Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi


Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi - 29.07.1910, Blaðsíða 3

Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi - 29.07.1910, Blaðsíða 3
XXÍV, 34.-35. ÞjÓBVILJINN 135 ijöldi fólks, og þvi mikil brögð orðið að vistaskorti. — — — ítalía. Lítinn er nýskeð stjarnfræð- ingurinn Gíovanrii Schíaparellí, 75 ára að aldri, fæddur 4. marz 1835. Hann hefir ritað ýmislegt um hala- stjörnu'r og um stjörnuhröp, en nafnkunn- astur varð hann þó, er hann birti skýrslu um rannsóknir sínar, að því er snertir reykistjörnuna Mars. Verzlunarf réttí r. Samkvæmt skýrslu, dags. i Kaupmanna- 'höfn 1. júli 1910. eru verzlunarhorfur, sem hér segir: Saltfislmv. Vel verkaður mál- .fiskur selst á 70--76 kr., og fæst, sem steDdur, eigi hærra verð fyrir hnakkakýld- an, en óhnakkakýldan fisk. — Smáftskur selst á 62 kr., en waá53 — 55 kr. — Langa selst á 65—70 kr., keila á 52 kr., og upsi á 45 kr. — Sé eigi um þau vöru-gæði að ræða, að fiskurinn sé príma-vara, og ekkert ann- að, verður að vera við því búinn, að verð- ið verði lægra. Fremur má gera ráð fyrir því, að verð- ið lækki, en hækki, þó að eigr sé enn um slíkt að ræða. — £larðíisk:u.r selst eigi sein stend- ur. — Hæðsta verðið, sem fengizt hefir í ár, er 75 kr. — Nýskeð var nokkuð af harðíiskí selt því verði, einkum gamall harðfiskur. Tjýsi„ Verð, sem óhætt má telja, að fáist, er sem hér segir: Hákarlalýsi, ljósl á 32 — 33 kr., dökkt á 28 kr. Þorskalýsi ljóst selst fyrir 32—33 kr., en dökkt 28 kr. Verðið á meðálálýsi er 60--65 kr., hver 210 pd., enda lýsisverðið allt miðað við þá puridatölu. — Silci. Með þvi að ný sild er enn eigi komin á markaðinn, þá er enn iítt um sölu að ræða. Fyrir hafsild (stóru sildioa) er farið fram á 16—18 kr., en engÍDn kaupandi hefír boðizt. — Á hinn bóginn er einatt selt Dokkuð af gamalli sild, og seldist hún nýskeð á 4 kr. tn. — Hrogn falla mjög í verði, og fæst, sem stendur, eigi hærra boð, en 37—39 kr., þótt um beztu tegund ræði. Sé um lakari vörutegund að ræða, þá er verðið töluvert lægra. — ^elskinn seljast á 4 kr. hvert. — ^iJEðard-ú-nn selst á 12 kr. pd. — XJll. Ekki fæst neitt boð í ull, sem stendur, og er svo að sjá, sem kaupend- ur vilji bíða þess, að hún komi á mark- aðinu Þess er þó vænzt, að verðið verði svip- að þvi, er var siðastl: ár. — Prjónvara. Um sölu þess v»rn- ings verður ergi að ræða, fyr en í ágúst og september. Að þvi er erlendan varnirag- snertir, skal þess að eins gettð, að sykur er i mjög háu verði, 19—20 aur. pd., og þess eigi að vænta, að það Iækki í bráðina. Þingmálaíund héldu þingmenn Húnvetninga, Björn Sigfússon á Kornsá og síra Hálfdán Guðjönsson, að Sróruborg 2. jáli þ. á., og var þar, með 9 atkv. gegn 4 samþykkt áskorun geng auka- þingi. íi fundi, er þeir héldu að Hvamms- tanga, var á hinn bógÍDn samþykkt, með 27 atkv. gegn 8, að skora á ráðherra, að kveðj'a til aukaþÍDgs. Á þingmálafundunum, er þeir héldu að Engihlíð 23 júní, og að Sveinsstöðum 24. júní, var meiri hlutinn á hinn bóginn mótfallnir aukaþingi, ebr. 31.— 32. nr. blaðs vors þ. á. — tó lesiur=fslGn(liíigum. Kirkjuþing evang. lúth. kirk]ufélag9- ins i Vesturheimi var haldið 17.—22. júní þ. á., og rnættu þar alls 44 kirkjuþings- fulltrúar; en söfnuðurnir sem nú eru í kirkjuféíaginu, eru alls 40 að tölu. Biskup Þórhallur Bjarnarson, eand. theol. Sigurbjörn A. GíslasoD, og síra Valdemar Briem, sem boðuir höfðu verið, höfðu sent kirkjufélaginu heilla-óskir sin- ar, í minningu um 25 ára afmæli þess, þar sem þeir eigi höfðu getað þegið boðið. Á hinn bóginn mættu á kirkjuþinginu þrír nafnkunnir klerkar lútherskra kirkju- íélaga í Vesturheimi. 19. júní var 25 ára afmælis kirkjufé- la^sins sérstaklega minnzt, og tíuttr síra Jón Bjurnason ræðu við það tækifæri. 21. iúní fóru kirkjuþingsmenn á gufu- bát skemmtiferð um Rauðá. Stjórn kirkjufélagsins var endurkosin, og er sira Björn B. Jónsson forseti þess. — Að eins varð sú breyting, að J. J. 23 um smaragðhvarfið, og hlaut þá að hafa tekið fimm smar- agðsteina. Atti hann þegar að skýra lögreglumanni frá mála- vöxtunurn? Ekki gat hann fellt sig vel við það. í lifi hans höfðu atvikin hert hann, og kennt honum að treysta sjálfum sér. Úti á eyðimörkum, fjarri allri siðmenningu, hafði hann neyðst til þess, að treysta sjálfum sér, þegar líkt bar að höndum, sem nú, og þetta var orðrið að föstum vana hans. Hann var sannfærður um, að sér tækist að fá sann- anir fyrir þvi, hver þjóiurinn væri. Og þegar þær voru fengnar — en fyr ekki —, þá setlaði hann að gefa lögreglumönnum skýrslu um málið. Gretur verið, að reyndur, og kænn lögreglunjósnar- tnaður hefði talið hlægilegt, einfeldDÍs- og barnalegt, að haga sér, eins og hann ætlaði sér að gera, en honum hafði reynzt sú aðferð vel, og asetti sér því, aðnota hana enu að nýju. Það var reynsla hans, að kæmist eigi upp um þjóf þá stæli hann »ptur á sama stað, og það taldi hann vist að eigi brygðist að þessu sinni. Hann bjóst eigi við þvi, að hann kæmi að deginum meðan umferðin var si og æ um húsið, heldur að mið- degisverði loknum. Honum þótti þvi tiltækilegast, 'að koma ár sinni «Vt3 fyrir borð, að láta þá, sem að miðdegisverði pætu imynda sér, að hann væri genginn út, en leyndist þó engu að síður i herbergi sínu. 12 Hún hneígði sig glaðlega, og strauk hárið aptur. „Jæja! Þér þekkið þá myndina — myndina, sem Veroneses málaði? Hún er lik mér — er ekki svo? Móð- ir mín er af Montelupí-ættinni; en faðir minn er dáinn. — Hann var Englendingur. — Nafn mitt er Elena Gíu- líana Mary Verreker". Hún dró andann léttara. „Núþekkjumst við!" mælti hún að lokum. Þau hugsuðu meira, en svo, hvort um annað, að þau gættu þess, hvert báturinn hélt, en gamli bátsráðandinn brosti, er hann sá Ijósin frá Venedig hverfa. „Helgum mönnum sé lof!" mælti hann, er hann heyrði hljóðskrafið í káettunni. »Þetta kemur hjá hon- um — tvö brún augu, eða blá, gerir minnstan muninn. — Augu Stefaníu voru bnin, og tær, eins og stjörnur á íjumarnóttu! Henni þótti og vænt um eyjunu Lído, um tunglskinið og um sjóinn!" Hann atundi ögn, og hallaðist aptur að árum. „Það er, sem séu þau sköpuð hvort handa öðru, Elena og Crayshaw. — Jeg ræ því með þau til Lídó, og þar skal hafið og himininn sameina þau í kærleikanum. í káettunni snerist samræðan um það, sem gerzt hafði. „Það var allt mór að kenna", mælti Elena. „Cos- imó, frændi minn, átti að fylgja mér niður í bátinn, 'par sem gamli Guíseppa var. — Hann hefir þekkt mig; síðan jeg var ekki stærri, en þetta" — hún benti á hnéð á sér. „Guiseppa beið mín", mælti hún enn fremur. „Jeg sá hann af' tröppunni, og — látið þó engan vita það —u, sagði hún enn fremur í hálfum hljóðum — jeg hefi ó- 'beit á Cosímo, frænda mínum! Jeg laumaðist því burt,

x

Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi
https://timarit.is/publication/131

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.