Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi


Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi - 04.03.1910, Blaðsíða 5

Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi - 04.03.1910, Blaðsíða 5
XXIV, 10.—11. JPjÓBVILJlíO. 41 Leggur hsnn það til málanna, að sam- handslögin, sem síðasta alþÍDgi samþykkti, séu þýdd á dönsku; ásamt umræðunum Otu málið á alþiogi, breytingartillögum, nefndarálitum o. fl. Væri það mjög æskilegt, að þessi til- iaga dr. Knud Berlin's næði fratn að ganga, ' roeð því að það er mjög áríðandi að danska þjóðin eigi sem beztan kost a því, að kynnast öllu sem rækilegast, er að máli þessu lýtur. Sambandslagafrumvarpið, er síðasta al- þÍDgi samþykkti, telur dr. Knud Berlin vera „grímuklæddan skilnað", og mælir f>ví eindregið gegn því. Breytingartillögur minni hlutans á •fliðasta alþingi, telur hann einnig óað- gengilegar, og stefna að skilnaði, þótt dulara sé i sakirnar farið en meiri hlut- inn gerir. JC»iri^málafvin<iur* var haldiim á Akureyri 13. tebr. síðastl. Umræðu efni fundarins var landsbanka- málið. A fu.ididum var samþykkt, með 136 atkvæðum gegn 117, að krefjast þes*, að kvatt yrði til aukaþings. Að öðru leyti hafa enn eigi borizt greini- >legar fregnir af téðum þingmálafundi. son. 8vo son. Ný bók. --o--- íslenzk réttritun, eptir Finn Jöns- Kaupmannahöfn 1909. — 44 bls. Kostnaðarmaður: Sigurður Kristjáns- I formála rits þesaa, getur höfundur- i inn þess, að varla verði hjá því komizt, | að landsstjórnin setji fastar reglur um : siafsetningu, að minnsta ko9ti í skólum, sem hún hefir einhver tök áu, og er til- gangur bæklingsins sá, að vera leiðbein- andi í því efni. Efni ritsins skiptir höfundurinn í sex greinar, og aðhyllíst hvorki gömlu skóla- réttritunina að öllu leyti, né heldur blaða- inarmaréttritunina svo nefndu. Höfundurinn telur rótt, að halda „yu og -ýu í stafsetningunni, með því að út- lit málsins myndi ella breytast um of, en á hinn bóginn leggur hann það til, að „zu sé sleppt í rithætti, með þvi að örðugleikar séu á þvi, að rita hana svo, að rétt sé, enda gangi óhæfilega mikill tími, til að kenna það. — Muni og fám finnast eptirsjá í henni. Á undan „ngu og „nku, vill höfund- urinn, að ritaður sé langur hljóðstafur, en oigi grannur, t. d. „gángau, i stað „ganga", „hár.ki", en eigi „hanki" o. 8. frv. — Rök^tyður hann þetta á þann hátt, að miklu hægra verði, að kenna börnum lest- ur, og réttritun verði mun auðveldari, en nú. — Líklega vilja Vestfirðiogar þó ó- gjarna fallast á tillögur höfundarins, og taka upp rithátt gagDstæðan frambuiði sínum. — Að rita „é" fyrir „jeu, telur hann á- stæðulaust, og er það þó styttra, og því fljótlegra í riti. Að því er kemur til þess, hvort rita skuli „ptu eða „ftu, telur höf. einfaldast, og réttast, að rita „fu alls staðar, Dema þar sem „pu er í ttofr i orðsins, og i öðr- um myndum þess. Um tvöföldun samhljóðanda á undan samhljoðanda, telur hann rétt, að uppruni orðsins sé látinn ráða, og því ritað t. d. „kenndi" (af sagnorðinu „að kenna"), „þuont" (af „þunnur") o. s. frv. Höfundurinn rekur hvern staf í staf- rofinu, og lýsir skoðun sinni, að því er stafsetninguna snertir. Agreiningur verður óefað, að því er sum atriðin í kenningum höfundarins snertir, en ritið er yfirleitt mjög glöggt og því hentugt þeim, er réttritun vilja læra — il fiskimanna. Dr Johs. Schmidt, forstöðumaður fiski- rannsókna þeirra, er Danir haía starfað að hér við land undanfarin ár, sem Jið í sameiginlegum rannsóknum margra þjóða, hefir, eins og kunnugt er, látið merkja margt af þorski og skarkola á ýmsum stöðum kringum landið. Merkjnnum af flestum þeim fiskum, er veiðst hafa apt- ur, mun hafa verið skilað, en það hefir borið við, að dregist hefir mjög lengi að senda merkin, og jeg hefi jafn vel heyrt, að merki hatí fengist, sem ekki hafa kom- ið til skila. Merkingar þessar hafa þeg- ar gefið ýmsar mikilsverðar upplýsingar um ferðir þessara fiskategunda, eins og vonandi vorður skýrt ýtarlega frá áður 23 „Hví ekki?u svaraði hún. „Ættu ekki allar stúlkur að giptast? Mig laDgar ekki til þess, að dvelja bér a'la SBfiu. Gilbert sætti nú lagi. „Finnst yður svo leiðinlegt héroB?" mælti hann. „Þér getið þó spjallað við nábúa yðar, hr. Barstone". „Æ, Percy Barstone-, svaraði hún. „Jú; haDn býr þarna!" Um leið og hún mælti þetta, benti hún yfir áoa, og bætti við: „Hann heimsækir okkur stundum, ogblaðr- ar um liina eða þessa vitleysuna". „Urn hvað helzt?* „Æ, um hunda, og hesta, og þess háttar. — Jeg ltleld, að haDn vilji gjarna fá mÍD!" „En þér sögðuð rétt nýskeð, að það væri hlutverk *vennmannanna, að giptast", greip Tresham fram í. -Ja — en ekki öðrum, en þeim sem hún elskar", Sv»raði Fay, mjög einlæglega. „Og mér þykir ekki væDt nvn JW8torie _ Vilji hann kvongast, getur hann gengið :aðeigaJemimu Can!u jiHver er þessi Jemíma Carr?" nEin af nágrannakonum vorum", svaraði Fay. „Hún ]ornRr 8ja]f Dujörgum 8inutn _ Fríð er hún að víhu . ' °S yfir þrítugt er hÚD; en hiin er dugleg og góð s u ka, þó að huQ ge farin ag ejdastj _ og mer þykij. '^jog vænt um hana. — Hafið þér nokknru sinni fellt ö«ga til 8tu)kUj hr TreshRmu -<•¦•) • 7 Dert komst i nokkurskonar vandræði, og horfði Pess að koroa ekki upp um aig. 'Tá, það ^tiu sinnum- íield jegu, svaraði hann. „Að minnsta kosti 16 megin við hana voru frjósamar korn-ekrur, og þá í f^areka skógi vaxnar hæðir, svo að útsýnið var fagurt. Vinstra megin við húsið er skúr, þar sem ungfrú Fay hefir bátinn sinn, sem hún einatt er að skrölta á Fyrir framan aðal-húsið er pallur, og standa þar marmara-likneski, eptirlíkingar grískra snilldarverka. Jeg læt þessa lýsingu nægja í bráð, þar sem kom- ið er langt fram yfir miðnætti. 12. JUNI. Jeg er að hugsa um fimm menn, og ei rétt, að eg lýsi hér ögn lundareinkennum þeirra. Hr. Harley er mjög einkennilegur inaður, óstöðug- ur sem vindhani, og dutlungafullur sem kona. Dögunum saman lokar hann sig inni í bókasafns- herberginu, þar sem hann alls staðar sér speglana kasta frá sér mynd sjálfs hans. Annað veifið er hann fjörugur, og mannblendinn, og með því að hann er fróður, og hefir víða farið, þá er skemmtilegt að tala við hann. Degar hann er i góðu skapi, verð eg að sitja að miðdegisverði raeð honum, og segir hann þa frá ferðum sinum í öðrum löndum, frá hirðlífinu, og getur ýinsra nafnkunnra manna. Alls staðar hefur hann verið, og er því gagn kunn- ugur í öllum heimsálfum, hefur séð allt, og alia, og get- ur því rabbað tímunum saman, án þess að verða þreytandi. Hvernig a þvi stendur, að hann lokar sig inni, skil eg ekki, þar sem mikið myndi þykja til hans koma i boðum, og á mauufundum. En þegar sá gállinn er á honum, að hann lokar sig inni í bókasafn6herberginu, fær enginn að koma til hans nema Jasper,

x

Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi
https://timarit.is/publication/131

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.