji. Svar kunnugra myndi líklega verða eitthvað í þá átt, að þær stæöu með litlurrj blóma; væru eiginlega í aum— asta ástandi. Pyrir tiltölulega fáum árum var þetta allt ööruvísi. Þá voru ýmsir Islendingar hér í Manitoba afbragð annara manna að líkamsatgervi og í- þróttum. Islendingar skara ennþá fram úr hér um likamsatgervi, að minni hyggju. Eg hekl ekki að eg hafi séð unga menn betur á sig komna, en ís— lenzka æskumenn hér. En þrir leggja áreiðanlega ekki rækt við líkama sinn, neitt líkt því sem þeir ættu að gera, sjálfsagt ekki jafnmikla og þeir gerðu til skamms tima. Þetta er sinnuleysi að kenna, sinnuleysi eldri sem yngri. T^eir örfáir eldri menn, sem létu sér ekki standa á sama, smá— þreyttust á áhugaleysinu og drógu sig í hlé. Yngri menn lögðu niður íslenzku glímuna, er töluvert hafði lifnað við, og ekki einungis hana, heldur aðrar íþróttir, hlaup, stoldt, knattleik o. fl. o. fl. Aðeins örfáir og einstakir menn af yngstu kynslóð inni hafa fengist við íþróttir að marki. og þó er efniviðurinn svo góður, að t>cssir niltar hafa borið af iiðrum þjóðflokkum, t. d. eins og synir Ing- vars Gíslasonar frá Reykjavík, Man.. glímumeistarar Canada, Paul Frede- rickson, hnefaleikameistari Manitoba og sennilega bráðlega Canada, og Rögnvaldur O. Pétursson. Jóhannes Jósefsson glímumeistari mun einna fyrstur, 02" að minnsta kosti einna bezt hafa skilið, að hér lá mikið verk fyrir Þjóðræknisfélag— inu, og að tafárlaust þyrfti að hefj- ast handa. Hann reið líka höfðing- lega á vafíið, og lofaði Þjóöræknis— félaginu $100 á ári í 10 ár. eða $1000 alls, til þess að rétta við íslenzka glímu. Þetta varð til þess að l'jóð r.'eknisfélagið rumskaðist ' og kaus milliþinganefnd til þess að reyna að vekja áhuga Islendinga á glímunni, Og fékk nefndin $100 til umráða i þvjf skyni. Nefndin byrjaði þegar að starfa, og hefir starfað í tvil ár. — Meðal annars spratt upp af því glímufélagið Sleipnir fyrir tilstilli ýmsra góðra drengja hér í Winnipeg, og glímufélag á Oak Point, er starf- aði á veturna. En annars skal ekki rakið starf nefndarinnar. Er nóg að geta þess, að þrátt íyrir áhuga þess- ara manna, og hiifðingsstyrk Jóhann- esar, leizt nefndinni svo á, að erfitt, eða réttara tagt ókleift rhyndi að vekja nægilegan áhuga fyrir glím— unni einni, svo að henni yrði veru— lega lífvænt. í hittifyrra kom hingað íslenzkur piltur, Haraldur Sveinbjörnsson í- þróttakennari. Hafði hann nuniið íþróttir af Niels Bukh í Danmörku, sem m'i er orðinn. heimsfrægur fyrir nýfundna þjálfunaraðferð. Sýndi' hann ktinnáttu sína hér á Sleipnis— samkomu, og undruðust allir líkams— þjálfun hans. Hann fékk atvinnu viö háskóla suður í Bandáríkjum. — I fyrrasumar fengu Norður—Dakota— tslendingar hann til sín, að þjálfa unga menn þar, og varð af því á— gætur árangur. Hvarf hann í haust aftur til atvinnu sinnar suður t Bandaríki, til háskóla Suður-Carólínn ríkis. Af þessum ástæðum lagði ritstjóri þessa blaðs til á síðasta l'jcSðræknis— þingi, að félagið skyldi gangast fyrir því að stofna til íþróttanámsskeiös meðal Islendinga hér í Winnipeg, eða í íslenzkum byggðarlögum, nú í sum— ar, undir iimsjón Haraldar Svein— björnssonar. Til þess aö orölengja ekki skal þess aðeins getið að hr. A. S. Bardal og hr. A. P. Jóhannsson lof uðust til að leggy^i þessu máli til framgangs $100 hvor, og hr. J. W. Jóhannsson lofaði að safna $100. Var þriggja manna milliþinganefnd skip— uð til þess að annast málitS. T'essi nefnd liefir nú skrifað Har— aldi Sveinbjörnssyni og fengið svar. Hann hefir tillxið um atvinnu i Bandaríkjunum, að minnsta kosti á- þrem stíiðum. En hann vildi Iang— helzt vinna Islendingum. og það þótt kaup hans yrði mun lægra en annars staðar býðst. Eru nú tveir til. Annar sá, að hann sé fenginn norð— ur hingafj i sumar, þá mánuði er hann fær sig lausan, og sé komiö hér á bráðabirgðarnámsskeiði, sem auð— vitað getur komið að notum, ef vel er á haldið, en keniur þó ekki likt því a5 fullu gagni. Ilinn sá. að haegt sé að tryggja honum svo atvinnu hér, að hann megi ílengjast meðal vor. E það auðvitað langæskilegast. og ætti ekki að þurfa að fjölyrða um nauð- syn íþróttanáms fyrir éldri sem yngri. stúlkur sem pilta. En til þess að þetta geti orðið. þyrfti almenna þátttöku. álíka góða samvinnu eins og t. d. un* söngstarf Brynjólfs Þorlákssonar. Með auga fyrir ölllu þessu, hefir því glimufélagið Sleipnir ákveðig, a?> gera ársfund sinn. sem haldinn verð- ur mánudaginn 4. apríl í samkomu— húsi Goodtemplara, að almenn— um fundi, og veröur þetta mál lagt fyrir fundinn og leitað álits manna. Ber brýna nauðsyn til |>ess að takrt skjóta ;\kviirðun, svo bxgi sé að látii Harald vita sem fvrst. — Þess má geta, að bréf frá Jóhannesi Jósefs— syni verður lagt fyrir fundinn, og að margir helztu menn Tslendinga hér í bæ hafa lofað að ávarpa þingheim. Vert er og að geta þess. að þetta fyrirtæki er algerlega laust við all- an klíkuhátt. hverju nafni er nefnast kann. Nýtur það samúðar og styrkt- ar goðra manna úr iilltim flokkum hér í bæ. Auk þess er sæmileg vissa fyrir því, að ýmsir ágætir drengir meðal yngri manna tit um byggðarlög Islendinga, munu 'fegnir fylkja sér bak við þetta fyrirtæki, ef þeir sjá því Hfs von. Hefir ritstjóri þessa blaðs fært málið í tal við menn á Ettndar og Gimli. Iþróttafélag mun og vera stofnað í Selkirk. og er sagt að það sé allf/olmennt og áhugasamt, Væri æskilegt að einmitt byggðarlög- in islenzku gartu Iátið eitthvað frá sér heyra á þessiim fundi. En hvað sem um það verður, þá eru menn alvarlega áminntir um að fjölmenfla á þenna fund, hvað sem

x

Heimskringla

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimskringla
https://timarit.is/publication/129

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.